10 beste Metroidvania-games op PlayStation Plus (oktober 2026)

Op zoek naar de beste Metroidvania-games op PlayStation Plus? Metroidvania-games bieden de perfecte mix van actie, platformactie en uitgebreide verkenning. Je kunt nieuwe vaardigheden ontgrendelen, terugkeren naar verborgen paden en nieuwe gebieden ontdekken terwijl je sterker wordt. Met zoveel geweldige opties op PS Plus is dit het ideale moment om in dit boeiende genre te duiken. Hier is een lijst met tien leuke en opvallende Metroidvania-games die je nu kunt spelen.

Wat maakt een Metroidvania-game zo goed?

Een goede Metroidvania-game moet je het gevoel geven dat je iets ontdekt in een samenhangende wereld, waarin paden op elkaar aansluiten. De gevechten moeten boeiend zijn, met vijanden en eindbazen die je vaardigheden op de proef stellen zonder oneerlijk moeilijk te worden. De voortgang werkt het best wanneer nieuwe vaardigheden of hulpmiddelen toegang geven tot nieuwe gebieden en je ertoe aanzetten eerder bezochte zones met een nieuw doel opnieuw te verkennen. Ook de visuele stijl en muziek spelen een grote rol: die zorgen voor de juiste sfeer tijdens lange speelsessies. Met dit alles in gedachten hebben we deze lijst samengesteld met de beste Metroidvania-games die je op PS Plus kunt spelen.

Lijst met de 10 beste Metroidvania-games op PlayStation Plus in 2026

Elke game op deze lijst biedt spannende gevechten, slimme upgrades en kaarten die uitnodigen tot uitgebreide verkenning.

10. Strider

Haal als futuristische ninja met een plasm zwaard uit naar je vijanden

Strider Hiryu is al sinds het einde van de jaren tachtig een icoon van Capcom. Hij maakte zijn arcadedebuut met zijn Cypher, een plasmagedreven zwaard met een handvat als dat van een tonfa, dat bij elke zwaai lichtgevende sporen achterlaat. Misschien herken je hem uit de vechtgames Marvel vs. Capcom, waarin hij al jaren een favoriet onder fans is. Het personage ontstond uit een samenwerking in drie delen tussen Capcom en het mangacollectief Moto Kikaku. Die samenwerking bracht een manga, de arcadegame en een afzonderlijke NES-game voort. En een leuk weetje: de NES-versie van Strider was in 1989 al opgebouwd rond verkenning zoals in Metroidvania-games, lang voordat die term gangbaar werd.

Toen de moderne Strider-game de serie terugbracht in een volwaardige Metroidvania-vorm, keerde die dus min of meer, zij het via een omweg, terug naar haar roots. In deze versie speel je als Hiryu, een elitehuurmoordenaar die naar een door een dictator beheerste stad wordt gestuurd. Je kunt tegen muren opklimmen, je aan plafonds vastklampen en je razendsnel verplaatsen, waardoor het verkennen van de onderling verbonden kaart bijzonder soepel aanvoelt. Bovendien draait de game op PS4, Xbox One en pc met 60 frames per seconde, waardoor de actie zelfs tijdens chaotische eindbaasgevechten uiterst vloeiend blijft. De eindbazen zijn trouwens een van de hoogtepunten: de grote gevechten zijn opgebouwd rond aanvalspatronen die je beheersing van Hiryu’s steeds verder uitbreidende arsenaal op de proef stellen.

9. Salt and Sacrifice

Jaag op elementaire magiërs en maak uitrusting van hun overblijfselen

Salt and Sacrifice is het vervolg op Salt and Sanctuary, dat algemeen wordt beschouwd als een van de eerste games die de 2D-Metroidvania-formule succesvol combineerde met gevechten geïnspireerd op Dark Souls. Als je bekend bent met games als Dark Souls of Elden Ring, weet je wat je kunt verwachten: moeilijke vijanden, genadeloze sterfgevallen en de bevredigende cyclus waarin je door herhaaldelijk falen de aanvalspatronen van eindbazen leert kennen. Salt and Sacrifice bouwt voort op die basis en voegt daar iets nieuws aan toe: magiërjachten, sterk geïnspireerd op de Monster Hunter-reeks.

Zo werken magiërjachten. Je gaat een gebied binnen, start een jacht en zet vervolgens de achtervolging in op een elementaire magiër die zich door de kaart verplaatst. Deze eindbazen teleporteren tussen gebieden en laten onderweg hun eigen handlangers verschijnen. Je moet ze door meerdere zones volgen voordat je ze in het nauw drijft voor het laatste gevecht. Nadat je een magiër hebt verslagen, verorber je diens hart en verzamel je knutselmaterialen van het lichaam, tot en met de botten. Met die materialen maak je vervolgens wapens en harnassen die bij het betreffende element horen. Ik zal er niet omheen draaien: het kan frustrerend zijn. Maar de verslavende cyclus van jagen, maken en verbeteren is precies waarom deze game op deze lijst met Metroidvania-games op PS Plus staat.

8. Celeste

Beklim een berg met sprongen, een dash en de mogelijkheid om je aan muren vast te grijpen

Celeste is een precisieplatformgame over Madeline, een jonge vrouw die kampt met angst en depressie en besluit de verraderlijke Celeste Mountain te beklimmen als persoonlijke uitdaging. Ik weet het: “een platformgame over mentale gezondheid” klinkt misschien zwaar of belerend, en ik begrijp die aarzeling. De kracht van de game schuilt echter in de manier waarop het verhaal rechtstreeks verbonden is met de gameplay. De berg wordt namelijk een metafoor voor de innerlijke strijd, waarbij de moeilijkheidsgraad van elk hoofdstuk Madelines emotionele toestand op dat moment weerspiegelt.

Je bewegingsmogelijkheden zijn bewust beperkt: springen, tegen muren opklimmen en één keer in de lucht een dash uitvoeren. Je kunt in elk van de acht richtingen dashen, maar je kunt dat tijdens een luchtreeks maar één keer doen, totdat je op vaste grond landt of een groene kristal aanraakt die de dash weer oplaadt. Met alleen deze mogelijkheden biedt de game honderden met de hand ontworpen kamers, waarin je nauwkeurige routes moet afleggen langs punten, bewegende platforms en allerlei gevaren. Je zult vaak sterven in Celeste, waarschijnlijk honderden keren per hoofdstuk, en de game houdt daar rekening mee. Je verschijnt onmiddellijk weer, zonder laadschermen of straf, gewoon weer bij het begin van de kamer.

7. Child of Light

Turn-based sprookjesachtige RPG met zijwaartse verkenning

Child of Light draait om Aurora, de jonge dochter van een Oostenrijkse hertog. Ze valt in een diepe slaap en wordt wakker in een magische wereld die Lemuria heet. Wat meteen opvalt, is de visuele stijl: de game is gebouwd met dezelfde engine als Rayman Legends (het UbiArt Framework) en ziet eruit als een tot leven gekomen aquarel. De kleuren vloeien in elkaar over en veranderen in de achtergronden, en de personages bewegen door de wereld alsof ze door de pagina’s van een geïllustreerd sprookjesboek zweven. Ook vermeldenswaardig is dat alle dialogen in de game op rijm zijn geschreven: elk gesprek, elke vertelling en zelfs de beschrijvingen van opdrachten.

Alles bij elkaar is het charmant, al voelt het metrum af en toe wat geforceerd aan. Toch geeft het de game een sprookjesachtige sfeer die goed bij de beelden past. De gevechten verlopen volgens een beurtgebaseerde tijdlijn, vergelijkbaar met die in klassieke Final Fantasy-games. Jij en je vijanden delen een voortgangsbalk onder aan het scherm. Timing is belangrijk, want je kunt een aanval van een vijand onderbreken door hem te raken terwijl hij die aan het voorbereiden is, waardoor hij teruggaat naar het begin van de balk. In dat opzicht wordt Igniculus, je vuurvliegmetgezel, onmisbaar. Je bestuurt Igniculus afzonderlijk met de rechterstick en kunt vijanden vertragen door zijn licht op hen te laten schijnen, je groepsleden tijdens gevechten genezen of hem buiten gevechten gebruiken om verborgen kisten te bereiken en lichtpuzzels op te lossen.

6. Rain World

Overleef als klein wezen in een vijandig ecosysteem dat wordt aangedreven door AI

Rain World laat je spelen als een slugcat, precies wat de naam doet vermoeden: een klein wezen dat deels naaktslak en deels kat is, zacht en kwetsbaar, en midden in de voedselketen staat. Tijdens een verwoestende overstroming ben je van je familie gescheiden, en het is de bedoeling dat je hen terugvindt. Het probleem is dat alles in deze wereld je probeert op te eten. Hagedissen, gieren, reusachtige roofplanten en allerlei buitenaards ogende wezens zwerven door de meer dan 1600 kamers van de kaart van Rain World. Ze hebben het niet specifiek op jou gemunt, maar zijn bezig met hun eigen overleving. En juist hier doet Rain World iets wat het echt onderscheidt van alle andere games op deze lijst.

De wezens in Rain World worden aangestuurd door onafhankelijke AI en hebben hun eigen gedragspatronen, honger en natuurlijke vijanden. Ze zwerven vrij door de wereld, ook als je niet in de buurt bent, jagen op elkaar, vluchten voor grotere bedreigingen en bakenen hun territorium af. Daardoor verlopen geen twee speelsessies hetzelfde: de dierenwereld gaat voortdurend zijn eigen gang. Misschien sluip je de eerste keer veilig door een gang, maar heeft een groep hagedissen die de volgende keer als jachtgebied ingenomen. Je belangrijkste hulpmiddelen zijn speren, die je naar kleinere wezens kunt gooien om aan voedsel te komen of naar roofdieren om ze op afstand te houden. Voor elke cyclus moet je genoeg eten om in een veilige schuilplaats te kunnen overwinteren. Als je niet overwintert voordat de regen begint, overstromen enorme, dodelijke stortbuien de hele wereld en doden ze alles wat buiten is.

5. Prince of Persia: The Lost Crown

Een Perzische krijger baant zich een weg door tijdvervormende puzzels in een uitgestrekte 2D-wereld

Prince of Persia gaat helemaal terug tot 1989. De meeste mensen associëren de naam met de 3D-trilogie Sands of Time uit het midden van de jaren 2000. Je weet wel: de acrobatische prins die de tijd terugdraait in groots opgezette, filmische actiescènes. The Lost Crown keert terug naar de 2D-wortels van de reeks, met een Metroidvania-opzet die bijzonder goed werkt. Je speelt als Sargon, een krijger uit een elitegroep die de Onsterfelijken heet. Hij wordt naar een mythische berg gestuurd die in de tijd is bevroren, om de ontvoerde prins te redden. Je redt dus de prins van Perzië in plaats van hem zelf te spelen, wat de zaak meteen een andere wending geeft.

Sargon is ongelooflijk snel, en het aaneenrijgen van sprintjes, muursprongen en tijdgebonden vaardigheden om platformsecties te doorkruisen werkt verslavend. Bovendien is de kaart enorm voor een game in dit genre, vol vertakkende paden en sluiproutes die zich onthullen naarmate je verder komt. In deze game vind je ‘Memory Shards’, waarmee je een screenshot kunt maken van een gesloten deur of een plek die je niet kunt bereiken en die op je kaart kunt vastpinnen. Zodra je uiteindelijk de juiste vaardigheid vrijspeelt, weet je dus precies waar je terug moet. Ik wou dat meer metroidvania’s dit idee overnamen. De gevechten draaien om baasgevechten met vaste aanvalspatronen, gecombineerd met parrymechanieken. De variatie aan eindbazen is indrukwekkend: elk gevecht vraagt om een andere aanpak.

4. Dandara: Trials of Fear Edition

Spring tussen muren, vloeren en plafonds in een avontuur dat de zwaartekracht tart

Dandara: Trials of Fear Edition is vernoemd naar Dandara dos Palmares, een Afro-Braziliaanse krijger uit de 17e eeuw die in het koloniale Brazilië tegen slavernij vocht. Je speelt hier als Dandara, een heldin die is voortgekomen uit de leegte van de schepping. Haar hele missie draait om het bevrijden van een afbrokkelende wereld, Salt genaamd, van onderdrukking. En nu komt het bijzondere dat Dandara onderscheidt van alle andere zijwaarts scrollende metroidvania’s die je hebt gespeeld: je kunt niet lopen. Dandara kan alleen springen tussen oppervlakken die met zout bedekt zijn, of dat nu een vloer, plafond of verticale muur is, en de zwaartekracht heeft helemaal geen vat op haar. Je slingert jezelf dus voortdurend met snelle, gerichte sprongen door ruimtes en verandert bij elke landing van oriëntatie.

Deze manier van bewegen vormt de kern van de game en verandert ook hoe je gevechten aanpakt. Terwijl je tussen oppervlakken springt, richt je een geladen schot en tim je je aanvallen terwijl je je verplaatst over muren en platforms waar vijanden ook overheen kruipen. Het is hectisch en bevredigend zodra je de flow te pakken hebt, maar in het begin eerlijk gezegd ook ontregelend, omdat je brein steeds terug wil vallen op de gebruikelijke manier van bewegen. Gevechten worden als het ware ruimtelijke puzzels, omdat je voortdurend zowel verticaal als horizontaal denkt. Verslagen vijanden laten zout achter, dat je op aangewezen locaties kunt besteden om Dandara’s gezondheid en vaardigheden te verbeteren. Als je sterft, laat je het verzamelde zout vallen. Je krijgt de kans om het terug te halen door terug te gaan naar de plek waar je viel, vrijwel precies zoals in Hollow Knight.

3. Monster Boy and the Cursed Kingdom

Wissel tussen dierenvormen om puzzels op te lossen en het koninkrijk te verkennen

Als je eind jaren 80 en in de jaren 90 op Sega-consoles speelde, doet de naam Wonder Boy je waarschijnlijk wel iets. Monster Boy and the Cursed Kingdom is een officiële spirituele opvolger van die klassieke franchise, en de oorspronkelijke bedenker, Ryuichi Nishizawa, werkte rechtstreeks aan het project mee. Je speelt als Jin, een jongen met blauw haar wiens oom in een magische razernij het koninkrijk teistert en alle inwoners vervloekt door ze in dieren te veranderen. En jawel, Jin zelf wordt ook door de spreuk getroffen: in het begin van de game verandert hij in een varken.

Als je eindbazen verslaat, speel je vijf extra diertransformaties vrij; die vormen de belangrijkste troef van de game. Varken, kikker, slang, leeuw en draak: elke vorm verandert volledig hoe je met de wereld om je heen omgaat. De kikker kan zwemmen en met zijn tong voorwerpen op afstand bereiken, de slang kan door nauwe openingen kronkelen, de leeuw kan door breekbare muren heen stormen en de draak kan vliegen en vuurballen afschieten. In latere puzzels moet je tijdens een sprong snel wisselen tussen twee of drie vormen en vaardigheden combineren. Dat is lastig, maar ontzettend bevredigend zodra je doorhebt hoe het werkt. Ook de gedetailleerde handgetekende animaties vind ik geweldig: elke vorm heeft eigen inactieve animaties, gezichtsuitdrukkingen en bewegingsstijlen, alsof je naar een tekenfilm met een enorm budget kijkt.

2. Dead Cells

Een van de populairste metroidvania-games op PlayStation Plus

Dead Cells combineert twee genres die op papier tegenstrijdig lijken. Metroidvania-games draaien doorgaans om het onthouden van onderling verbonden kaarten, het leren kennen van de indeling en het geleidelijk en doelgericht vrijspelen van sluiproutes. Roguelikes gooien daarentegen alles om wanneer je sterft: je wapens, verbeteringen en kaartindeling worden teruggezet. Dead Cells weet die twee ideeën op de een of andere manier samen te brengen in een hybride die de ontwikkelaars zelf een ‘roguevania’ noemden, en dat werkt verrassend goed. Je bestuurt de Gevangene. Als je sterft — en dat zal vaak gebeuren — verlies je bijna alles: je wapens, vaardigheden, goud en huidige route door de game.

Toch is de pijn van het sterven in het ontwerp enigszins verzacht. Vijanden laten een valuta genaamd Cells vallen. Als je die Cells bij controlepunten kunt uitgeven voordat je sterft, speel je permanent nieuwe wapens, vaardigheden en mutaties vrij voor toekomstige pogingen. Zo kan elke run, zelfs een mislukte, iets blijvends toevoegen aan het totale aantal mogelijkheden waaruit je kunt kiezen. De wapenkeuze is absurd groot, met zwaarden, bogen, zwepen, vallen, granaten en tientallen combinaties van uitrusting die elke run fris laten aanvoelen. Bovendien is de gevechtsactie zelf vlijmscherp. De snelheid en soepelheid waarmee je personage beweegt, rolt en aanvallen aaneenschakelt, doen me eerder denken aan een vechtgame dan aan een traditionele platformgame.

1. Hollow Knight

Verken een uitgestrekt ondergronds insectenrijk en ga de strijd aan met je zwaard

Hollow Knight draait om een kleine, mysterieuze krijger die bekendstaat als de Knight, een Vessel dat verbonden is met de Void en afdaalt naar Hallownest, een enorm ondergronds koninkrijk dat wordt bewoond door insecten en andere wezens. En als ik enorm zeg, bedoel ik ook echt enorm: deze wereld is gigantisch. Hallownest was ooit een bloeiende beschaving, geregeerd door een wezen dat de Pale King werd genoemd. Hij verruimde het bewustzijn van verschillende insectensoorten en schonk hun intelligentie. Na verloop van tijd verspreidde zich echter een mysterieuze, bovennatuurlijke Infection door het koninkrijk, waardoor veel inwoners veranderden in vijandige hulzen en alles instortte. Tegen de tijd dat je aankomt, is Hallownest een ruïne vol agressieve wezens, vergeten overleveringen en verlaten bouwwerken die wijzen op een veel grootsere geschiedenis.

De game vertelt je dit trouwens nauwelijks rechtstreeks. Je legt het verhaal stukje bij beetje bloot aan de hand van verspreide inscripties op tabletten, gesprekken met de weinige overgebleven personages die nog bij hun verstand zijn en aanwijzingen in de omgeving. De wereld verkennen vergt bovendien een flinke tijdsinvestering, want Hallownest is enorm. Als je grondig te werk gaat, ben je er ruim veertig uur mee zoet. Je belangrijkste wapen is de Nail, in feite een klein zwaard, en de gevechten draaien om afstand houden, timing en het beheren van een grondstof genaamd Soul. Je verzamelt Soul door vijanden te raken en kunt die gebruiken om jezelf te genezen of aanvallende spreuken uit te spreken. Dat zorgt tijdens zwaardere confrontaties voortdurend voor een afweging tussen die twee mogelijkheden.

Veelgestelde vragen

Heb ik ervaring met metroidvania-games nodig om hiervan te genieten?

Dat is niet nodig: een paar van deze games zijn uitstekende instapgames. Monster Boy and the Cursed Kingdom is toegankelijk dankzij de frequente opslagpunten, snelreismogelijkheden en vergevingsgezinde checkpoints. Celeste helpt je ook op weg met opties voor toegankelijkheid waarmee je de moeilijkheidsgraad kunt aanpassen aan wat voor jou prettig is. Games als Hollow Knight en Rain World kunnen daarentegen overweldigend zijn als je het genre nog nooit hebt gespeeld. Ik raad daarom aan om met iets toegankelijkers te beginnen en van daaruit verder te gaan.

Welke van deze metroidvania-games op PS Plus zijn het moeilijkst?

Rain World is waarschijnlijk de moeilijkste game op deze lijst, omdat het ecosysteem zijn eigen regels volgt en je die op de harde manier moet leren om te overleven. Hollow Knight is ook een flinke uitdaging, vooral tijdens de eindbaasgevechten in de late game, waarin de aanvalspatronen onophoudelijk doorgaan. Dead Cells kan op hogere moeilijkheidsniveaus eveneens genadeloos zijn, maar dankzij de willekeurige opbouw kun je het bij je volgende run altijd op een andere manier proberen. Zoek je een meer ontspannen ervaring, dan zijn Child of Light en Monster Boy and the Cursed Kingdom een stuk gemakkelijker om uit te spelen.

Hoe lang duurt het om deze games uit te spelen?

Dat verschilt behoorlijk. Strider en Celeste kun je in ongeveer zes tot acht uur uitspelen, dus ze zijn ideaal als je weinig tijd hebt. Hollow Knight kan je daarentegen gemakkelijk veertig uur of langer bezighouden als je alles verkent. Dead Cells is lastig in te schatten, omdat afzonderlijke runs kort zijn, maar het vrijspelen van nieuwe routes en uitrusting kan je maandenlang bezighouden. Salt and Sacrifice en Monster Boy and the Cursed Kingdom zitten er met elk ongeveer vijftien tot twintig uur tussenin.

Kun je deze metroidvania-games met anderen spelen, in multiplayer of coöp?

Child of Light heeft een beperkte coöpmodus waarin een tweede speler tijdens gevechten een metgezel kan besturen. Salt and Sacrifice biedt zowel lokale als online coöp, zodat je samen met een vriend bazen kunt verslaan. De meeste games op deze lijst zijn echter gericht op solospel. Dead Cells, Hollow Knight, Celeste en Dandara: Trials of Fear Edition zijn van begin tot eind games voor één speler.

Als ik maar één game van deze lijst kan spelen, welke moet ik dan kiezen?

Hollow Knight, en dat is een voor de hand liggende keuze. De hoeveelheid content is, gezien de prijs, verbazingwekkend groot en de kwaliteit van de gevechten, verkenning en wereldopbouw is voortdurend hoog. Maar als je iets zoekt dat meer herspeelbaarheid biedt en geschikt is voor kortere speelsessies, Dead Cells past beter. En als je nog nooit een metroidvania hebt gespeeld, Monster Boy and the Cursed Kingdom is de toegankelijkste kennismaking op deze lijst.