Resident Evil-serie Recensie (Xbox, PlayStation & PC)

Resident Evil is veel, veel dingen, maar bovenal is het een goede wijn die met de jaren alleen maar beter wordt. Het is een tijdscapsule, als je wilt, waar ik met plezier aan terugdenk wanneer ik nadenk over de jaren negentig – een tijdperk waarin irritante camerahoeken en duivelse voice-acting gewoon waren, en ogenschijnlijk nonsensische puzzels verplicht waren om de illusie te creëren dat het medium een stuk technischer was dan het verhaal. Heck, als ik aan een van de draden van de eerdere iteraties trek, gris ik zelden de plotpunten of de wendingen en draaiingen. In plaats daarvan denk ik aan de talloze keren dat ik mijn kin zou krabben en me afvragen over het doel van een puzzelstuk. Maar dat is niet alles waar ik aan denk. Nee, ik denk ook aan de intense ontmoetingen met Nemesis op de brandende straten van Raccoon City, of de zware gevechten met een licker op een snel treintje. Frankly, die herinneringen zijn nog steeds diep in me verankerd, en ik zou het niet anders willen.

Resident Evil heeft misschien zijn uitbraakformule over de hele wereld verspreid, en ja, het heeft een voorstander van hergebruik van veel van dezelfde personages en plot-elementen sinds zijn eerste incarnatie. Dat gezegd hebbende, vind ik vaak dat Resident Evil, ongeacht zijn keuze van setting, protagonist of antagonist, meer dan in staat is om zijn wereld levend te houden met verse ideeën. Feit is, sinds de komst van de vierde hoofdinstallatie, is de anthologie alleen maar geëvolueerd en heeft het meer kanalen toegevoegd om zijn bloed te laten stromen, met iteraties die een ton aan succesvolle synergies en standalone-verhalen hebben gebeten. En, om eerlijk te zijn, heeft Capcom niet bepaald teruggedrongen van zijn ambities om het genre te omhullen met een breed scala aan zombie-geïnfecteerde uitbraakscenario’s. Laat ons niet vergeten dat, naast de rijkdom aan hoofdinstallaties, we ook Code: Veronica, Outbreak en, voor het gemak, The Umbrella Chronicles hebben om over na te denken.

De uitbraak geboren

Natuurlijk is er een reden waarom Resident Evil een onwankelbare reputatie heeft, en het is niet alleen omdat het heeft geholpen om de moderne zombie te populariseren, maar ook omdat het heeft geholpen om een geheel nieuwe wereld van survival-horror te baren en te revolutioneren – een term die het heeft bedacht na de gevolgen van eerdere Capcom-cultfavorieten à la Alone in the Dark. Met een strenge blik op innovatie, greep de initiële sequentie aspecten die, tenminste op dat moment, niet dominant waren in de markt. En het was door die natuurlijke verschuiving in richting – een verschuiving naar horror en puzzels, inventarisbeheer en gevecht – dat Resident Evil eeuwig leven vond, en met het, de massale volging van een hele generatie.

Het is genoeg om te zeggen dat, sinds zijn populariteit, Resident Evil een heleboel verbeteringen heeft ondergaan, zoals zijn natuurlijke neiging naar een derde-persooncamera-systeem, en zijn algemene tolerantie voor een soepeler, minder trillend gevechtssysteem, om er maar een paar te noemen. Maak je geen zorgen, er zijn nog steeds een heleboel irritante gebieden waar de oorspronkelijke hoofdstukken ernstig in tekortschoten, maar op dat moment was het niet zozeer een probleem als het een onverkend frontier was dat open lag voor exploratie en manipulatie. En om de credits waar credits due zijn, Capcom wist zijn zwakheden op te bouwen met een ton aan geweldige technische verbeteringen, die uiteindelijk leidden tot de ontwikkeling van een onwankelbare in-house-engine en een blauwdruk die later zou inspireren om talloze fledgling-franchises te volgen. Met andere woorden, Capcom baande de weg voor de toekomst van survival-horror, ondanks zijn eigen fouten en technische haperingen.

Horror, geïmmortaliseerd

De serie als geheel heeft veel terrein bestreken sinds zijn formele debuut op PSX, met titels die nieuwe plotpunten, personages en dilemma’s hebben toegevoegd om een grandioos verhaal te creëren met een ton aan lore om uit te pakken. Bovendien heeft het een heleboel verschillende gameplay-stijlen uitgeprobeerd, met zijn basis-PSX-stijl als fundament voor zijn gouden eeuw en, meer recent, zijn first-person survival-horror-hoofdstukken. Maar, wat indrukwekkend is aan al dit, is dat, ongeacht het ontwerp of de perspectief, Resident Evil altijd coherent is geweest in zijn eigen recht, met elk hoofdstuk dat in ontvangst is genomen van alle kenmerkende elementen die in zijn eerste release zijn ontstaan. Feit is, ik heb nog nooit een spel in de serie ontmoet dat niet die kenmerkende kwaliteiten heeft behouden.

Wanneer alles is gezegd en gedaan, is er een klein beetje voor iedereen in Resident Evil. Het is een thought-provoking puzzler; het is een rigoureus gecreëerde survival-thriller; het is een intense actie-georiënteerde horror; het is een jack-of-all-trades-franchise die verleidende, zij het cliché, verhalen en personages met pulp-chemieën vertelt. En het beste deel is, het is een franchise die continu evolueert, met zijn eigen unieke formule als een poort naar talloze sequels en spin-offs. Frankly, niet veel andere series kunnen dat evenaren.

Uitspraak

Sinds Resident Evil het survival-horror-genre heeft bedacht in ’96, is de franchise op een voortdurend evoluerende opwaartse traject geweest, met zijn enorme collectie iteraties die zijn kracht als een ware kracht tonen onder ervaren spelers en fledgling-ontwikkelaars. Het is, in zekere zin, een sneeuwbaleffect met het potentieel om monolieten te beïnvloeden – een pionier met het vermogen om te inspireren, uit te breiden en ongegeneerd zijn eigen plateau te veroveren. En ja, terwijl je zou kunnen argumenteren dat het niet voor iedereen is, is er gewoon geen ontkennen van het belang van de serie en zijn waarde als franchise. Heck, er is een reden waarom het wordt gemarkeerd als een van de meest populaire, bijna cult-achtige torchbearers in de wereld. Frankly, het voelt alsof ik alleen maar het vuur aanwakker en rook in zijn richting blaas – maar met goede reden.

Er is een enorme kans voor Resident Evil om in talloze verschillende scenario’s te pivoteren in de toekomst, dat is evident. De vraag is, zal de serie blijven trouw zijn aan zijn wortels, of zal het goed gebruik maken van zijn eeuwig leven om de scope te verbreden en voorbij het domein van Raccoon City te gaan? Het lijkt dat alleen de tijd zal vertellen over dat een.