Daken en Steegjes: De Parkour Game Review (PC)

Als ik terugkijk naar enkele van de parkour-georiënteerde videospellen die een goede indruk op me hebben gemaakt in de afgelopen jaren, dan zou ik waarschijnlijk alleen Mirror’s Edge: Catalyst en misschien Free Running uit 2007 kunnen noemen — maar dat laatste voelde eerlijk gezegd als een koortsachtige droom. Sindsdien heb ik er niet veel meer van gezien; Parkour Legends heeft een poging gedaan om de kaars aan te houden, maar dat was slechts een kleine kandidaat en iets dat niet genoeg kenmerken had om een heropleving van het genre te rechtvaardigen. Om het maar kort te zeggen, de markt is relatief schaars aan enige belangrijke lichtdragers als het gaat om de extreme sport en het nabootsen van de cultuur, en dat is waarom onafhankelijke projecten zoals Daken en Steegjes echt een verademing kunnen zijn.

Om het absoluut duidelijk te maken, Daken en Steegjes is een indie-game, en dus een iets minder complexe virtuele iteratie van de sport. Echter, om te zeggen dat het volledig onbekwaam is om het kloppende hart en de algehele essentie van de hobby te vangen, zou niet accuraat zijn, aangezien het tenminste probeert te profiteren van en uit te breiden op gebieden waar anderen eerder faalden om te interpreteren. Maar dat is slechts het begin van een veel, veel groter deel van een hele tapijtreeks van verzen, en iets dat we later zullen bespreken.

In ieder geval, om een beetje cement over de genoemde gaten te strooien, lijkt het alleen maar rechtvaardig dat we terugkeren naar het onderwerp. Wil je met ons meegaan om MLMEDIA’s laatste parkour-georiënteerde runner-sim te verkennen? Laten we er dan meteen in duiken.

De Enige en Alleenste Ragdoll

Het is waarschijnlijk dat je al een flink aantal parkour-fragmenten hebt gezien van het uitgebreide netwerk van sociale of streamingkanalen, in welk geval je waarschijnlijk een ruw idee hebt van wat Daken en Steegjes probeert te omvatten in zijn single-player sandbox-sim. Als je echter nog niet hebt gesift door die specifieke catalogus van gewaagde prestaties, weet dan dat het een immer veranderende cultuur is, en een die, ondanks dat het in zijn eigen recht belachelijk stoutmoedig is, altijd nieuwe en spannende mogelijkheden creëert voor runners om in te concurreren, of het nu gaat om extreme hoogtes of op het asfalt en daarbuiten. En, niet verwonderlijk, is dit vrijwel wat Daken en Steegjes probeert te kaderen: een virtuele ruimte waarin runners hun eigen doelen kunnen stellen en de grenzen van hun vaardigheden kunnen overschrijden en, met voldoende volharding en moed, enorme en prestigieuze hoogtes kunnen bereiken.

Daken en Steegjes is een first-person en third-person running game in zijn kern, en dus heeft het spel je voor het grootste deel nodig om een van de verschillende kaarten te voet te navigeren, evenals markers te plaatsen om nieuwe lijnen te creëren om van te springen, de structuur van een stedelijk monument te testen door het om te vormen tot een soort lanceerplatform voor je om van te springen, enzovoort. In een typisch scenario zul je wortels slaan in een voorstedelijk gebied — een alledaags gebied waar elk kwartier bestaat uit een reeks obstakels, waaronder stenen barrières, dakplanters en andere truc-waardige structuren. Van hieruit is het simpelweg een kwestie van het district te verkennen en uiteindelijk een web van punten te verdienen door doodswaagde taken uit te voeren en een reeks prestaties te voltooien, waaronder Tijdproeven, Truc-uitdagingen en Free Roam-gerelateerde evenementen.

Je Weg Vinden

Om te zeggen dat er veel inhoud is in Daken en Steegjes zou niet helemaal accuraat zijn; in feite lijkt het alsof het een aanzienlijk gebrek aan materiaal heeft, of tenminste, een tweede stimulans voor je om dieper te graven dan absoluut noodzakelijk. Op een manier kun je zeggen dat, gezien het niche-onderwerp, er echt maar een paar dingen zijn die je kunt doen voordat alles gewoon gaat voelen, weet je, redundant en herhalend. Met dat gezegd, als je het soort persoon bent dat wil niets meer dan rondrennen door dezelfde vier of vijf bewegingen voor het opkrikken van je mijlen en score, dan kun je misschien een aardige hoeveelheid uren uit het spel halen. Het helpt ook dat er verschillende boosters zijn om je vooruitgang te ondersteunen, of het nu gaat om een sessie-marker of het oproepen van een nieuw wereld-evenement om aan te pakken.

Aan de ene kant kun je zeggen dat, weet je, als je één sprong hebt gemaakt, je ze allemaal hebt gemaakt. En hoewel dat gedeeltelijk waar is, feit is dat je kunt het op jezelf nemen om naar nieuwe mijlpalen te zoeken en je eigen unieke valstrikken te creëren, wat, eerlijk gezegd, een beetje extra waarde aan de ervaring toevoegt — als het maar een klein beetje. Afgezien daarvan is er niet veel te zien; er zijn verschillende gebieden waar je je personage kunt aanpassen, maar opnieuw, dat is zo ongeveer het enige wat het doet om de link tussen zijn gekozen blauwdruk en iets origineels te verbreken. Maak me niet wijs, parkour is en is altijd het verwaarloosde kind van de extreme sportenwereld, maar dat betekent niet dat elk spel dat een poging doet om het enige aandacht te geven, per se een succes zal zijn.

Met Vuur Spelen

Dus, is Daken en Steegjes eigenlijk een leuk spel om te spelen, of is het meer een kunstinstallatie dat profiteert van een ongekarteerd concept? Tot nu toe hebben we voornamelijk de modi en algemene thema’s van het spel behandeld, maar hebben nog niet de vraag beantwoord of het mechanisch solide is. Om dat te beantwoorden — ja, het is — of tenminste, het maakt goed gebruik van zijn ragdoll-fysica, in ieder geval. Natuurlijk ga ik niet doen alsof het de meest vloeiende mechanismen ter wereld heeft, maar ik zou ook liegen als ik zei dat ik het niet genoot om mezelf rond te gooien en van stalen pijlers af te springen van maagverterende hoogtes, ook. De waarheid is dat dat het grootste deel van de reis was: mezelf van willekeurige objecten af te katapulteren en op wishful thinking te vertrouwen om een of andere vorm van een capture-waardige lijn voor de massa’s te creëren.

Er is een beetje een leercurve om aan te pakken met deze, zal ik zeggen. Afgezien van het feit dat je moet figureren uit hoe je je sprongen moet timen, moet je ook volledig gebruik maken van je omgeving om in staat te zijn om je momentum te construeren en te onderhouden, wat, meer dan eens, een aanzienlijke hoeveelheid vooruit plannen kan vereisen. Het is geen slechte zaak — falen om genoeg punten te verdienen om je score te verhogen, bedoel ik; in feite is het feitelijk vermakelijk, als het niet een beetje gruwelijk is, zelfs op de beste tijden. De beste manier waarop ik het kan beschrijven, is Skate 3’s beruchte Hall of Meat-segmenten, alleen zonder het deck en röntgenvisie-mechanisme, en met, zeg, een paar meer break rolls en vaults en wat dan ook. Dat, voor mij, is Daken en Steegjes — en ik ben er helemaal voor.

Uitspraak

Daken en Steegjes heeft geprobeerd om een realistische weergave van de extreme sport op een virtueel niveau te creëren, en tot op zekere hoogte is het in staat geweest om precies dat te bereiken. Zeker, het ontbreekt aan de complexiteit van een volwaardig spel, maar het feit dat het je toelaat om te experimenteren met ontelbare combinaties van trucage en andere vormen van spel, maakt het, eerlijk gezegd, een beetje leuk om doorheen te rennen — als het maar in korte uitbarstingen is. Zou het een paar meer kaarten en mechanische overhalen kunnen gebruiken? Waarschijnlijk, ja — maar dat verandert niet het feit dat het spel, met respect, is gemaakt door slechts één ontwikkelaar. Om die reden alone ben ik bereid om krediet te geven waar het toebehoort en te zeggen dat, van buitenaf bezien, Daken en Steegjes erin slaagt om iets te creëren dat het snijden waard is.

Opnieuw, het is zeker geen eenvoudige prestatie — het creëren van de fundamenten voor een parkour-georiënteerd videospel, gezien het feit dat er niet veel alternatieven zijn om als inspiratiebron te gebruiken. Het is zeker een niche-onderwerp om bloed uit te halen, en dus, op die noot, ben ik meer dan bereid om een paar bonuspunten te geven aan MLMEDIA alleen al voor het opnemen van het concept, in het algemeen. Is het het beste parkour-spel op de markt? Nee. Echter, gezien het schaarse aanbod van dergelijke werelden die momenteel rondzwerven, twijfel ik eraan of we in een positie zijn om een klacht in te dienen, om eerlijk te zijn.