Lollipop Chainsaw RePOP Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Als er ooit een spel was dat verdiende, nee, moest een backwards compatible versie krijgen voor Xbox One en Xbox Series X|S, was het de expliciet omstreden hack-and-slash zombie game Lollipop Chainsaw. Yet, het kwam nooit tot stand, en het bleek een van de weinige console-locked IPs te zijn die nooit dezelfde behandeling kregen als hun soortgenoten. Behalve, het did. Helaas duurde het meer dan een decennium voordat het tot stand kwam. En terwijl je zou kunnen argumenteren dat dit vleesloze schip lang geleden al is vertrokken, blijft het feit bestaan: mensen nog steeds een stukje van Juliet Starling met hun kom van hersenen en beenbouillon willen. Het is alleen jammer dat het de ontwikkelaars zo lang duurde om Lollipop Chainsaw RePOP te doen herrijzen en het lijk te doen herleven voor moderne hardware. Maakt niet uit, eh?

Lollipop Chainsaw RePOP is, voor diegenen die toevallig de originele debuutrelease op Xbox 360 hebben gemist, een suikerlaag hack-and-slash arcade game die het gaspedaal van mondwaterende combos, niet zo gracieuze acrobatiek en een wild flamboyant gevechtssysteem lost, dat de adolescentie van traditionele arcade beat ’em ups wakker maakt. Ik zal het niet suikercoaten — het is een beetje een wilde rit, en hoewel het iets van een wenkbrauwopheffend grapje is in zijn expliciete samenstelling, is het echt een spannend spel. Het enige dat ontbreekt er aan is, echt, is een geval van god-awful one-liners. Oh, wacht — nee, het doet het wel. Scratch dat laatste.

Laat het gezegd zijn dat als je bent hopend om je tanden te zetten in een narratief-gedreven zombie horror, dan kun je beter ergens anders gaan zoeken. Als het een zinloos domme en actievolle zombie rom-com is die je smaakpapillen prikkelt, dan moet je je kettingzaag tevoorschijn halen en hem een goede oude beurt geven. Het is tijd om het stuur over te nemen, Juliet.

Hersenenrot, herboren

Beeld een cliché high school cheerleader, en voeg dan een paar bloederige poms, een fonkelende kettingzaag en een hele dode studentenlichaam toe aan een klassiek arcade-formaat. Neem alles daarvan en voeg dan een goedkope atleet- en showgirl-romance toe aan het net, en je zou de basislijnen van Lollipop Chainsaw RePOP moeten hebben. Zonder te veel details te onthullen, is dat ongeveer wat het spel aan tafel brengt: een actievolle romp van een zombie arcade slasher die zowel doodpanhumor als high school-missers, high score-grading systemen en stage-gebaseerde onzin heeft.

Ik hoef niet te uitleggen het verhaal, want eerlijk gezegd, laat het niet veel aan de verbeelding over. Om je op de hoogte te houden, zou ik je moeten inlichten over het verhaal. Of tenminste, wat het denkt dat een verhaal is.

Lollipop Chainsaw neemt ons mee naar San Romero High, een school voor excentrieke cliques en koningsmakers, cliché-docenten en moreel superieure alumni. In de nasleep van een zombie-uitbraak (vraag niet — het gebeurt gewoon), vindt Juliet Starling — een cheerleader overdag en, om de een of andere reden, een ondode hersen-bashende slayer ‘s nachts — zichzelf wanhopig zoekend naar een oplossing om haar onthoofde vriendje, Nick (onthoofd en nog steeds bij bewustzijn, overigens) terug te brengen naar zijn rechtmatige lichaam. Maar, zoals bij elke standaardhorror, staat een knijper tussen Juliet en Nick’s heropleving: een school van ondode lijken die losgeslagen zijn, wat jou, Juliet, de janitoriale verantwoordelijkheid geeft om het huis schoon te maken op weg naar het herstellen van San Romero naar zijn oorspronkelijke levende staat. Zombies? Check. Stervende geliefden? Check. Glitterende kettingzagen? Eh, check.

Dezelfde zombies, meer pop

Lollipop Chainsaw RePOP herrijst diezelfde roekeloze gevechtsstijl die we al eerder hebben gezien. Scratch dat, het brengt die pulpy arcade feel niet alleen naar de tafel; het herrijst de hele ervaring, van de gegradeerde stages tot de frequente baasgevechten, de optionele taken tot de rugbrekende combos. Tot dat einde is Lollipop Chainsaw een brood-en-boter arcade game met een heel lot aan op-de-neus fluff. En weet je wat? Het werkt .

Gegeven, als het niet was voor de iconische roster van excentrieke cliques en de punch-dronken kameraadschap die Lollipop Chainsaw fostert, dan zou ik het spel waarschijnlijk weggooien als “nog een arcade beat ’em up.” Maar dat is het ‘m nu juist: Lollipop Chainsaw is niet exact kort van signature set pieces en originele functies. Het is niet gezegend met de gave van langdurigheid, maar het maakt volledig gebruik van zijn relatief korte levensduur door elke stage te vullen met een pulserende energie en een vreemd magnetische atmosfeer die vreemd opwekkend is om doorheen te rennen. En eerlijk gezegd, is het een van de weinige arcade games die je echt kunt genieten van barreling door op een knoppen-mashende rampage.

RePOP, als remake van het origineel, brengt enkele verse kwaliteit-van-leven-updates naar de tafel, waaronder verhoogde acrobatiek en aanvalsnelheid, snellere camerabeweging en een moderne lik verf om de enigszins verouderde visuals te scherpen. Bovendien bevat het een nieuwe gelicenceerde soundtrack, evenals Nightmare Mode, die je toelaat om in dezelfde wereld van San Romero High te glippen als de zombie-jagende cheerleader, en om enkele donkerdere, moeilijkere missies te ondernemen in een iets groezeligere parallelle dimensie. Dus, best een hoop extra bang voor je buck, alles in overweging genomen.

Uitspraak

Lollipop Chainsaw RePOP komt uit zijn suikerlaag tevoorschijn om zijn aantrekkelijke energie en suiker-gevlochten ondode onzin te combineren met een tijdloos arcade beat ’em up-blauwdruk dat gewoon heel opwindend is om doorheen te snijden. Het is een beetje patchy in delen, ik geef toe. Maar, zoals bij de meeste verouderde arcade vechtspellen, is een beetje jank te verwachten — zelfs in opgeknapte remakes of remasters, eerlijk gezegd. Toch is Lollipop Chainsaw geen spel dat overschaduwd wordt door een zorgwekkende hoeveelheid slijtage; het is een spel dat, ondanks een paar tandjes en een algemeen gebrek aan gratie, zijn sterke punten met zijn iconische bubblegum-esthetiek en stupidly memorabele begraafplaats roster van clique-schurken en enigmatische pestkoppen benadrukt.

Als je toevallig de originele Lollipop Chainsaw die in 2012 uitkwam, hebt gemist, dan moet je overwegen om dit geschreven signaal als een uitnodiging te zien om te genieten van een van de meest ondergewaardeerde arcade hack-and-slash-titels van de vroege 2010er jaren. Het is niet het einde van hack-and-slash video games, maar het is zeker een die je je herinnert zodra het gordijn eindelijk valt en het stof zich settelt.