10 beste Metroidvania-games op PlayStation Plus (september 2026)

Looking for the beste Metroidvania-games on PlayStation Plus? Metroidvania-games bieden een perfecte mix van actie, platformen en diepe verkenning. Ze laten je nieuwe krachten ontgrendelen, terugkeren via verborgen paden en nieuwe gebieden ontdekken terwijl je sterker wordt. Met zoveel geweldige opties op PS Plus is dit het juiste moment om in dit boeiende genre te duiken. Hier is een lijst van tien leuke en opvallende Metroidvania-games die je nu kunt spelen.

Wat maakt de beste Metroidvania-game?

Een goede Metroidvania-game moet een gevoel van ontdekking geven via een verbonden wereld waarin paden naar elkaar terugleiden. Het gevecht moet boeiend zijn, met vijanden en bazen die je vaardigheden testen zonder oneerlijk te worden. Progressie werkt het beste wanneer nieuwe vaardigheden of gereedschappen frisse gebieden openen, waardoor je eerdere zones opnieuw wilt bezoeken met een nieuw doel. Visuele stijl en muziek spelen ook een grote rol, ze zetten de juiste sfeer voor lange sessies. Met al deze aspecten in gedachten hebben we deze lijst samengesteld van de beste Metroidvania-games die je op PS Plus kunt genieten.

Lijst van de 10 beste Metroidvania-games op PlayStation Plus in 2026

Elke game op deze lijst biedt spannend gevecht, slimme upgrades en kaarten die ontworpen zijn voor diepe verkenning.

10. Strider

Snijd alles door met belachelijk hoge snelheid als een futuristische ninja

Strider explodeerde oorspronkelijk als een arcade-klassieker eind jaren ’80, en deze reboot draagt diezelfde energie voort, maar verpakt het in een open, onderling verbonden kaart die je vrij kunt verkennen. Je speelt als Hiryu, een ninja met een plasmablade, en van begin tot eind ligt de focus op snel bewegen en alles op je pad doorsnijden. Robots, soldaten, gigantische mechanische wezens, het maakt niet uit. Hiryu begint al krachtig en wordt van daaruit alleen maar sterker, wat al ingaat tegen hoe de meeste games in dit genre werken. Gewoonlijk begin je zwak en bouw je langzaam op. Hier ben je al een bedreiging vanaf de eerste zwaai.

Echter, wat je in het begin mist, is toegang, omdat bepaalde paden vergrendeld blijven tot je nieuwe verplaatsingsvaardigheden oppikt die ook als gevechtsupgrades dienen. Dus de verkenning is er, maar vertraagt je niet zoals je zou verwachten. In feite hebben de ontwikkelaars elke laag van het spel zo vormgegeven dat er een balans is tussen snelheid en ontdekking, aangezien Hiryu ongeveer acht keer sneller beweegt dan de originele arcadeversie. Je klimt muren, springt van plafonds en raast door kamers zonder je tempo te verliezen. Natuurlijk heeft het kaartontwerp niet de diepte van iets als Hollow Knight. Maar voor een snelle, agressieve side‑scroller met Metroidvania‑DNA levert Strider het werk goed.

9. Salt and Sacrifice

Jacht op corrupte magiërs door veeleisende 2D-landschappen

Salt and Sacrifice combineert twee zeer specifieke invloeden in één pakket. Aan de ene kant heb je de 2D Metroidvania-verkenning met grijphaak, muur‑sprongen en onderling verbonden kaarten. Aan de andere kant heb je een gemeten, stamina‑gebaseerd gevecht naar het Souls‑model, waarbij elke aanval, ontwijking en blokkade stamina verbruikt, en hebzuchtige swings je zelfs door de simpelste vijand kunnen laten doden. Je speelt als een Inquisiteur, een veroordeelde crimineel die één kans op verlossing krijgt door rovers‑magiërs over meerdere sombere landschappen te jagen.

De gameplay draait om het opsporen van deze magiërs, het vechten tegen hun volgelingen en vervolgens het bevechten van de magiër zelf in een meerfasen‑gevecht. En Salt and Sacrifice gaat diep in op de jachtmechaniek; elke magiër‑strijd voelt als een eigen mini‑evenement omdat deze bazen over de kaart zwerven, wezens oproepen en de omgeving verstoren terwijl ze bewegen. Je moet ze over het terrein achtervolgen voordat de eindstrijd zelfs maar begint. Sommige gebieden schieten echter sterk in moeilijkheidsgraad, en het tempo voelt niet altijd even gebalanceerd. Toch, als je van methodisch gevecht houdt met die 2D‑verkenningsmix, hoort dit op je radar te staan onder de PlayStation Plus Metroidvania‑games in 2026.

8. Celeste

Beklim een berg, confronteer je innerlijke demonen via precieze platforming

Celeste is, om precies te zijn, een precisie‑platformer en geen traditionele Metroidvania. Dus waarom staat het op deze lijst? Omdat de manier waarop het hoofdstukken structureert, de vergrendelde vaardigheden en de verborgen verzamelobjecten die over elk scherm verspreid liggen veel overeenkomsten vertonen met Metroidvania‑ontwerp. En ik denk dat Metroidvania‑fans zich hier meteen thuis zullen voelen. Je speelt als Madeline, een jonge vrouw die besluit een berg te beklimmen om zichzelf iets te bewijzen. In dit spel zijn verhaal en moeilijkheid nauw met elkaar verweven op een manier die je zelden elders ziet.

Je moveset blijft klein gedurende het hele spel: je kunt springen, kort aan muren hangen en één keer in de lucht dashen. Elk hoofdstuk introduceert echter omgevingswendingen die die drie inputs volledig opnieuw laten samenwerken. Wind duwt je zijwaarts tijdens een sprong. Zwevende kristallen resetten je dash. Bewegende blokken voeren je door stekelige gangen. Je sterft honderden keren per hoofdstuk, maar respawns zijn direct, dus de cyclus van proberen‑sterven‑opnieuw proberen voelt meer als een puzzel oplossen dan tegen een muur botsen.

7. Child of Light

Vlieg door een aquarel‑sprookje met turn‑based RPG‑gevechten

Ik zou Child of Light vergelijken met een voorleesverhaal dat je kunt spelen. Aurora, de hoofdpersoon, wordt wakker in een dromerig geschilderde wereld nadat ze van haar vader is gescheiden, en haar doel is het licht terug te brengen dat van de hemel is gestolen. Wat me echter vroeg verraste, is dat elke dialooglijn in dit spel rijmt. Elk gesprek, elke verteller‑opmerking, elke interactie met een bijpersonage is geschreven in vers, als een kinderboek. En het werkt beter dan je zou verwachten omdat de visuele stijl er perfect bij past, met zachte aquarel‑achtergronden die eruitzien alsof ze met de hand op doek zijn geborsteld. Dus de hele sfeer blijft consistent.

Aurora krijgt ook al vrij vroeg de mogelijkheid om te vliegen, en zodra dat gebeurt, zweef je vrij door de gelaagde omgevingen, vind je verborgen kisten en verken je hoeken van de kaart die je anders zou missen. Gevechten schakelen over naar een apart scherm met turn‑based combat, en timing is hier cruciaal. Je ziet een balk onderaan die aangeeft wanneer jij en je vijanden handelen, en als je een vijand raakt terwijl die midden in een actie zit, wordt hun beweging geannuleerd. Het gevecht draait dus om het beheren van wie wanneer handelt, en je vuurvlieg‑metgezel kan vijanden vertragen of je team genezen tussen de beurten door.

6. Rain World

Overleef als een klein schepsel onderaan een evoluerende voedselketen

Ik zou zeggen dat Rain World waarschijnlijk de meest onconventionele keuze op deze lijst is. Dus laat me de setting schetsen. Je bent een slugcat, precies wat het klinkt: een slijmerig klein dier dat deels slak, deels kat is, en je bent gescheiden van je familie. Je taak is ze te vinden. Maar de wereld waarin je beweegt, geeft niets om jouw zoektocht. Elk schepsel om je heen is bezig met eten, vermijden dat het zelf wordt opgegeten, of een schuilplaats vinden voordat dodelijke regen alles boven de grond uitroeit. En jij bevindt je ver onderaan de voedselketen. Hagedissen jagen je over meerdere schermen. Gierzwaluwen duiken van boven af. Spinnen dringen je in krappe ruimtes.

Diezelfde roofdieren vechten echter ook onderling, waardoor soms je grootste bedreiging wordt weggehaald door iets nog groters. Bovendien zijn de wezens in Rain World niet gescript. Ze draaien allemaal op individuele gedragslogica, met eigen persoonlijkheidskenmerken en overlevingsinstincten, waardoor ze constant beslissingen nemen onafhankelijk van jou. Beweging is traag en zwaar ontworpen omdat je een klein kwetsbaar schepsel bent. Je wapens beperken zich tot speren en stenen die je in de omgeving vindt. Voor elke regen‑cyclus moet je genoeg voedsel eten en een veilige schuilplaats bereiken om te overwinteren, anders verlies je alles.

5. The Rogue Prince of Persia

Parkour‑gedreven runs door procedureel wisselende arena’s met zwaarden en trappen

Prince of Persia als franchise bestaat al tientallen jaren, met zijn kenmerkende acrobatische bewegingen en valstrik‑gevulde omgevingen die een standaard zijn geworden voor actie‑platformers. De serie heeft meerdere heruitvindingen ondergaan, van de originele side‑scroller uit 1989 tot de recentere 3D‑titels en de Metroidvania‑stijl Lost Crown. The Rogue Prince of Persia bevindt zich ergens tussen al die iteraties, en combineert de muur‑rennen en dolk‑gevechten waar de franchise om bekend staat met een roguelite‑lus waarbij sterven je terugstuurt naar het begin. Het lijkt meer op een roguevania dan een traditionele Metroidvania, omdat de kaart bij elke poging verandert en permadeath is ingebakken.

Maar de manier waarop je nieuwe routes ontgrendelt en je opties in de loop van de tijd uitbreidt, heeft dat Metroidvania‑gevoel. Omdat de arena’s procedureel zijn opgebouwd, kom je bij elke poging andere combinaties van wapens en passieve vaardigheden tegen. De beweging is soepel en responsief; de Prins kan verticaal aan muren rennen, over vijanden springen, van palen zwaaien en tegenstanders in omgevingsgevaren zoals spijker­vallen en roterende messen trappen. Het is een sterke keuze onder de beste PS Plus Metroidvania‑games in 2026, vooral als je iets zoekt met hoge replay‑waarde en een vlotte, ritmische gameplay.

4. Dandara: Trials of Fear Edition

Gravitatie‑ontkennende beweging waarbij je tussen oppervlakken lanceert om te verkennen en te vechten

De meeste 2D side‑scrollers laten je lopen, rennen en springen over platforms in een horizontale ruimte. Dandara verwijdert traditionele beweging volledig uit de vergelijking. Je kunt niet naar links of rechts lopen, je kunt niet op de conventionele manier springen, en zwaartekracht heeft geen invloed op hoe je navigeert. Je beweegt door op specifieke oppervlakken, vloeren, muren en plafonds te richten en jezelf daar naartoe te lanceren. Zodra je landt, blijf je daar plakken tot je ergens anders richt en opnieuw springt. Deze ene mechaniek herschrijft het hele spel, van hoe je kamers verkent tot hoe je vijanden benadert en hoe je omgevingspuzzels oplost.

De wereld, genaamd Salt, zit vol vertakkende paden en onderling verbonden gebieden die achter vaardigheden verborgen zitten die je in de loop van de tijd verkrijgt. Het gevecht werkt binnen hetzelfde kader; je laadt projectiel‑schoten op terwijl je op een oppervlak zit, richt en vuurt dan op vijanden die ook door de kamer zoeven. Boss‑gevechten, zou ik zeggen, zijn waar de zwaartekracht‑vrije beweging echt tot zijn recht komt, want het stuiteren tussen muren en plafonds terwijl je projectielen ontwijkt en je eigen schoten afvuurt, creëert een uniek soort uitdaging. Onder de beste Metroidvania‑games op PlayStation Plus is Dandara de wildcard‑invoer, omdat het de regels herschrijft over hoe deze games beweging moeten behandelen.

3. Monster Boy and the Cursed Kingdom

Wissel tijdens een sprong van diervormen om gelaagde omgevingspuzzels op te lossen

Monster Boy draagt de erfenis van de Wonder Boy‑serie voort, en de grote trekker hier zijn dier‑transformaties. Je speelt als Jin, die vroeg in het spel vervloekt wordt tot een varken, en daarna geleidelijk meer dier‑vormen ontgrendelt terwijl je orbs verzamelt die over de kaart verspreid liggen. Je hebt dus een varken dat verborgen doorgangen kan opsnuiven en spreuken kan werpen, een slang die door nauwe spleten glijdt en muren beklimt, een kikker die met zijn tong aan haken zwaait, een leeuw met een krachtige charge, en een draak die kan vliegen en vuur spuwt. Het spel verwacht dat je tussen deze vormen wisselt midden in één sprong. Je kunt bijvoorbeeld als kikker naar een haak springen, dan direct omschakelen naar een slang om je aan de muur erboven te hechten.

Hoe verder je vordert, hoe creatiever deze reeksen worden, soms drie of vier transformaties achter elkaar om één kamer te doorkruisen. De echte kracht zit echter in hoe het puzzel‑ontwerp alles samenbrengt. Kamers hebben gekleurde ringen, hendels aan plafonds, bewegende platforms en gevaren die je dwingen na te denken over welke vorm je wanneer moet gebruiken. De vroege delen zijn wat eenvoudiger omdat je beperkt bent tot de varkenvorm. Zodra drie of vier vormen zijn ontgrendeld, groeit het spel enorm, en het terugkeren naar eerdere gebieden met nieuwe vaardigheden onthult dingen die je de eerste keer over het hoofd zag.

2. Dead Cells

Willekeurig gegenereerde kasteel‑runs met permadeath, tientallen wapens en snel gevecht

Dead Cells bevindt zich in een vreemde positie qua genre‑labels. In een traditionele Metroidvania heb je een vaste kaart, ga je er terug op en ontgrendel je nieuwe paden met vaardigheden die je in de loop van de tijd verdient. Dead Cells leent zich dat laatste deel, de vaardigheid‑gegateerde verkenning, maar alles eromheen leunt zwaar op de roguelite‑kant. De omgevingen verschuiven tussen runs, de dood stuurt je terug naar het begin, en je wapens en upgrades verdwijnen mee. De vaardigheden die je ontgrendelt om nieuwe routes te betreden, blijven echter permanent bij je.

De ontwikkelaars noemden het zelf “RogueVania”, wat volgens mij de eerlijkste beschrijving is. De moeilijkheidsgraad stijgt via gelaagde uitdaging‑niveaus, dus zelfs nadat je het spel één keer hebt afgerond, wachten er moeilijkere versies met nieuwe vijandtypen en minder vangnetten. Het is een wrede, verslavende lus. Wat betreft de beste PS Plus Metroidvania‑games in 2026, is Dead Cells degene waar je steeds naar terugkeert, lang nadat je denkt alles gezien te hebben.

1. Hollow Knight

Verken een enorm ondergronds insectenrijk met strakke gevechten en overal verborgen geheimen

Hollow Knight is een traditionele Metroidvania door en door, en het type dat je herinnert waarom dit genre überhaupt bestaat. Je speelt als een kleine, stille ridder die afdwaalt in een ondergronds koninkrijk vol insecten, oude ruïnes en vergeten beschavingen. Naarmate je dieper afdwaalt, realiseer je je hoe enorm deze plek werkelijk is. Er zijn meer dan een dozijn regio’s die organisch aan elkaar zijn gekoppeld, waardoor je vaak in gebieden belandt die je niet verwachtte. Het spel geeft je echter geen richtingen of waypoints. In feite zie je pas waar je geweest bent als je een specifiek personage in elke regio opspoort.

De verkenning voelt daardoor bewust traag en open‑eindig aan in het begin, en dat vind ik geweldig. Je verdient nieuwe bewegingsvaardigheden naarmate je vordert, zoals een muurklim of een neerwaartse duik die door vloeren breekt, en elk van die vaardigheden heropent de hele wereld op manieren die je niet had verwacht. Oude doodlopende wegen worden plotseling nieuwe routes. Genezen vereist dat je een seconde of langer stilstaat, wat tijdens een baasgevecht een eeuwigheid is. De baas‑gevechten zijn precies rond dit evenwicht ontworpen. Bovendien stijgt de moeilijkheid aanzienlijk, vooral tijdens die baas‑gevechten waar je door herhaling aanvalspatronen moet leren. Ik zou dit de definitieve inzending op elke lijst van beste Metroidvania‑games op PlayStation Plus noemen, en dat is geen overdrijving.

FAQs

Heb ik ervaring met Metroidvania’s nodig om van deze games te genieten?

Nee, en een aantal hiervan vormen solide instappunten. Monster Boy and the Cursed Kingdom is toegankelijk omdat het frequente opslagpunten, snelreizen en een vergevingsgezinde checkpoint‑structuur heeft. Celeste biedt ook assist‑opties waarmee je de moeilijkheid naar je eigen comfort kunt aanpassen. Echter, games zoals Hollow Knight en Rain World kunnen overweldigend zijn als je het genre nog nooit hebt gespeeld, dus ik zou aanraden te beginnen met iets zachters en je vervolgens op te werken.

Welke van deze PS Plus Metroidvania‑games zijn het moeilijkst?

Rain World is waarschijnlijk het zwaarste op deze lijst omdat het ecosysteem volgens eigen regels functioneert en overleven alleen lukt als je die regels op de harde manier leert. Hollow Knight staat daar ook bij, vooral tijdens de late‑game baas‑gevechten waar de aanvalspatronen onverbiddelijk worden. Dead Cells kan ook pijnlijk zijn op hogere moeilijkheidsniveaus, maar de willekeurige structuur betekent dat je altijd een andere aanpak kunt proberen bij je volgende run. Als je een meer ontspannen ervaring zoekt, zijn Child of Light en Monster Boy and the Cursed Kingdom veel makkelijker te doorlopen.

Hoe lang duurt het om deze games af te ronden?

Dat varieert sterk. Strider en Celeste kunnen in ongeveer zes tot acht uur voltooid worden, dus ze zijn ideaal als je een strakke planning hebt. Hollow Knight kan daarentegen gemakkelijk veertig uur of meer opslokken als je alles verkent. Dead Cells is lastig exact te bepalen omdat individuele runs kort zijn, maar de lus van nieuwe routes en uitrusting ontgrendelen kan je maanden bezighouden. Salt and Sacrifice en Monster Boy and the Cursed Kingdom liggen ergens in het midden, rond vijftien tot twintig uur per spel.

Hebben een van deze Metroidvania‑games multiplayer of co‑op?

Child of Light heeft een lichte co‑op‑functie waarbij een tweede speler een metgezel kan besturen tijdens gevechten. Salt and Sacrifice ondersteunt zowel lokale als online co‑op, zodat je bazen met een vriend kunt aanpakken. De meerderheid van deze lijst is echter gericht op solo‑play. Dead Cells, Hollow Knight, Celeste en Dandara: Trials of Fear Edition zijn allemaal single‑player ervaringen van begin tot eind.

Als ik maar één spel uit deze lijst kan spelen, welke moet ik dan kiezen?

Hollow Knight is een duidelijke keuze. De hoeveelheid content die erin zit is verbluffend voor de prijs, en de kwaliteit van gevechten, verkenning en wereldontwerp is consequent hoog. Maar als je iets wilt met meer replay‑waarde en kortere sessies, is Dead Cells beter geschikt. En als je nog nooit een Metroidvania hebt gespeeld, is Monster Boy and the Cursed Kingdom de soepelste introductie op deze lijst.