Recenzja serii Poppy Playtime (Xbox, PlayStation i PC)

Five Nights at Freddy’s ustanowił standard dla mascot horrorów. Jednak nie wypełnił on wystarczającej liczby luk, aby zapewnić, że żaden inny animatronik czy pluszak nie mógłby wyłonić się z gruzów i zdobyć własnej pozycji. W ciągu kilku minut światy otrzymały możliwość dzielenia tej samej platformy, a zabawki dla dzieci były wprowadzane jako pozornie nieszkodliwe, lecz okropnie sadystyczne lalki z mentalnością Child’s Play. Poppy Playtime, oczywiście, była jedną z nielicznych serii, które znalazły miejsce na tym samym spektrum, zanim wyłoniły się jako oryginalna siła do podziwu. Oczywiście, pomysł był podobny — ale miał wiele więcej do zaoferowania niż przeciętny thriller z maskotką. Huggy Wuggy urodził się, a przed długim czasem zaczął budować długoterminowy plan, aby stworzyć imperium pluszaków i plastiku, sprężyn i uśmiechów.

Poppy Playtime mogła potrzebować kilku odcinków, aby w końcu znaleźć swoje własne nogi, ale była jedną z pierwszych, które naprawdę czuły się jak nowe doświadczenie, a nie tylko klon swojego ojca. Było to dzięki rzeczom takim jak Grab Pack, wśród rozpoznawalnych postaci i oryginalnych lokalizacji, seria była w stanie znaleźć solidne podstawy, aby zbudować swój świat i ustanowić swój unikalny wzorzec. W sercu było to mascot horror z elementami gry i rozpoznawalnymi tematami, lecz pod jego powierzchnią czaiła się masa oryginalnych aspektów i funkcji, rosterów i historii. I to było dzięki temu, a także ambicji twórców, aby iść własnymi nogami, że Poppy Playtime stała się natychmiastową sensacją. Kultowa klasyczna została urodzona, a plac zabaw został ostatecznie zbudowany dla jednego z najbardziej słynnych sporów w mascot lore wszystkich czasów.

Objęcia zamiast horroru

Jako seria, Poppy Playtime nigdy nie czuła się jak „kompletna” historia ze wszystkimi swoimi zębatkami i klockami w odpowiednich miejscach. Ciekawie, jednak, to działało na jej korzyść od samego początku; sam fakt, że nie otwarcie informuje o następnym obszarze, jest doskonałym sposobem na odróżnienie się od zwykłego, napisanego wcześniej wzorca, a także idealnym pretekstem, aby trzymać fanów w napięciu, podczas gdy nowe rozdziały są dodawane do tej rozgrywającej się historii. Czasami czuło się trochę zagubione, jakby nie miało prawdziwego celu, a raczej sieci miejsc, które chce odwiedzić, ale niekoniecznie narzędzi, aby połączyć je z ogólną narracją. Po prostu, kończy się w jednym miejscu, a potem cudownie znajduje kolejne, aby wskoczyć do niego, jakby ilustrowało otwarty charakter jego pozornie nieskończonego świata. Rzecz w tym, że nikt nie wie gdzie się znajduje, czy nawet co robi. To błogosławieństwo i przekleństwo, naprawdę.

Z wszystkim powyższym, Poppy Playtime naprawdę przeszła długą drogę od swojego początkowego debiutu na PC. Przed swoim epizodycznym harmonogramem, byłaby fantastyczną dwudziestominutową historią grozy. Ale w następstwie nowo odkrytego sukcesu, znalazła wolę, aby wykuć swoją własną spuściznę, z harmonogramem, który skutecznie miałby miejsce w ciągu kilku lat i w wielu miejscach głęboko w charakterystycznym środowisku przedszkola. Od kolorowych i kolorowych kwartałów sklepu z zabawkami do szczelin fabrycznego podłogi, z zakamarków starej laboratorium do podbrzusza niepokojącego sierocińca, seria, dość elegancko, wkroczyła w wiele kieszeni i ustanowiła spleciony świat diabelskich pluszaków i sprytnych puzzle, skoków strachu i sekwencji pościgu. I wiecie co? Chociaż często czuło się jak niekończący się wątek bez celu, seria zawsze była bardzo przyjemna do rozgrywania.

Strefa bez objęć

Credit: Mob Entertainment

Z wszystkim powyższym, Poppy Playtime jest serią, która, dzięki Bogu, nadal się poprawia z wiekiem, z każdym odcinkiem oferującym nowe postacie, żarty, puzzle i bardziej mięsiste środowiska do absorbowania i delektowania się wraz z przygodą pełną lore. Z pomocą swojej technologii Grab Pack i sprężynowych zdolności, seria stopniowo rosła od samodzielnego indie do napędzanego franchisingu z mnóstwem oryginalnych pomysłów. Jest to również franchising, który, biorąc pod uwagę jego skłonność do przyjmowania nowych maskotek i punktów fabularnych, ma potencjał, aby objąć dziesiątki rozdziałów i spin-offów w przyszłości. Powiedzcie mi szczerze, mam nadzieję, że będzie nadal ewoluować i lgnąć do nowych pomysłów i innowacji. Szczerze, ma narzędzia i wsparcie; po prostu potrzebuje impetu, aby kontynuować.

Wszystko wzięte razem, Poppy Playtime jest fantastyczną grą pierwszoosobową mascot horror z wielkim sercem i duszą, z natychmiast rozpoznawalnym rosterem kochanych dzieci i mnóstwem myślących puzzle i śmiało angażujących sekwencji pościgu, aby podnieść swój status jako strasznie przyjemna gra indie. Co do tego, gdzie seria posadzi swoje korzenie następnym razem, to inna kwestia, i taka, która, szczerze, nie otrzyma odpowiedzi, aż Huggy Wuggy i jego koledzy w końcu zrzucą swoją bawełnę. Znamy Mob Entertainment, jednak nie zaskakuje mnie, gdyby podziemie przedszkola miało więcej głębi niż okręt podwodny w pudełku z zabawką o tematyce Atlantydy. Nie jest to skarga — tylko połączenie obserwacji i życzeń.

Werdykt

Poppy Playtime jest jedną z nielicznych mascot horrorów, które mają repertuar i umiejętności, aby wspiąć się na podium i wytrzymać ogromne ciśnienie pozostania na powierzchni w konkurencyjnej sferze. Dzięki swojemu solidnemu zespołowi animatroników i kultowych pluszaków, technologii Grab Pack i warstwom świata bez dna, seria ma wiele miejsca do manewru i, śmiało powiem, przewyższyć swoich przeciwników w przyszłych odcinkach. I kiedy wszystko jest powiedziane, to nie jest coś, czym każda franczyza może się pochwalić, ani coś, co można łatwo zdobyć dzięki ilości. Powiem więc, dobrze zrobione, Mob Entertainment.