Admit it, you’d already given up on Routine, and if you hadn’t, well, you must be one patient soul. Over 13 years it took for this indie sci-fi horror to arrive. The heavy burden of a small core team of three developers. After the rampant bumps in the road, it’s finally here, and like you, I approached the final game with caution. 

A lengthy development time period is always a warning signal. Issues that led to the delays are likely to sprout their ugly heads during your playthrough. But alas, Routine has escaped its seemingly doomed fate with gusto. Perhaps even skyrocketing to among the best horror games of 2025? Find out why in our deep-dive Routine review below.

Alone in Space

Digging into the core of the Earth isn’t really feasible for expanding humanity’s reach and influence. So, it’s always made sense that the more actionable possibilities lie in space. And in Routine, humans have indeed made it to the moon, albeit around the ‘80s. As a result, the aesthetic here is grounded in a pleasant retro futuristic outlook. 

Where the technology is old and mechanical, and the analog computers and terminals dot around your exploration. As a software engineer sent to a tourist lunar space station called Union Plaza, your job for the day involves investigating and fixing a security system malfunction. Upon arrival, it becomes abundantly clear that your problems are far more dire than a technical problem.

No one else is at Union Plaza, no guards, staff, or guests. You’re all alone in a place that appears to have been deserted. Except the broken systems and appliances suggest that there’s been damage. That people didn’t just disappear, and were likely hunted and destroyed. The sinister robots and monsters that stalk you are certainly an indication of something that went terribly wrong. And further into the story, a more sinister supernatural force reveals itself. 

Breadcrumb Trail

Yet, none of the mysteries about what happened at Union Plaza are immediately revealed to you. Instead, you’re encouraged to put together the missing pieces of the history and events on your own. Deliberately and meticulously, as you analyze every clue, every audio recording, email, and diary entry you come across. These help fill in the blanks of a mysterious story that continuously piques your interest.

It never gets tedious collecting clues and slowly uncovering more lore and story detail. In fact, you feel more pressed to find out the key pieces, more curious the more the story unfolds. And this can, at times, be the downfall of most promising stories. When the climax doesn’t quite reach the height you anticipate. And worse, when the conclusion fails to achieve the impact you hope for. 

Routine treads dangerously close along these lanes. The second act is ambitious and introduces an unexpected twist that changes the whole turn of events. While it definitely is surprising to unravel, it can feel lacking in an optimally climactic feel and impact. It feels like an ending that misses hitting the bullseye based purely on a few wrong choices. Otherwise, it’s a story that’s a definite joy to have chased.

Dread Space

A huge part of what makes Routine’s story damn special is the heavy atmosphere that lingers throughout exploration. You enter a world whose very air feels suffocating. It’s dusty and filled with dread for something sinister building up. Not just in meeting the same fate as the people at Union Plaza, but also the constant danger of the robots and monsters stalking you.

They’re unpredictable and can appear at any moment. Thus, keeping you on high alert for their encroaching footsteps and presence. Every move forward comes with the conscious thought at the back of your mind that at any moment, the terrifying robots can spring up on you. That they can catch you off-guard and drain the life out of you. 

With excellent lighting and shadows, you traverse eerie rooms and hallways dripping in atmospheric dread. You feel chills go down your spine even when you’re going through drawers looking for clues. And still taking note of places to hide or ready to run if the scary robots and monsters show up. 

Brain Teasers

It’s interesting how Routine handles its gameplay. You have your usual puzzles for these types of games. Nothing too out of the box, or that will give you a headache to solve. They require logic and common sense, which with patience, will come to you. And with satisfaction at figuring out the solutions. Whether it’s finding codes to open locked doors or accessing terminals, the puzzles are clever, not just in teasing the brain, but at times, being so simple that you laugh at yourself for taking as long to figure out.

The puzzles are randomized as well. So, looking up solutions from online sources will be tricky. And it’s honestly great that way because they are a huge part of adding tension. See, the enemy AI, for some reason, seems to go hard when you’re solving puzzles. So, you’re having to stop what you’re doing to run and hide, and wait for the enemy to clear out, before going back to what you’re doing. At first, it keeps you on edge, especially in the moments you stop to think through a puzzle. But eventually, it gets annoying to get interrupted right whenever you’re in the middle of doing something. 

You can’t pause the game, either. Or see how much health you have left. The entire screen has no clutter at all, which is immersive, for sure, and comes with its own tension, too. When you can’t risk engaging an enemy because of the chance that you might not have enough health to survive the encounter. Your safe bet is to run and hide. And because you can’t pause the game, either, there’s no way to break the game or give yourself relief from being constantly on high alert.

All-in-One

Speaking of enemy encounters, you can’t kill the robots and monsters. But you can surely stun them with your Cosmonaut Assistant Tool (CAT). It’s the all-in-one tool you’ll have in Routine to stun enemies, access terminals, reveal fingerprints and clues, save the game, look up objectives; essentially everything interactive. And all with an interesting catch: different actions have different modules that need to be switched out to activate them.

The modules have respective buttons that are manipulated manually. So, practically pulling out your CAT when you need to use it, using your mouse cursor to hover over to the specific module you need to switch out, and activating it with the respective button. As you can imagine, it’s quite a time-consuming process that can put you in tricky situations when an enemy is nearby. Yet, that same need to operate the CAT manually adds another layer of tension that makes you overly sensitive to your surroundings.

It’s gameplay features like these that make Routine so special. From the retro-futuristic visuals that are deeply atmospheric and instill heavy dread to the helplessness when enemies spot you and the manual CAT that feels clunky to control, it all combines to make one of the most tense, bone-chilling horror games you’ll play this year, perhaps ever.

Verdict

Routine’s story is constantly urging you to find out more. To keep searching for clues and unravel more tidbits of information that will finally make sense of what happened to Union Plaza. That sense of curiosity and mystery hardly ever stops, even when you’re deep into solving puzzles and evading the monsters. 

It’s partially because of the tension and dread that follow you around, regardless of where you are or what you’re doing. You’re always aware of a sinister feel and presence that can take you out at any moment. And so, you can never let your guard down, made even more terrifying when you don’t have any way of killing your enemy.

The only thing that will save you is running and hiding. Your presence mustn’t be felt, forcing you to maneuver Union Plaza like a scared mouse. Not many horror games manage to deliver that feeling of terror without resorting to jump scares and cheap theatrics. Only through an eerie atmosphere and building tension has Routine managed to hit all the right spots as far as a truly scary experience is concerned.

Word of caution: Routine won’t be for everyone. You might find some of its choices frustrating, even diabolical. No HUD, manual saves, but also manual and clunky handling of your CAT. The enemy AI could also use more refining to make it more intelligent and unpredictable. Yet, Routine knows exactly what it is, and doubles down on tweaking genre tropes to add additional layers of tension. And in that regard, they prove successful. A huge relief, indeed, after over 13 years in development. 

認めましょう、あなたはもうRoutineのことを諦めていました。もしそうでなければ、よほど忍耐強い方なのでしょう。このインディーズのSFホラーが登場するまでに13年以上を要したのです。わずか3人の開発者からなるコアチームの重い負担でした。数々の困難な道のりを経て、ついにここにあり、あなたと同じように、私は最終的なゲームを慎重に見極めようとしました。 長い開発期間は常に警告のサインです。遅延を招いた問題は、プレイ中にその醜い頭をもたげてくる可能性が高い。しかし、なんと、Routine はその運命に見えたものから見事に逃れました。いや、2025年最高のホラーゲームの一つに躍り出たと言えるかもしれません。その理由を、以下の深掘りRoutine レビューでご覧ください。

宇宙でひとり

人類の到達範囲と影響力を拡大するために地球の中心を掘り進めるのは、現実的ではありません。だから、より実行可能な可能性は宇宙にあるという考えは常に理にかなっています。そしてRoutineでは、人類は実際に月に到達しています。ただし、1980年代頃のことです。その結果、ここでの美学は心地よいレトロフューチャーな展望に根ざしています。 テクノロジーは古く機械的で、アナログコンピューターや端末が探索のあちこちに点在しています。ユニオンプラザという観光月面ステーションに派遣されたソフトウェアエンジニアとして、あなたの今日の仕事は、セキュリティシステムの不具合を調査し修正することです。到着すると、あなたの問題が技術的な問題よりもはるかに深刻であることが明らかになります。 ユニオンプラザには他に誰もいません。警備員も、スタッフも、ゲストもいない。あなたは、見捨てられたように見える場所で完全にひとりぼっちです。ただし、壊れたシステムや機器は、何らかの損傷があったことを示唆しています。人々は単に消えたのではなく、おそらく狩られ、滅ぼされたのでしょう。あなたを追跡する不気味なロボットやモンスターは、何かが恐ろしく間違っていたことの確かな証です。そして物語が進むにつれ、より邪悪な超自然的な力が姿を現します。

パンくずの道しるべ

しかし、ユニオンプラザで何が起こったのかという謎は、すぐには明かされません。代わりに、歴史と出来事の欠けたピースを自分自身で組み立てることが促されます。慎重に、そして細心の注意を払って、あなたが出会うあらゆる手がかり、音声記録、メール、日記の記録を分析しながら。これらは、あなたの興味を絶えずかき立てる謎めいた物語の空白を埋める助けとなります。 手がかりを集め、少しずつより多くの設定や物語の詳細を明らかにすることは、決して退屈にはなりません。むしろ、物語が展開すればするほど、主要なピースを見つけ出したいという気持ちが強まり、好奇心がかき立てられます。そしてこれは時に、最も有望な物語の落とし穴になり得ます。クライマックスが予想していた高みに達しない時。さらに悪いことに、結末が期待していたほどの衝撃を持たない時です。 Routine は、これらの道筋に危険なほど近づきます。第二幕は野心的で、全展開を一変させる予想外のひねりを導入します。確かに解き明かすのは驚きですが、最適なクライマックスの感覚と衝撃に欠けると感じられるかもしれません。純粋にいくつかの間違った選択のために、的の中心を外してしまった結末のように感じます。それ以外は、追い求めることが確かな喜びとなる物語です。

恐怖の空間

Routineの物語を非常に特別なものにしている大きな要素は、探索を通じて漂う重厚な雰囲気です。あなたは、その空気自体が息苦しく感じられる世界に入ります。それは埃っぽく、恐怖に満ちています。

인정하세요, 당신은 이미 루틴을 포기한 상태였을 겁니다. 만약 그렇지 않았다면, 정말 참을성 있는 분이시네요. 이 인디 SF 호러 게임이 도착하기까지 13년 이상이 걸렸습니다. 세 명의 개발자로 이루어진 소규모 핵심 팀의 무거운 부담이었죠. 도중에 만난 수많은 난관 끝에, 드디어 출시되었고, 저 역시 여러분처럼 최종 게임을 조심스럽게 접근했습니다. 긴 개발 기간은 항상 경고 신호입니다. 지연을 초래한 문제들이 플레이 중에 추악한 머리를 들볶을 가능성이 높죠. 하지만 아아, 루틴 은 기세 좋게 그럴 듯한 파멸의 운명을 벗어났습니다. 어쩌면 2025년 최고의 호러 게임 중 하나로 치솟을지도요? 우리의 심층 루틴 리뷰에서 그 이유를 알아보세요.

우주에서의 고독

인류의 영역과 영향력을 확장하기 위해 지구 중심을 파고드는 것은 사실상 불가능합니다. 그래서, 더 실현 가능한 가능성은 우주에 있다는 것이 항상 합리적이었죠. 그리고 루틴에서 인간은 정말로 달에 도착했습니다. 비록 80년대 쯤이지만요. 그 결과, 여기의 미학은 유쾌한 레트로 퓨처리즘 전망에 기반을 두고 있습니다. 기술은 오래되고 기계적이며, 아날로그 컴퓨터와 단말기들이 탐험하는 곳곳에 점점이 흩어져 있습니다. 유니온 플라자라는 관광용 달 기지에 파견된 소프트웨어 엔지니어로서, 오늘 당신의 업무는 보안 시스템 오작동을 조사하고 수정하는 것입니다. 도착하자마자, 당신의 문제가 기술적 문제보다 훨씬 더 심각하다는 것이 명백해집니다. 유니온 플라자에는 다른 아무도 없습니다. 경비원, 직원, 손님 모두 없죠. 당신은 홀로, 버려진 듯한 장소에 있습니다. 다만 고장난 시스템과 기기들은 피해가 있었다는 것을 암시합니다. 사람들이 그냥 사라진 것이 아니라, 사냥당하고 파괴되었을 가능성이 있다는 거죠. 당신을 뒤쫓는 사악한 로봇들과 괴물들은 분명히 뭔가 끔찍하게 잘못되었다는 표시입니다. 그리고 이야기가 더 진행될수록, 더 사악한 초자연적 힘이 모습을 드러냅니다.

빵 부스러기 흔적

그러나 유니온 플라자에서 무슨 일이 일어났는지에 대한 미스터리는 즉시 밝혀지지 않습니다. 대신, 당신은 역사와 사건들의 잃어버린 조각들을 스스로 맞추어 보도록 권유받습니다. 의도적이고 꼼꼼하게, 마주치는 모든 단서, 모든 오디오 녹음, 이메일, 일기 항목을 분석하면서요. 이것들은 계속해서 호기심을 자극하는 미스터리한 이야기의 공백을 채우는 데 도움을 줍니다. 단서를 수집하고 로어와 스토리 디테일을 서서히 밝혀내는 일은 결코 지루해지지 않습니다. 사실, 이야기가 더 펼쳐질수록 핵심 조각들을 찾아내야 한다는 압박감과 호기심이 더 커집니다. 그리고 이것은 때때로 가장 유망한 이야기들의 함정이 될 수 있습니다. 클라이맥스가 당신이 기대하는 높이에 도달하지 못할 때, 그리고 더 나쁘게는 결말이 당신이 바라는 임팩트를 이루지 못할 때 말이죠. 루틴 은 이 길을 위험할 정도로 가깝게 걷습니다. 두 번째 액트는 야심차고, 전체 사건의 흐름을 바꾸는 예상치 못한 반전을 소개합니다. 그것이 밝혀지는 것이 확실히 놀랍지만, 최적의 클라이맥틱한 느낌과 임팩트가 부족하다고 느껴질 수 있습니다. 순전히 몇 가지 잘못된 선택 때문에 불꽃의 정중앙을 맞추지 못한 결말처럼 느껴집니다. 그렇지 않다면, 추적하는 것이 확실한 즐거움인 이야기입니다.

공포의 공간

루틴의 이야기를 정말 특별하게 만드는 큰 부분은 탐험 내내 맴도는 무거운 분위기입니다. 당신은 그 공기 자체가 숨막히는 듯한 세계로 들어섭니다. 먼지가 많고 공포로 가득 차 있어서

Przyznaj się, już dawno straciłeś nadzieję na Routine, a jeśli nie, to musisz być niezwykle cierpliwą osobą. Ten indie horror sci-fi powstawał ponad 13 lat. To ogromne brzemię dla małego, trzyosobowego zespołu deweloperów. Po licznych zawirowaniach w końcu jest gotowy i, podobnie jak ty, podszedłem do finalnej gry z ostrożnością. Długi czas rozwoju to zawsze sygnał ostrzegawczy. Problemy, które spowodowały opóźnienia, prawdopodobnie wyłonią swoje brzydkie oblicze podczas rozgrywki. Ale cóż, Routine z energią wymknął się swojemu pozornie przesądzonemu losowi. Być może nawet wystrzelił wśród najlepszych gier horrorowych 2025 roku? Dowiedz się dlaczego w naszej dogłębnej recenzji Routine poniżej.

Samotność w kosmosie

Kopanie w głąb Ziemi nie jest zbyt realnym sposobem na poszerzanie zasięgu i wpływów ludzkości. Dlatego zawsze bardziej sensowne wydawały się możliwości tkwiące w kosmosie. I w Routine ludzie rzeczywiście dotarli na Księżyc, choć w okolicach lat 80. W rezultacie estetyka gry jest osadzona w przyjemnej, retrofuturystycznej wizji. Gdzie technologia jest stara i mechaniczna, a analogowe komputery i terminale są rozsiane po całym terenie twoich eksploracji. Jako inżynier oprogramowania wysłany na księżycową stację turystyczną o nazwie Union Plaza, twoim zadaniem na dziś jest zbadanie i naprawa usterki systemu bezpieczeństwa. Po przybyciu staje się aż nadto jasne, że twoje problemy są o wiele poważniejsze niż techniczna awaria. Na Union Plaza nie ma nikogo więcej, ani strażników, personelu, ani gości. Jesteś zupełnie sam w miejscu, które wydaje się opuszczone. Z wyjątkiem tego, że zepsute systemy i urządzenia sugerują, że doszło do zniszczeń. Że ludzie nie po prostu zniknęli, a raczej zostali zaatakowani i zniszczeni. Złowrogie roboty i potwory, które cię śledzą, z pewnością wskazują na coś, co poszło straszliwie nie tak. A głębiej w fabule ujawnia się jeszcze bardziej złowroga siła nadprzyrodzona.

Ślad okruszków

Jednak żadna z tajemnic dotyczących tego, co wydarzyło się na Union Plaza, nie jest ci od razu ujawniana. Zamiast tego, zachęca się cię do samodzielnego złożenia brakujących elementów historii i wydarzeń. Celowo i skrupulatnie, analizując każdą wskazówkę, każde nagranie audio, e-mail i wpis w dzienniku, na które się natkniesz. Pomagają one wypełnić luki w tajemniczej historii, która nieustannie pobudza twoją ciekawość. Zbieranie wskazówek i stopniowe odkrywanie kolejnych elementów lore i fabuły nigdy nie staje się nużące. W rzeczywistości czujesz większą presję, by znaleźć kluczowe elementy, jesteś bardziej ciekawy, im bardziej historia się rozwija. I to może być czasem zgubą dla najbardziej obiecujących opowieści. Gdy punkt kulminacyjny nie sięga wysokości, której się spodziewałeś. A co gorsza, gdy zakończenie nie osiąga wpływu, na jaki liczyłeś. Routine niebezpiecznie blisko podąża tymi ścieżkami. Drugi akt jest ambitny i wprowadza nieoczekiwany zwrot, który zmienia bieg wydarzeń. Choć z pewnością jest zaskakujący do odkrycia, może brakować mu optymalnego poczucia kulminacji i siły oddziaływania. To wrażenie zakończenia, które nie trafia w samo sedno, jedynie z powodu kilku nietrafionych wyborów. Poza tym, to historia, za którą z pewnością warto było podążać.

Przestrzeń grozy

Ogromną częścią tego, co sprawia, że historia Routine jest tak cholernie wyjątkowa, jest ciężka atmosfera, która utrzymuje się przez całą eksplorację. Wchodzisz do świata, którego samo powietrze wydaje się duszące. Jest zakurzone i przepełnione grozą przez cały czas.Historia gry nieustannie zachęca do dalszego odkrywania. Do ciągłego szukania wskazówek i odsłaniania kolejnych okruchów informacji, które w końcu pozwolą zrozumieć, co wydarzyło się w Union Plaza. To poczucie ciekawości i tajemnicy prawie nigdy nie ustaje, nawet gdy jesteś głęboko pochłonięty rozwiązywaniem zagadek i unikaniem potworów. Jest to po części spowodowane napięciem i grozą, które podążają za tobą, niezależnie od tego, gdzie jesteś i co robisz. Zawsze jesteś świadomy złowrogiej atmosfery i obecności, która może cię dopaść w każdej chwili. Dlatego nigdy nie możesz opuścić gardy, co jest jeszcze bardziej przerażające, gdy nie masz żadnego sposobu, by zabić swojego wroga. Jedyną rzeczą, która cię uratuje, jest ucieczka i ukrywanie się. Twoja obecność nie może zostać wyczuta, co zmusza cię do poruszania się po Union Plaza jak przestraszona mysz. Niewiele gier horrorów potrafi wywołać to uczucie przerażenia bez uciekania się do jump scare’ów i tanich chwytów teatralnych. Tylko dzięki niesamowitej atmosferze i narastającemu napięciu, Routine trafiło we wszystkie właściwe punkty, jeśli chodzi o prawdziwie przerażające doświadczenie. Słowo ostrzeżRoutine nie będzie dla każdego. Niektóre z jej założeń mogą wydawać się frustrujące, a nawet diabelskie. Brak HUD, ręczne zapisy, ale także ręczna i nieporęczna obsługa twojego CAT. Sztuczna inteligencja przeciwników również mogłaby zostać dopracowana, aby była bardziej inteligentna i nieprzewidywalna. Mimo to, Routine wie dokładnie, czym jest, i podwaja stawkę, modyfikując konwencje gatunku, aby dodać dodatkowe warstwy napięcia. I pod tym względem twórcy odnieśli sukces. To ogromna ulga, rzeczywiście, po ponad 13 latach rozwoju.

Przyznajcie, już dawno porzuciliście nadzieję na Routine, a jeśli nie, to musicie być niezwykle cierpliwymi ludźmi. Ponad 13 lat zajęło tej indie horror sci-fi dotarcie do celu. To ciężkie brzemię dla małego, trzyosobowego zespołu deweloperskiego. Po licznych zawirowaniach na drodze, gra jest wreszcie gotowa i, podobnie jak wy, podszedłem do finalnego produktu z ostrożnością. Długi czas rozwoju zawsze jest sygnałem ostrzegawczym. Problemy, które spowodowały opóźnienia, prawdopodobnie wyłonią swoje brzydkie oblicze podczas rozgrywki. Ale cóż, Routine uniknęło swojego pozornie przesądzonego losu z werwą. Być może nawet wystrzeliwując wśród najlepszych gier horrorowych 2025 roku? Dowiedzcie się dlaczego w naszej dogłębnej recenzji Routine poniżej.

Samotność w kosmosie

Kopanie w głąb Ziemi nie jest zbyt realnym sposobem na poszerzanie zasięgu i wpływów ludzkości. Dlatego zawsze bardziej sensowne wydawały się możliwości tkwiące w kosmosie. I w Routine ludzie rzeczywiście dotarli na Księżyc, choć w okolicach lat 80. W rezultacie estetyka gry jest osadzona w przyjemnej, retrofuturystycznej wizji. Gdzie technologia jest stara i mechaniczna, a analogowe komputery i terminale usiane są po całym obszarze eksploracji. Jako inżynier oprogramowania wysłany na księżycową stację turystyczną o nazwie Union Plaza, twoim zadaniem na dziś jest zbadanie i naprawa usterki systemu bezpieczeństwa. Po przybyciu staje się nad wyraz jasne, że twoje problemy są o wiele poważniejsze niż techniczna awaria. Na Union Plaza nie ma nikogo więcej, ani strażników, personelu, ani gości. Jesteś zupełnie sam w miejscu, które wydaje się opuszczone. Z wyjątkiem tego, że zepsute systemy i urządzenia sugerują, że doszło do zniszczeń. Że ludzie nie po prostu zniknęli, a raczej zostali prawdopodobnie wytropieni i zniszczeni. Złowrogie roboty i potwory, które cię śledzą, z pewnością wskazują na coś, co poszło straszliwie nie tak. A dalej w fabule ujawnia się jeszcze bardziej złowroga siła nadprzyrodzona.

Ślad okruszków

Jednak żadna z tajemnic dotyczących tego, co wydarzyło się na Union Plaza, nie jest ci od razu ujawniona. Zamiast tego, zachęca się cię do samodzielnego złożenia brakujących elementów historii i wydarzeń. Celowo i skrupulatnie, analizując każdą wskazówkę, każde nagranie audio, e-mail i wpis w dzienniku, na które się natkniesz. Pomagają one wypełnić luki w tajemniczej historii, która nieustannie pobudza twoją ciekawość. Zbieranie wskazówek i powolne odkrywanie kolejnych elementów lore i fabuły nigdy nie staje się nużące. W rzeczywistości czujesz większą presję, by znaleźć kluczowe elementy, jesteś bardziej ciekawy, im bardziej historia się rozwija. I to może czasem być zgubą dla najbardziej obiecujących opowieści. Gdy punkt kulminacyjny nie sięga wysokości, której się spodziewasz. A co gorsza, gdy zakończenie nie osiąga wpływu, na jaki liczysz. Routine niebezpiecznie blisko podąża tymi ścieżkami. Drugi akt jest ambitny i wprowadza nieoczekiwany zwrot, który zmienia cały bieg wydarzeń. Choć z pewnością jest zaskakujący do odkrycia, może brakować mu optymalnego poczucia kulminacji i siły rażenia. Wydaje się, że to zakończenie, które chybia celu tylko z powodu kilku złych wyborów. Poza tym, to historia, za którą z pewnością warto było gonić.

Przestrzeń grozy

Ogromną częścią tego, co sprawia, że historia Routine jest cholernie wyjątkowa, jest ciężka atmosfera, która utrzymuje się przez całą eksplorację. Wchodzisz do świata, którego samo powietrze wydaje się duszące. Jest zakurzone i przepełnione grozą przez takW Routine czai się coś złowieszczego. Nie tylko grozi ci ten sam los, co ludziom z Union Plaza, ale także nieustanne niebezpieczeństwo ze strony robotów i potworów, które cię śledzą. Są nieprzewidywalne i mogą pojawić się w każdej chwili. To trzyma cię w ciągłej gotowości, nasłuchując ich zbliżających się kroków i obecności. Każdy ruch do przodu wiąże się z myślą z tyłu głowy, że w każdej chwili przerażające roboty mogą na ciebie wyskoczyć. Że mogą zaskoczyć cię i wyssać z ciebie życie. Dzięki doskonałemu oświetleniu i cieniom przemierzasz upiorne pokoje i korytarze, przesycone atmosferą grozy. Czuć ciarki na plecach nawet wtedy, gdy przeszukujesz szuflady w poszukiwaniu wskazówek. I wciąż zwracasz uwagę na miejsca, gdzie się schować, lub jesteś gotów uciekać, jeśli pojawią się straszne roboty i potwory.

Łamigłówki

Ciekawe jest, jak Routine radzi sobie z rozgrywką. Są tu typowe łamigłówki dla tego typu gier. Nic zbyt wymyślnego ani takiego, co przyprawiłoby o ból głowy. Wymagają one logiki i zdrowego rozsądku, które przy odrobinie cierpliwości same przyjdą. A wraz z nimi satysfakcja z odnalezienia rozwiązania. Czy to szukanie kodów do otwierania zamkniętych drzwi, czy dostępu do terminali, zagadki są sprytne, nie tylko w drażnieniu mózgu, ale czasem tak proste, że śmiejesz się z siebie, że tak długo je rozwiązywałeś. Łamigłówki są również losowe. Zatem szukanie rozwiązań w źródłach online będzie trudne. I to szczerze mówiąc świetnie, bo stanowią one ważny element budowania napięcia. Otóż sztuczna inteligencja wroga, z jakiegoś powodu, zdaje się nasilać, gdy rozwiązujesz zagadki. Musisz więc przerywać to, co robisz, aby uciec i się schować, poczekać, aż wróg się oddali, zanim wrócisz do swojego zadania. Na początku trzyma cię to w napięciu, zwłaszcza w chwilach, gdy zatrzymujesz się, by przemyśleć zagadkę. Ale w końcu irytuje bycie przerywanym akurat w środku działania. Nie możesz też zapauzować gry. Ani sprawdzić, ile zdrowia ci pozostało. Cały ekran jest pozbawiony bałaganu, co z pewnością jest imersyjne i również wiąże się z napięciem. Kiedy nie możesz ryzykować starcia z wrogiem, bo istnieje szansa, że nie masz dość zdrowia, by przeżyć. Twoim bezpiecznym zakładem jest ucieczka i ukrycie się. A ponieważ nie możesz też zapauzować gry, nie ma sposobu, aby ją “złamać” lub dać sobie wytchnienie od ciągłego bycia w stanie najwyższej gotowości.

Wszystko w jednym

Mówiąc o spotkaniach z wrogiem, nie możesz zabić robotów i potworów. Ale z pewnością możesz je ogłuszyć za pomocą swojego Kosmonautycznego Narzędzia Asystenta (CAT). To wszechstronne narzędzie, które będziesz miał w Routine do ogłuszania wrogów, dostępu do terminali, ujawniania odcisków palców i wskazówek, zapisywania gry, sprawdzania celów; zasadniczo do wszystkiego, co interaktywne. I to wszystko z ciekawymróżne akcje wymagają różnych modułów, które trzeba wymieniać, aby je aktywować. Moduły mają przypisane przyciski, którymi manipuluje się ręcznie. Czyli praktycznie wyjmujesz CAT, gdy potrzebujesz go użyć, przesuwasz kursor myszy nad konkretny moduł, który chcesz wymienić, i aktywujesz go odpowiednim przyciskiem. Jak można sobie wyobrazić, jest to dość czasochłonny proces, który może postawić cię w trudnej sytuacji, gdy w pobliżu jest wróg. Jednak ta sama konieczność ręcznego operowania CAT-em dodaje kolejną warstwę napięcia, która czyni cię nadwrażliwym na otoczenie. To właśnie elementy rozgrywki takie jak te sprawiają, że Routine jest tak wyjątkowa. Od retro-futurystycznej oprawy wizualnej, która jest głęboko atmosferyczna i wzbudza silny lęk, przez bezradność, gdy wróg cię zauważy, po manualnego CAT-a, którego obsługa wydaje się nieporęczna – wszystko to składa się na jedną z najbardziej nerwowych, mrożących krew w żyłach gier horror, w jakie zagrasz w tym roku, a może i kiedykolwiek.

Werdykt

Routine to gra, która mistrzowsko łączy retro-futurystyczną estetykę z głębokim, nieustannym napięciem. Jej imersyjny świat, wymagająca mechanika i nieprzewidywalne zagrożenia tworzą przeżycie, które wbija w fotel i nie puszcza aż do samego końca. Pomimo momentów frustracji, jest to obowiązkowa pozycja dla fanów horrorów, którzy szukają czegoś więcej niż tylko jumpscare’ów.

اعترف، لقد استسلمت بالفعل بشأن Routine، وإذا لم تكن قد استسلمت، فأنت حقًا شخص صبور للغاية. لقد استغرق وصول هذا الرعب والخيال العلمي المستقل أكثر من 13 عامًا. عبء ثقيل لفريق أساسي صغير مكون من ثلاثة مطورين. بعد المطبات الكثيرة في الطريق، ها هي أخيرًا، ومثلك، تعاملت مع اللعبة النهائية بحذر. فترة التطوير الطويلة دائمًا ما تكون إشارة تحذير. المشكلات التي أدت إلى التأخيرات من المرجح أن تظهر رؤوسها القبيحة أثناء لعبك. لكن للأسف، تمكنت Routine من الهروب من مصيرها الذي بدا محتومًا بحماس. بل وربما ترتفع لتكون من بين أفضل ألعاب الرعب في 2025؟ اكتشف السبب في مراجعتنا المتعمقة لـ Routine أدناه.

وحيدًا في الفضاء

الحفر إلى قلب الأرض ليس عمليًا حقًا لتوسيع نطاق وصول البشرية ونفوذها. لذلك، كان من المنطقي دائمًا أن الاحتمالات الأكثر قابلية للتنفيذ تكمن في الفضاء. وفي Routine، وصل البشر بالفعل إلى القمر، وإن كان ذلك في فترة الثمانينيات تقريبًا. ونتيجة لذلك، فإن الجماليات هنا قائمة على نظرة مستقبلية رجعية ممتعة. حيث تكون التكنولوجيا قديمة وميكانيكية، وتنتشر أجهزة الكمبيوتر التناظرية والمحطات الطرفية حول مسار استكشافك. كمهندس برمجيات أُرسلت إلى محطة فضاء قمرية سياحية تسمى Union Plaza، مهمتك لهذا اليوم تتضمن التحقيق وإصلاح عطل في نظام الأمن. عند الوصول، يصبح من الواضح تمامًا أن مشاكلك أكثر خطورة بكثير من مجرد مشكلة تقنية. لا يوجد أي شخص آخر في Union Plaza، لا حراس، ولا موظفين، ولا ضيوف. أنت وحيد تمامًا في مكان يبدو أنه تم التخلي عنه. باستثناء أن الأنظمة والأجهزة المعطلة تشير إلى حدوث أضرار. وأن الناس لم يختفوا ببساطة، بل من المرجح أنهم تمت مطاردتهم وإبادتهم. الروبوتات والوحوش الشريرة التي تطاردك هي بالتأكيد دليل على أن شيئًا ما قد سار بشكل خاطئ للغاية. ومع التقدم في القصة، تظهر قوة خارقة للطبيعة أكثر شرًا.

مسار الفتات

مع ذلك، لا يتم الكشف عن أي من الألغاز حول ما حدث في Union Plaza لك على الفور. بدلاً من ذلك، يتم تشجيعك على تجميع القطع المفقودة من التاريخ والأحداث بنفسك. عن قصد وبعناية، بينما تحلل كل دليل، وكل تسجيل صوتي، ورسالة بريد إلكتروني، ومذكرة يومية تصادفها. هذه تساعد في ملء الفراغات في قصة غامضة تستمر في إثارة اهتمامك. لا يصبح جمع الأدلة والكشف التدريجي عن المزيد من الخلفية القصصية والتفاصيل مملًا أبدًا. في الواقع، تشعر بمزيد من الضغط للعثور على القطع الرئيسية، وأكثر فضولًا كلما تقدمت القصة. وهذا يمكن، في بعض الأحيان، أن يكون سبب سقوط معظم القصص الواعدة. عندما لا يصل الذروة إلى الارتفاع الذي تتوقعه. والأسوأ، عندما يفشل الخاتمة في تحقيق التأثير الذي تأمله. Routine تخطو بشكل خطير قريبًا من هذه المسارات. الفصل الثاني طموح ويقدم تطورًا غير متوقع يغير مجرى الأحداث بالكامل. بينما هو بالتأكيد مفاجئ عند الكشف عنه، إلا أنه يمكن أن يبدو ناقصًا في الشعور والتأثير الأمثل للذروة. يبدو وكأنه نهاية تخطئ إصابة مركز الهدف بناءً على بضعة خيارات خاطئة فقط. بخلاف ذلك، إنها قصة كانت بالتأكيد متعة في ملاحقتها.

فضاء الرهبة

جزء كبير مما يجعل قصة Routine مميزة للغاية هو الأجواء الثقيلة التي تظل عالقة طوال الاستكشاف. تدخل عالمًا يشعر هواؤه بالاختناق. إنه مغبر ومليء بالرهبة لدرجة