MOTORSLICE Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

MOTORSLICE lijkt me het buitenechtelijke kind van NieR: Automata en Shadow of the Colossus’, met misschien een DNA-streng van Lollipop Chainsaw. Een vreemde combinatie, en toch een die, vreemd genoeg, veel beter werkt dan zou moeten. Het duurde even voordat ik het onder de knie kreeg – de kruising van Prince of Persia-achtige parkour; de monolithische mechanismen; en de low-poly-natuur vermengd met kettingzaag-ripping dice-and-maul-gevechten. Maar zodra het begon te klikken, kon ik de verleiding niet weerstaan. Een vreemde wereld riep me, en ik kon niet helpen maar de uitnodiging aan te nemen om dieper in zijn mechanische kadaver te duiken en zijn ingewanden van binnenuit te verscheuren.

Wat getrouw wordt beschreven als een “slice-of-life actie-avontuur” spel is, zodra je de low-poly-esthetiek en de “immaculate” vibes verwijdert, een stijlvol cool en elegant parkour-georiënteerd affaire dat de glorieuze geest van Mirror’s Edge combineert met de acrobatische grilligheid van Prince of Persia’s gladde gevechten. Gewapend met een torenhoge megastructuur van machines en automatische krachten met vijandige neigingen, MOTORSLICE leunt op zijn sterke punten als een robotische kracht van technische innovatie die weet hoe hij je tandwielen moet laten draaien en de bladen van je kettingzaag moet laten ronddraaien.

Als P, een slaperige protagonist met een kettingzaag als sidekick, natuurlijk, vind je jezelf ingeschreven in een mechanische wereld waarin mensen ophouden te bestaan en een reusachtige orb – het hoofdpunt van het spel – moordzuchtige machines ophoest in een poging jouw inspanningen om uit te roeien en uiteindelijk een paar slechte draden door te knippen, te dwarsbomen. Als deze flexibele heldin met een blad, vind je jezelf met de monolithische taak om de zogenaamde Orb te navigeren en verschillende mechanische bazen te confronteren onderweg. Maar, hier ligt de valstrik, en, belangrijker nog, de grootste uitdaging van het spel: alles dat het verre oog kan zien, is verborgen achter een heel lot aan loopwerk. Er zijn geen shortcuts hier – alleen trials, obstakels en een verontrustende hoeveelheid dodelijke ongevallen. Maar, meer daarover later.

Om MOTORSLICE een kalmerende ervaring te noemen, zou een beetje een overstatement zijn. Gezien het feit dat je niet alleen de problematische P hebt om (gracieus) te duwen, maar ook een camerasysteem dat een verschrikkelijke gewoonte heeft om je weg te halen bij elke gelegenheid, heb je in wezen twee problemen om te jongleren. Aan de ene kant heb je een parkoursysteem dat van je vraagt om te klauteren, te sprinten, te schuiven en in de muren te rijten op hetzelfde moment, terwijl je een vrij verschrikkelijk lot ontwijkt. Maar aan de andere kant heb je een camera om te controleren – een apparaat dat, als je er niet voor zorgt, je een stap dichter bij de dood brengt bij elke mogelijke gelegenheid. En nee, het is niet zoals je gewone camera; dit specifieke drone vereist een meer hands-on-benadering, hinderlijk.

Natuurlijk, zodra je eindelijk je hoofd om de dual camera-parkour-malarky hebt gewonden, begint het spel zijn ritme te vinden. Je klautert elegant omhoog langs gouden torens, rijt in de muren met een kettingzaag en klautert langzaam door een mechanische vesting terwijl je vecht tegen vijandige machines. Soms kan het geweldig aanvoelen – bevrijdend, zelfs. Maar wanneer de dood komt om je van je voetstuk te slaan, kan het aanvoelen als een karwei dat je niet wilt doen. En helaas, vanwege de aard van de wereld en de mechanismen, is dood, helaas, nooit ver weg hier. En met dat bedoel ik dat je waarschijnlijk veel zal lijden terwijl je doelloos volleyt en flailt in een poging om je vast te klampen aan alles wat beklimbaar lijkt. Meestal is het dat wel. Maar, zoals alle platform-avonturen, komen de meeste ascents met een heel lot aan trial en error-segmenten.

Wanneer MOTORSLICE zijn stride vindt, kan het aanvoelen als een vrije, stromende ervaring die zowel leuk als bevredigend is om te zien ontvouwen in een low-poly-omgeving. Om een kettingzaag te nemen en door de gouden kloosters van een monoliet te snijden, terwijl je langzaam een megastructuur veroverd, is een fantastische manier om tijd te verbranden, echt. De valpartijen en de frequente doodsequenties kunnen een beetje irritant zijn, waar, maar wanneer het allemaal klikt, wordt het een bevredigende onderneming die je voor de lange termijn kan boeien. Misschien is het de creatieve baasgevechten. Of misschien is het gewoon het gevoel van intrige dat je aanzet om nieuwe hoogtes te ontdekken terwijl je wanhopig zoekt naar een nieuwe voetgrip.

Met ongeveer veertien uur aan gameplay om te ontgrendelen, geeft MOTORSLICE je veel waar voor je geld, met een solide selectie aan baasgevechten, een constante stroom aan verticale uitdagingen en, alsof om het nog een stap verder te zetten, een hard-hitting drum-and-bass-score die je wakker zal houden vanaf het moment dat je je eerste piton plaatst tot het moment dat je je gas in de kettingzaagcanister uitput. Zou het niet een beetje variëteit in zijn gameplay-afdeling kunnen gebruiken? Misschien. Dat gezegd hebbende, als je een fan bent van Jusant-achtige ascents en punch-drunk-gevechten met oorverdovende gevechtssequenties, dan zul je waarschijnlijk genieten van het verscheuren van dit monolithische kadaver.

Uitspraak

MOTORSLICE vindt zijn ritme als een unieke opvolger van de likes van Shadow of the Colossus en Mirror’s Edge, met een low-poly-afwerking en een uitdagende maar vreemd bevredigende parkour-georiënteerde ervaring die, mits je de talloze mislukkingen kunt doorstaan, waarschijnlijk iets zal geven om over te schrijven. Het kan een beetje irritant zijn, en de frequente doodsequenties kan je een beetje verloren en gefrustreerd laten voelen. Maar, zoals ik zei, wanneer de tandwielen beginnen te klikken en de kettingzaag begint te snijden in het hart van zijn monolithische wereld, alles begint te voelen als briljant – onberispelijk, zelfs.

Voor een spel dat meer dan veertien uur lang is, zou ik zeggen dat je meer dan genoeg materiaal hebt om doorheen te snijden. Het kan je een beetje boos en hongerig maken voor de afdaling, maar als je het lang genoeg kunt volhouden om de top te bereiken, dan zul je waarschijnlijk met een beter perspectief op de opgang eindigen. Eh, probeer gewoon de dodentol te negeren – je zult ons later bedanken.