Manny’s Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Ik spoelde aan op het strand in Manny’s zonder enig idee wat ik kon verwachten. Eerlijk gezegd, ik verwachtte geen geweldige game. Ik dacht eerder dat het een halfbakken, low-poly ramp zou zijn die me zou doen lachen en me zou achterlaten met enkele verschrikkelijke herinneringen. En, in zekere zin, deden ze dat. Het was bizar – totaal belachelijk, zelfs – maar het was ook een irritante aangelegenheid die ik gewoon wilde meer van zien. Ik geef toe dat, in de eerste vijf minuten, ik tegen een muur liep. Ik vond mezelf aan de voet van een verlaten eiland, zonder twee stokken om tegen elkaar te slaan en alleen een eenvoudig spacebar-mash-fishing-mini-game om me gezelschap te houden. Ik verbouwde kokosnoten, haalde vis op en keek toe hoe de uren voorbij vlogen terwijl waanzin langzaam begon me te consumeren. Maar toen, ik black-outte. De korrels zand desintegreerden, en het vage neonlicht van een somber restaurant vulde de lucht. Het was geen liminale eiland-gebaseerde overlevingsgame meer; het was een volwaardige koortsachtige droom die weinig interesse had om me te bevrijden van zijn onconventionele vorm.

Manny’s is geen game die je gemakkelijk kan beschrijven. Ik zou je erover willen vertellen, maar zelfs nu, na het afpellen van de laatste laag en een uur of twee besteed aan het proberen te begrijpen, kan ik nog steeds niet voor het leven van me uitfigureren. Het is een beetje Stranded Deep, en een beetje Happy’s Humble Burger Farm, als dat zin heeft. En ik weet wat je denkt: geen van deze eigenschappen werken samen. Toch maakt Manny’s het zo dat beide samensmelten met een enkel overkoepelend verhaal. Zie, aan de ene kant heb je een dagelijkse routine – een periode waarin je rondwandelt op een verlaten eiland en vis vangt. Maar aan de andere kant heb je de nacht – een geheel afzonderlijke boog die je dwingt om te glijden in een permanente koortsachtige droom die draait om een somber restaurant. In die gevallen, praat je ofwel met leden van het personeel die, om een of andere reden die je ontgaat, volledig onbewust zijn van het feit dat de buitenwereld is doordrenkt met zwart en omringd door water, of “werkt voor je maaltijd” – een daad die het verkennen van het restaurant en het voltooien van verschillende vreemde klusjes inhoudt. Nou, een beetje.

Als je net zo in de war bent als wij op dit punt, kom dan bij de club – we hebben jassen en nuggets. In tegenstelling tot de meeste games die context over specifieke wendingen in het verhaal leggen, houdt Manny’s er een gewoonte van om je constant te laten twijfelen bij elke zet. In een minuut zul je op een eiland zijn, slurpend soda van de altijd-aantrekkelijke Manny’s. Maar in een andere, zul je bij de kiosk zijn, starend naar een kassamedewerker die je vraagt of je nuggets of hamburgers prefereert. Somewhere, en somewhere, smelten deze twee realiteiten samen tot één verwarrende tijdslijn – een verlaten eiland en een restaurant. Het probleem is, je krijgt nooit enige details over wie je bent, of wat op aarde je doet. Een verwarrende lus ontstaat uiteindelijk, en voordat je het weet, bevind je jezelf heen en weer tussen nachtmerries, je afvragend wat er in hemelsnaam is misgegaan.

Om Manny’s een doorsnee horror-game te noemen, zou niet waar zijn. Om te beginnen, bevat het veel van de vertrouwde attributen – stealth, exploratie en het occasionele beetje keuze-gedreven gameplay, bijvoorbeeld. Maar ik denk dat Manny’s meer een low-poly film is met lichtgewicht interactieve elementen, als zoiets. Zeker, de game vereist dat je bepaalde gebieden verkent en kleine gesprekken voert met verschillende personages en onbezielde objecten. Dat gezegd hebbende, om het een volwaardige game te noemen, zou een beetje een overdrijving zijn. Nee, Manny’s is een beetje meer dan dat. Het is een absurd complexe, vaak groteske en zelfs humoristische koortsachtige droom die wil dat je je ongemakkelijk en verloren voelt. Gelukkig voor de makers, slaagt Manny’s erin om de spijker op de kop te slaan wat al deze vreemdheid betreft.

Hoewel er een vrij korte game is (veertig, misschien vijftig minuten op zijn hoogst), weet Manny’s je toch veel te geven om over na te denken, met meerdere eindes om te ontgrendelen en een onderliggende boodschap die je dwingt om te krabben en te peinzen om te begrijpen. Om het een eenvoudige ervaring te noemen, zou niet waar zijn. Vanuit een mechanisch en gameplay-standpunt, misschien is het dat wel. Echter, er is een laag van intrige hier die zal, helaas, je terugwerpen en je doen twijfelen, nou, alles.

Natuurlijk is Manny’s een slordige game – maar dat is een beetje wat het wil zijn. Grafisch gezien, streeft het naar de low-poly esthetiek die blokachtige, bijna PSX-achtige modellen en geëmuleerde gezichtsuitdrukkingen favoriseert. Soms zal het je doen lachen. Maar in bepaalde situaties, zal het je ongemakkelijk maken, tot het punt waarop je je wilt afwenden van het scherm, geloof het of niet. Om te beginnen, is het geen komedie. Dat gezegd hebbende, het kan je doen giechelen om alle verkeerde redenen. Hoewel, dat betekent niet dat het geen verontrustende game is. Is het wel. Deze wereld heeft gewoon een gevoel voor humor. Zilveren randjes, je weet hoe het is.

Verdict

Manny’s springt eruit als een van de vreemdste, meest overtuigende imitaties van een koortsachtige droom in recente jaren, met zijn bizarre low-poly esthetiek, vreemde script en excentrieke ontwerp die een cocktail van vreemdheid serveren die het waard is om zijn eigen handelsmerk te hebben. Om het een goede game te noemen, zou een beetje een overdrijving zijn, aangezien het is net zo basic en grafisch onbekwaam als het maar kan zijn. Dat gezegd hebbende, is het een ontzettend unieke ervaring die ik niet kan helpen maar aanbevelen aan diegenen die op zoek zijn naar een vreemde romp die een beetje verder gaat dan de keuken van Happy’s Humble Burger Farm.

Om het te herhalen, Manny’s is net zo ongebruikelijk als het maar kan zijn, dus het is het beste om niet te verwachten dat je een transparante ervaring met veel context hier krijgt. Echter, als je voor de vreemdheid van de low-poly wereld bent, dan stel ik voor om de tijd te nemen om aan te spoelen in deze excentrieke borough, als het maar voor twintig of dertig minuten of zo. Eerlijk gezegd, het is het beste om niet veel langer te blijven dan dat. Bedank ons later.