Autopsy Simulator Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Pathologie is geen dwaasheid; het is een verwarrende carrièrekeuze die voortkomt uit een combinatie van factoren en vragen met vaak onbereikbare antwoorden. Het is een melancholische kunstvorm die, hoewel nog steeds bevredigend op zichzelf, zelfs de meest geharde zielen nodig heeft om te begrijpen en te evalueren op een manier die een bepaalde toon van professionaliteit en zelfloosheid past. Dit zijn, zonder twijfel, de waarden die de pathologie aandrijven: het begrijpen van de ernst van de situatie en het leren om morbide emoties te balanceren met empathie voor de overledene. En ik zal eerlijk zijn, Autopsy Simulator krijgt misschien niet allemaal deze dingen goed, noch behandelt het de beroepsgroep met een laag van onwankelbare authenticiteit — maar waar het op verschillende gebieden tekort schiet, vindt het een andere middel tot een doel, in de vorm van een boeiend verhaal en een reeks gedachtenprovocherende uitdagingen van een licht verontrustende realiteit.

Aanvankelijk kun je argumenteren dat Autopsy Simulator niet veel meer is dan uw standaard, alledaagse job simulator met een paar extra losse schroeven. Feit is, ik kunt bij je resoneren op dat punt; de visuals, hoewel somber en passend deprimerend, dragen nog steeds de traditionele kenmerken van een vertrouwde, handel-gerichte IP. Voeg hieraan toe dat het ook het onvervangbare wiel van tools, takenlijsten en lineaire, episode-gebaseerde tijdslijn bevat, en wat je hebt, echt, is een schoolvoorbeeld van een kopieer- en plakmodule — alleen met een paar meer lijken.

Met alles wat hierboven is gezegd, moet ik zeggen dat er veel meer is aan Autopsy Simulator dan een paar hapjes voor je morbide nieuwsgierigheid. Om alle vakjes in te vullen, laat me even terugkeren naar de proloog — naar de eerste zaak.

Iemand Moet Het Doen

Autopsy Simulator speelt uit in een lineaire vorm, met de bulk van de campagne bestaande uit meerdere episodische verhalen — zaken, als je wilt, die elk een vage afbeelding schilderen van de kenmerken en verhalen van de overledene. Als de patholoog in deze verwaarloosde en mysterieuze huls van een onderbuik, heb je de monumentale taak om de puzzelstukjes te verbinden en informatie te verzamelen over de in kwestie zijnde onderwerpen — een grimmige procedure die vaak het onderzoeken van het menselijk lichaam met de tools van de handel, het analyseren van vitale organen en andere specimens, en het verzamelen van gegevens om de oorzaak van de dood te bepalen, inhoudt. Het is deprimerend werk, ik geef toe, maar met een gevoel van voldoening dat in de balans hangt tussen elk rapport dat je met succes samenstelt, is het ook werk dat effectief geeft evenveel als het neemt.

Natuurlijk is Autopsy Simulator niet alleen maar een kwestie van naar je werk gaan. Nou, het is en het is niet; het is ook over het ontrafelen van een onderliggend probleem dat in verband staat met de protagonist. Meer specifiek, het verhaal gaat over de onverwachte ontdekking van de patholoog van een relikwie die hem terugbrengt naar de plotselinge dood van zijn geliefde vrouw. Om te beginnen, heb je een reeks van standaardzaken, elk met hun eigen unieke verhalen en onderzoeksopdrachten. Maar, hoe langer je jezelf onderwerpt aan deze zaken, des te meer beginnen deze bovengenoemde relikwieën een gemeenschappelijke rol te spelen in je reis — een lange en vaak emotioneel belastende reis die, hoewel niet noodzakelijkerwijs boeiend, noch onvoorspelbaar, een diepgaande invloed heeft op je geestelijke gezondheid.

Relikwieën Uit Het Verleden

Autopsy Simulator is net zozeer over het oplossen van je eigen mysterie als het is over het verbinden van de draad in andere zaken die je op je tafel kunt vinden. Voor het grootste deel, echter, richt het spel zich op het aanvullen van deze korte verhaalbeats met diepgaande pathologische inzichten en interactieve vertelling. Er is een doel voor deze queeste van jou, zeker, hoewel je je niet hoeft te bekommeren om de fijne details ervan, want het kiest ervoor om de centrale figuur van het spel — de patiënten en de lore achter hun ogenschijnlijk vruchteloze ondernemingen — voorop te stellen.

Als je relatief vroeg in deze meerdere niveaus zult leren, is de patiënt de prioriteit, net als een structuurlijk accurate diagnose van het probleem in kwestie. In een typisch scenario eindigt de patiënt op je ijzige plank met een criteria om in te vullen — een traditionele takenlijst die niet noodzakelijkerwijs terugvalt op de gebruikelijke whodunnit-vakjes, maar eerder een verzameling van ingewikkelde medische oefeningen en vragen. Als je langzaam het ijzeren gordijn dat het menselijk lichaam is, openscheurt, beginnen deze vakjes uiteindelijk zichzelf aan te vinken, waardoor je de kans krijgt om een blik naar binnen te werpen en je intuïtieve denkproces in werking te zetten. En als dat klinkt als een wandeling in het park, laat me dan je bubbel doorprikken door te zeggen dat het dat niet is. Als je simpel, stressvrij werk zoekt, dan moet je je aandacht richten op Cafe Simulator. Nog hier? Dan gaan we verder.

Geen Gemiddelde Dag Op Het Werk

Autopsy Simulator is, in de eerste plaats, een horror, wat technisch gezien betekent dat, hoewel de bulk van het spel alle gebruikelijke handelskenmerken en voortgangsbeats heeft, sommige van zijn secties ook een paar clichés bevatten — plotselinge schrikmomenten, sombere geluiden en een creepy ambiance die hand in hand gaat met de rest van het werk. Het is een passende combinatie, dood en horror, dus dit komt niet als een grote verrassing, eigenlijk. Maar wat betreft de vraag of deze sprenkels van horror voldoende aanleiding geven om een kist vol kippenvel te rechtvaardigen, is een andere kwestie. Eh — het doet sommige dingen goed, maar tegelijkertijd is de gebrek aan interesse van de protagonist in deze gebeurtenissen ook een indicatie dat jij, de speler, je er niet om hoeft te bekommeren.

Met alles wat hierboven is gezegd, blijft het feit bestaan: Autopsy Simulator is nog steeds een fantastisch stuk werk. Maak je geen zorgen, het heeft zijn gebreken, voornamelijk vanwege de onsympathieke protagonist en relatief alledaagse verhaalpunten. Toch, als je de gebrek aan glans en context kunt vergeven, dan kun je misschien een solide ankerpunt voor aspirant-pathologen hier vinden. En, als de horror-aspecten niet naar je zin zijn, dan is er altijd de Autopsy Only-modus — wat op zichzelf een zegen is.

Uitspraak

Met dank aan de pathologen en forensische artsen die hebben geholpen om de kloof te overbruggen tussen een schot-in-de-lucht-emulatie van een lovenswaardige medische procedure en een alomvattende weergave van een real-world sim, Autopsy Simulator staat trots als een van de meest immersieve, handelsgebaseerde games op de huidige markt.

Om te zeggen dat het een perfect spel is, zou niet waar zijn, houd er rekening mee, aangezien het inderdaad een paar losse schroeven en bouten in het algemene kader van de spelmechanica bevat. En dat is zonder de vrij saaie verhaallijn in aanmerking te nemen, die een dip is in het grote schema van gebeurtenissen die rond de campagne draaien, om het zo te zeggen. Het is voorspelbaar, en het raakt niet aan een aantal onderliggende problemen die plaatsvinden langs de weg in de conclusie. Maar, met dank aan de Autopsy Only-modus, worden veel van deze neerwaartse trends terzijde geschoven om je te laten genieten van de vlees van het spel, wat het analyseren, documenteren en produceren van authentieke rapporten over je eigen ervaringen inhoudt.

Autopsy Simulator is een beetje zoals yeast-extract — je houdt ervan of je haat het. Het is een niche-markt, dat zeg ik. Echter, als je vastbesloten bent om een tweede golf van The Mortuary Assistant te vangen, dan kun je misschien vinden wat je zoekt hier.