Recenzja serii Five Nights at Freddy’s (Xbox, PlayStation & PC)

Wszystko zaczęło się od prostej idei: pokoju nadzoru, pizzerii i trupy rozwydrzonych maskotek z ochotą do upadku strażnika z brakiem kontroli nad obwodem elektrycznym. Zaczęło się tak, ale potem szybko przerodziło się w antologiczną eksplozję, która ostatecznie doprowadziła do utworzenia wszechświata z wieloma odznaczeniami na pasie. Pizzeria otworzyła portal do wielu miejsc w różnych okresach czasu; znana maskotka nagle wytyczyła drogę dla niezliczonej liczby postaci; kamera stała się siecią urządzeń technologicznych; a mały kawałek niezależnego horroru w jakiś sposób przekształcił się w kultowy kamień milowy wśród twórców i streamerów. Five Nights at Freddy’s weszło na scenę, a to, co przyszło potem, było po prostu przystankiem na jego drodze do korony.

Istnieje tu historia sukcesu, o której nie można nie myśleć, gdy słyszy się słowa “horror maskotek” na początku rozmowy. Chociaż gatunek jako całość ewoluował w absurdalnie popularny filar w ostatnich latach, jest jeszcze jeden serial, który nadal reprezentuje swoje korzenie i pozostaje tak samo żelazny jak zawsze. I tak, jest to Five Nights at Freddy’s — franczyza, która od swojego powstania stała się jedną z najbardziej uznanych w swoim rodzaju, z wystarczająco dużo powieści, merchandisingu, spin-offów i adaptacji filmowych, aby ukryć całą gałąź w świecie fikcji i horroru.

Po świcie

Pomimo tego, że Five Nights at Freddy’s ewoluowało z prostych początków, z tak prostą koncepcją i stylem gry, który służył jako jego wiodący ciężar, Scott Cawthon był w stanie pochwycić podstawy kultowej formuły, która ostatecznie stałaby się najbardziej rozpoznawalnym planem w królestwie horrorów maskotek. Zaczęło się od prostej idei, prawda, ale z pamiętnym składem postaci i intriguującą fabułą, która nosiła potencjał do rozprzestrzenienia się na niezliczoną ilość kieszeni lore, zaczęło padać głową w nieznane wody i chwytać ogromne możliwości, które ostatecznie zmieniłyby medium.

Przez swoje niezwykle krótkie życie, Five Nights at Freddy’s wkroczyło na wiele terytoriów — pierwszoosobowy glam-rock horror; side scroller z lat 80.; VR-centryczny karuzel składający się z wielu mini-gier; seria książek zawierająca dziesiątki historii; i wiele iteracji obejmujących różne epoki i miejsca. Oczywiście, jest wiele lore za tą serią, co oznacza, że nowicjusze mają dość bolesne zadanie nawigowania w jej świecie poza słynną pizzerią. Dla przeciętnej osoby jednak może być tak przejrzyste, jak tylko chce. Jak gdyby masło nie stopiłoby się, każdy tytuł zawiera animatronics i bezradnego protagonistę, który ma niewielki wybór, tylko aby szukać i wykorzystywać swoich posiadanych wrogów za pomocą podróży stealth, zbierania i taktycznych manewrów. Szczerze mówiąc, możesz to zostawić i nadal czuć wagę jego podstawowych właściwości.

Możliwości franczyzowania

Chociaż oryginalne wpisy w serii miały wiele podobieństw i generycznych sztuczek — przyciski, kamery i znane skoki strachu i efekty dźwiękowe — było coś wyjątkowo specjalnego w nich, szczególnie w sposobie, w jaki przedstawiały swoje postacie. Twarde jak paznokcie — piąte noce, naturalnie — a równie przekonywające i więcej, każdy odcinek przyniósł nowe wyzwania i dodatkową warstwę lore, z więcej animatronics, więcej mechanik i innymi możliwościami dla gracza, aby zanurzyć się w ewoluującym doświadczeniu. To była oryginalna saga — pięcioodcinkowa seria, która, po kilku latach doskonalenia swojej formuły, ostatecznie skierowała się ku różnym synergiom i elementom gry. To, co przyszło potem, nie było po prostu przystankiem na jej kanonie; to były dodatkowe strony do jej absurdalnie grubego encyklopedii.

Oczywiście, chociaż można by twierdzić, że Five Nights at Freddy’s wpadło w pułapkę własnego tworzenia z jednym za wieloma punktami fabularnymi i nonsensownymi łukami, nie ma żadnego powodu, aby negować fakt, że, z ogólnej perspektywy, seria była konsekwentnie dobra w produkcji irytująco przekonywających i wartych streamowania momentów. I nie tylko to, ale w jej zdolności do przeciwstawiania się różnym formom i wciąż uchwycenia esencji materiału źródłowego. Security Breach, na przykład, wzięło tę sygnaturową formułę i nałożyło na nią całkowicie oddzielną warstwę, co dało serii nowy przywilej na życie i świeże możliwości do rozważenia.

Security Breach otworzyło portal do nowego korytarza w Freddy’s wszechświecie — obszaru, który skutecznie miał możliwość tworzenia nowych technologii i pomysłów, animatronics i puzzle. Stamtąd mieliśmy Help Wanted, Into the Pit, i Secret of the Mimic, wszystkie z nich nadal ustanawiały swoją tożsamość i rozwijały lore, pracując nad eksploracją różnych aspektów i elementów gry. I to jest coś, co często lubiłem w tej serii: fakt, że nie wkłada wszystkich jaj do jednego koszyka, ale zamiast tego rozprasza je do dziesiątek kurników i wykluwa je w kanoniczne diamenty. Pod względem gry seria nigdy nie była idealna. Ale, aby oddać sprawiedliwość, zawsze szła ponad i wykraczała poza to, co było konieczne, aby uczynić każdy odcinek niezapomnianym i rozrywkowym. I najlepsze w tym jest to, że nawet z mnóstwem tytułów już pod swoim pasem, jest nadal wystarczająco dużo miejsca, aby rozwinąć się poza piątą noc, można by powiedzieć.

Wynik

Five Nights at Freddy’s z dumą nosi koronę za horrory maskotek jako siłę, z którą trzeba się liczyć wśród nowoczesnych franczyz, z ich potężnymi animatronics i dynamiczną grą, tworzącymi podstawę dla prawdziwie ikonicznej serii, która ma moc, aby skierować gatunek w ogromne nowe światy i poza. Pomimo częstych drgań gry i niezdolności do znalezienia stałego punktu kotwicznego dla swojej ewoluującej narracji, seria pozostaje doskonałą lekcją na temat eksploracji ogromnych pomysłów i pojęć, a jednocześnie zachowania obecności w społeczności. To trochę mylące, prawda, ale to nie oznacza, że to zła seria.

Wystarczy powiedzieć, że z kluczami do nieograniczonych światów w swoim posiadaniu i żelazną pięścią globalnej bazy fanów na swoich palcach, Five Nights at Freddy’s może więcej lub mniej skręcić w dowolny korytarz i nadal znaleźć płynne złoto między skałami i szczelinami swoich najdzikszych pomysłów. Pytanie brzmi, gdzie posadzi korzenie następnym razem? Biorąc pod uwagę jego nieprzewidywalną naturę, można by powiedzieć, że jury jest nadal niezdecydowane.