Lollipop Chainsaw RePOP Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch & PC)

Nou, ik kan niet zeggen dat ik Lollipop Chainsaw RePOP op mijn bingo-kaart had staan voor de meest onwaarschijnlijke remasters aller tijden. Toch, voor een spel dat letterlijk geen achterwaartse compatibiliteit had met next-gen-hardware na zijn oorspronkelijke debuut in 2012, denk ik dat het zin had dat de ontwikkelaars terugkeerden naar de roots om het een beetje extra, ik weet niet, oomph te geven. Juliet Starling is terug, evenals de zwermen van ondode cheerleaders en sporters van San Romero High, en ze zien er even glorierijk uit als ze, nou, vlezig zijn. De vraag is, hoeveel is er veranderd sinds het zijn debuut maakte op Xbox 360 en PlayStation 3 in 2012? Eh — het is een beetje meer doordringend, zal ik zeggen. Maar dan, wat kun je verwachten van een cheerleader met een skaterrok, een kettingzaag en een tandige grijns voor lolly’s en hoofdloze sporters? Het zit in het DNA, man.

Hoe dan ook, als je niet door de bloedige gangen van het derde-persoon-comicboek-achtige hack-and-slash-hoofdstuk bent gestapt, laat ons je dan bijpraten over alle juicy details. Om je een beeld te geven, RePOP is, om het zacht uit te drukken, een hernieuwing van wat ontwikkelaar Grasshopper Manufacture in 2012 probeerde te bereiken: een absurd pervert hack-and-slash-actiespel dat, terwijl het nog steeds alle gebruikelijke troepen bevat — een textbook-verhaallijn, semi-open wereldstages en op-de-neus-persoonlijkheden — in staat was om twee producten te maken van één lollystok. Het enige grote verschil deze keer is dat dingen een beetje glanzender, vleziger en aanzienlijk beter zijn qua prestaties, visuele effecten en algehele kwaliteit. Nou, ik zal dat even parkeren.

Ben je geïnteresseerd in het horen van meer over de wederopstanding van Juliet Starling? Laat ons dan verdergaan en het mes in de, je weet wel, lijk zetten.

Hack Yes, Juliet

Het begint allemaal met een doorsnee zombie-uitbraak — hetzelfde soort ongekende scenario dat we honderden, zo niet duizenden keren eerder in het horror-genre hebben gezien. San Romero High — een typische All-American academische instelling — is ten prooi gevallen aan de nek-bijtende sociopaten, en het blijkt dat een van de slachtoffers niemand minder is dan de tienerhartstocht van onze protagonist, Nick. Maar er is een zilveren randje aan al dit: de hoofdloze wonder is niet helemaal dood — of tenminste niet op het punt waarop een paar geestige opmerkingen en twijfelachtige grappen niet in staat zijn om te ontsnappen uit de pruilende lippen. En dat is waar je je reis begint: geketend aan de levende resten van je vriendje, en vastbesloten om San Romero High terug te winnen van de ondoden en een paar knopen te leggen onderweg.

Lollipop Chainsaw is net zo veel een hopeloze liefdesverhaal als een zinloos actiefilm. Aan de ene kant heb je een overkoepelend verhaal van onsterfelijke liefde — een verhaal dat draait om zowel Juliette als Nick — en aan de andere kant heb je een relatief textbook-geval van muur-tot-muur actie-gerichte onzin. Samen vormen Lollipop Chainsaw een rechttoe-rechtaan A-naar-B-zone-hopping-reis, die voornamelijk bestaat uit het reizen door verschillende delen van de geliefde high school, het schudden van handen met gezombificeerde bazen en het verzamelen van onmetelijke hoeveelheden punten, voordelen en andere leuke verzamelobjecten. Is het simpel? Het is zeker simpel. Is het absoluut barstensvol innovatieve ideeën en aanvalcombinaties? Niet echt, nee. Is het leuk? O, je kunt er maar beter van uitgaan.

Blades & Pom Poms

De combat in Lollipop Chainsaw RePOP werkt op een bijna identieke manier als zijn hack-and-slash-peers — druk op een knop hier, spetter een hersenpan of twee daar, enzovoort. Respectievelijk zijn de wapens die je gebruikt tijdens de campagne — je raadt het al — kettingzagen, die je kunt zwaaien, stoten en eigenlijk in alle soorten dansachtige routines gebruiken om lichamen te stapelen, beloningen te claimen en een paar verborgen geheimen onderweg te ontgrendelen. En, eerlijk gezegd, is er niet echt een “truc” voor al dit; als je niet een levenloze zombie onthoofdt met één arm, dan ben je waarschijnlijk de wereld om je heen aan het veranderen door iets anders kapot te slaan. Simpel gezegd, als je knoppen aan het indrukken bent, dan doe je waarschijnlijk iets om het verhaal naar zijn volgende beat te brengen.

Goed, er zijn een paar dingen die je aandacht nodig hebben — verborgen deuren, verzamelobjecten en vijandig gedrag, bijvoorbeeld. Behalve de zinloze moordpartijen waar je regelmatig aan deelneemt, bevat elke zone ook verschillende zijmissies — het redden van medestudenten van het ten prooi vallen aan de vleesloze lijken die door de gangen zwerven, meestal. Echter, geen van deze buitenschoolse activiteiten zijn verplicht, maar eerder optionele doelen die je extra punten en andere weelderige voordelen kunnen bieden bij voltooiing. En, RePOP heeft verschillende nieuwe items om te ontgrendelen — outfits, kettingzaag-huiden en haarkleuren, om er een paar te noemen. Toegegeven, geen van deze dingen zijn bijzonder “wow” waard, maar ze zijn zeker een lekkere bonus voor de terugkerende San Romero High-student, zeker.

More Pop For Your Pennies

In zijn kern is Lollipop Chainsaw RePOP nog steeds hetzelfde spel dat meer dan een decennium geleden op Xbox 360 uitkwam, alleen draagt het nu geen enkele rommelige functie of twijfelachtige scherm-effecten meer, maar eerder een gepolijste UI en alle sprankelende kwaliteitsverbeteringen die een goed geoliede wederopstanding van een cult-achtig IP vormen. Vanaf het moment dat je in de diepte van San Romero High duikt, worden de technische details bijna te duidelijk; de toevoeging van een meer kleurrijke kunststijl en een verbluffende 4K 60fps-weergave maakt het nog aantrekkelijker voor het blote oog, zeker. En het is dankzij deze paar kleine aanpassingen dat Lollipop Chainsaw RePOP niet zozeer een schaamteloze geldgrab is, maar eerder een volwaardige heruitgave die alle aandacht en credits waard is.

Laat ons zeggen, Lollipop Chainsaw is een vreemd uniek stuk kunst, en eerlijk gezegd, die bepaalde gekkigheid is evenzeer aanwezig in RePOP als het in 2012 was, zo niet meer, vreemd genoeg. Van de supergeladen hi-fi-soundtrack tot de absurd ongebruikelijke vijandontwerpen en stages — RePOP verheft bijna elk hoekje en gaatje dat het voorgaande spel vormde en weet nog steeds een manier te vinden om oude gewoonten smakelijker en uitvinderiger te maken. Het enige grote nadeel van al dit, natuurlijk, is dat er niet zo veel replay-waarde is; in feite, zodra je elk van de relatief korte stages onder de mat hebt geveegd, is er niet veel meer te doen dan afscheid te nemen van de aftiteling. Maar dat is gewoon het geval van mij dat ik iets vind om gaten in te prikken, eerlijk gezegd. Nog steeds, voor een zes uur durend spel, zou je meer verwachten.

Verdict

Het was niet iets waar we om vroegen, maar mijn god, het was iets dat het wachten waard was. Lollipop Chainsaw RePOP is hands down een van de meest boeiende hack-and-slash-spellen van het derde kwartaal, en het is echt een getuigenis van hoe een klein beetje verse verf een oude spelstructuur kan vernieuwen. Goed, dus het verhaal is, je weet wel, meh, en de combat-mechanica reinventeren de wielen niet noodzakelijkerwijs. Maar, het feit dat je een paar uur kunt doden met het slaan van een zombie in het voorhoofd met een lolly-omhulde kettingzaag is belachelijk. En dat is precies wat RePOP is: een eenvoudige maar irritant leuke manier om een paar uur te doden tussen iets meer ingewikkelde actie-georiënteerde sequenties en saaie RPG’s.

Voor een eenvoudige heruitgave van een iets oudere game is er een verrassend grote hoeveelheid te liefhebben over Lollipop Chainsaw RePOP — zo veel, dat het me bijna opwindt om te weten dat, na meer dan een decennium van het liggen op ex-gen-hardware, mensen eindelijk hun handen erop kunnen krijgen. Zeker, het is een remake met een andere verfkleur, maar het feit dat het genoeg inhoud in het oorspronkelijke blauwdruk stopt, rechtvaardigt de prijs in dit geval zeker. En dus, om het simpel te zeggen, als je niet in staat was om je handen te krijgen op het debuut hoofdstuk in 2013, neem het dan van mij: RePOP is de definitieve manier om alle beste delen van Grasshopper Manufacture’s cult-klassieke beproeving op te nemen. Scratch dat — zelfs als je het origineel speelde, speel het dan opnieuw, want je zult ongetwijfeld veel verse incentives in het patchwork hier vinden.