Recenzja Rue Valley (PS5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch i PC)

Rue Valley wprowadza nas do zaniedbanego biura terapeutycznego w motelu i umieszcza tykającą apokalipsę tuż za oknem. Gra jest dziwna, łącząc elementy point-and-click adventure, lekkie elementy RPG i powtarzający się czasowy pętel, z którego nie można uciec. 47-minutowy cykl, styl sztuki i cichy stan lęku od razu nas porywają. Nawet przy kilku nierównych miejscach, świat wciąż nas ciągnie. Im więcej pętli gramy, tym bardziej zauważamy małe wskazówki, ukryte szczegóły i drobne zmiany w historii. Rue Valley nie polega na wielkich, efektownych momentach, a to właśnie sprawia, że zostaje w naszej pamięci. Jest to dziwne; jest mądre. I jakoś to działa. Oto szczegółowy przegląd Rue Valley.

Pętla

Rue Valley daje nam historię, która od samego początku nas porywa. Gramy jako Eugene Haro. Eugene to człowiek, który ledwo trzyma się razem dzięki chwiejnym nawykom i unikaniu. Gra zaczyna się w zaniedbanym motelu, który ktoś niezręcznie przekształcił w gabinet terapeutyczny. Pokój ma odchodzący papier ścianowy, słabe światło i zegar, który tyka znacznie głośniej, niż powinien.

Bardzo szybko zauważamy, że coś jest nie tak: jesteśmy uwięzieni w pętli czasowej. Każda pętla zaczyna się w momencie, gdy nasza sesja terapeutyczna dobiega końca. Recepcjonista motelu powtarza ten sam wykład o kartach kluczy. Automat z napojami nadal odmawia pracy. Te same osoby przechodzą przez te same ruchy, jakby były uwięzione w rutynach, których nie mogą uciec. I niezależnie od tego, co robimy, zegar wciąż odlicza do cichej, ale nieuniknionej katastrofy.

Oczywiście, to nie jest chaotyczna pętla; jest to dziwnie zwyczajna, i to sprawia, że jest jeszcze bardziej niepokojąca. To, co sprawia, że historia jest tak interesująca, to sposób, w jaki się ujawnia. Rue Valley nie zalewa nas wyjaśnieniami. Zamiast tego daje graczom małe wskazówki, pozwalając im tworzyć własne teorie.

Jedna pętla sprawia, że myślimy, iż miasto jest przeklęte. Inna sprawia, że zastanawiamy się, czy nie jesteśmy martwi. Trzecia sugeruje, że wszystko może dziać się w naszym własnym umyśle. Ale za każdym razem, gdy czujemy się pewnie co do naszej odpowiedzi, gra delikatnie przypomina nam, że jesteśmy błędni. To historia, która utrzymuje graczy w niepewności, utrzymuje nasze zainteresowanie i sprawia, że chcemy iść do przodu, aby zrozumieć, co tak naprawdę się dzieje. To bardzo unikalne podejście, rzadko spotykane w grach.

Unikalne statystyki

To tutaj Rue Valley staje się naprawdę interesujące. W przeciwieństwie do większości gier, w których statystyki są po prostu liczbami na arkuszach, tutaj nasze cechy osobowości definiują wszystko. Nasze śledztwa, rozmowy, zdolność do radzenia sobie w pewnych sytuacjach i nawet to, jak ludzie nas postrzegają.

Zbyt ekstrawertyczny? Możemy nieumyślnie przestraszyć kogoś naszym entuzjazmem. Zbyt introwertyczny? Miłej zabawy z wyłuskaniem informacji z upartego bohatera. Nie wystarczająco woli? Możemy dosłownie nie mieć emocjonalnej siły, aby wejść do pokoju, który wiemy, że musimy wejść.

To sprawia, że każda pętla staje się małym eksperymentem. W tym cyklu próbujemy pić rano, aby zmiękczyć pewne krawędzie. Niemniej jednak, emocjonalny koszt może rozprzestrzenić się na interakcje, których nie spodziewaliśmy się. Albo może spróbujemy całkowicie opierać się na empatii, kosztem pewności siebie. Ostatecznie, każdy bieg przesuwa graczy i wykres osobowości w nieznacznie nowy kształt.

Gry point-and-click przygodowe rzadko traktują emocje jako znaczące mechaniki. Rue Valley robi to tak naturalnie, że zaczynamy zapominać, że gramy w grę w ogóle. Kształtujemy wersję siebie, która może działać lepiej lub rozpaść się szybciej.

Mapowanie umysłu

Jedna z najlepszych pomysłów gry to sieć pamięci. Podstawowo, jest to mózg gracza wyłożony na ekranie. Ten ewoluujący wykres śledzi każdą myśl, wskazówkę, emocję i stan psychiczny, gdy gramy. Każda rozmowa, każde odkrycie, każdy raz, gdy mamy emocjonalną reakcję, dodaje nowy węzeł lub zmienia istniejący. Wyglądają one jak kolekcjonerskie karty, każda z nich to mały kawałek zrozumienia Eugene’a. I to nie jest tylko dla pokazu; bezpośrednio wpływa na to, jak nasza wewnętrzna logika jest budowana, co z kolei zmienia wybory, które możemy podjąć w następnej pętli czasowej.

Wyobraź sobie to jako połączenie pałacu umysłu Sherlocka Holmesa i tablicy spiskowej pełnej czerwonej nici, z wyjątkiem tego, że tajemnice, które rozwiązujemy, są emocjonalne. Dlaczego osoba ta jest tak defensywna? Co jest grane z przeszłością Eugene’a? Jakie wskazówki są ważne, a które są tylko czerwonymi herringsami, na które nasz lękliwy umysł ciągle się koncentruje? Im więcej pętli się nagromadza, tym wykres staje się piękny. Przemienia się w brudne lustro wszystkiego, co udało nam się rozgryźć i wszystkiego, czego wciąż boimy się zmierzyć.

Nałogowa pętla czasu

Pętle czasu w grach przygodowych mogą być powtarzalnymi koszmarami, jeśli są źle wykonane. Rue Valley unika tego problemu dzięki inteligentnemu montażowi i doskonałemu tempu. Podczas odtwarzania rozmów, gra przewija dialog, który już słyszeliśmy. Pozwala to graczom skoczyć prosto do nowych punktów decyzyjnych. To sprawia, że każda pętla czuje się jak pchnięcie do przodu, nawet gdy technicznie powtarzamy ten sam godzinny dzień.

Każda akcja kosztuje czas, niezależnie od tego, czy sprawdzamy e-mail kogoś, czy włamywamy się do pokoju, czy kłócimy się z niewłaściwą postacią. Niektóre wydarzenia występują tylko w określonych momentach, zmuszając nas do planowania naszej pętli jak miniaturowej napaści. I nawet wtedy, rzeczy mogą wyjść z toru, jeśli nasze statystyki osobowości nie są zgodne z tym, co chcemy zrobić.

Teraz, gdy zbliża się apokalipsa, zegar w rogu zaczyna czuć się jak prawdziwa groźba, a nie mechaniczna gra. Lęk rośnie. Zaczynamy biec przez decyzje. Myślimy, że się pomyliliśmy. Potem zaczynamy od nowa, zdeterminowani, aby być trochę mądrzejszymi, trochę lepiej przygotowanymi, trochę bardziej emocjonalnie wyposażonymi. Oczywiście, będziemy zawodzić. Często. Ale porażka jest tam, gdzie Rue Valley ukrywa swoje najbardziej interesujące sekrety.

Życie w motelu

Rue Valley wygląda jakby ktoś poprosił artystę komiksu, aby narysować paniczny atak z chwiejnym, bourbonowym przekonaniem. Postacie migoczą z szkicowymi, drżącymi konturami, jakby wyłaniały się i zanikały w świecie wokół nich. To jest celowo niepokojące i idealnie pasuje do niestabilnego stanu umysłowego Eugene’a. Gracze mogą wyłączyć chwiejne linie, ale robienie tego czuje się jak wyłączanie mgły w grze survival horror. To sprawia, że doświadczenie jest czystsze, ale także pozbawia je dużej części atmosfery, której gra tak ciężko pracuje, aby ją stworzyć.

Środowiska mają tę samą osobowość. Każda przestrzeń opowiada cichą historię. Znajdziemy mieszkania zatłoczone starymi pudełkami z jedzeniem na wynos i porzuconymi hobby. Dodatkowo, jest cmentarz, który czuje się zbyt spokojny, jakby sam powietrzez czekało na coś. Nawet pokój w motelu wygląda jak zatrzymany w pamięci, uwięziony w momencie, z którego Eugene nie może całkowicie uciec. Oczywiście, żadne z tych szczegółów nie krzyczy o uwagę, ale dodają one wagę do każdej pętli.

Dźwiękowy design pasuje do tego nastroju. Część z nich jest niesamowicie przerażająca. Część jest dziwnie zabawna. Miękki pop, który gra, gdy wszechświat resetuje, jest idealny. Muzyka przechodzi między niskimi, melancholijnymi nutami a ostrymi, zabawnymi melodiami podczas chaotycznych momentów z samochodem. Małe dźwięki ambientowe utrzymują naszą czujność bez przytłaczania sceny.

To powiedziawszy, nie wszystko jest wypolerowane. Niektóre obszary czują się zbyt ciche, prawie niedokończone. Czasem kroki nie pasują do animacji. Są momenty, w których dźwięk nagle się urywa lub wydaje się zbyt lekki, niż powinien. Żadna z tych wad nie psuje doświadczenia, ale czasem psują nastrój. Wciąż, gdy Rue Valley’s style i dźwięk łączą się, uderzają dokładnie tak, jak są zamierzone: dziwne i emocjonalne.

Wydajność i czynnik zabawy

Rue Valley nie jest pokazem technicznym, ale działa dobrze na większości systemów z tylko okazjonalnymi zakłóceniami. Doświadczysz zakłóceń podczas ładowania nowej lokacji, dziwnie długiej czarnej ekranu podczas sekwencji jazdy lub systemu przeskoku, który przeskakuje o trochę za dużo. To nie są powody, aby się martwić. Są to po prostu nierówne krawędzie w innym razie wypolerowanym doświadczeniu.

Teraz, prawdziwe pytanie brzmi: Czy jest zabawne? Zaskakująco, tak, i w bardzo niekonwencjonalny sposób. Rue Valley nie zadowala w sensie „wygraj poziom, zdobądź łup”. Zamiast tego, jest zabawne, ponieważ wyzwala nasze myślenie. Ponieważ popycha nas do emocjonalnych przestrzeni, których gry rzadko eksplorują. Ponieważ jego tajemnice czują się znaczące, a nie mechaniczne.

Nie zdobywamy XP. Składamy się na siebie. Jak tylko ukończymy nasz pierwszy 10-14 godzinny bieg, możemy natychmiast chcieć zanurzyć się ponownie, aby zobaczyć, co przegapiliśmy. Albo jaki rodzaj osoby może zostać Eugene, jeśli pchniemy go w zupełnie innym kierunku?

Werdykt

Rue Valley to jedna z najświeższych, najdziwniejszych historii przygodowych, jakie pojawiły się od dawna. Łączy dramat psychologiczny, proste eksploracje point-and-click i inteligentną strukturę pętli czasu w doświadczenie, które czuje się osobiste i nieprzewidywalne. System pamięci dodaje prawdziwą emocjonalną wagę, a chwiejny styl sztuki daje grze wygląd, którego nie można zapomnieć. Nie jest idealna; kilka problemów technicznych i niezwykła struktura mogą odstraszyć niektórych graczy, ale serce gry jest silne. Jeśli jesteśmy skłonni zaakceptować jej dziwactwa, Rue Valley dostarcza przemyślaną i zaskakująco potężną podróż, która pozostaje z nami długo po zakończeniu ostatniej pętli.