Silent Hill: The Short Message Recensie (PlayStation 5)

Als je hebt weten te regelen dat een gloednieuw Silent Hill-spel op je bingo-kaart voor dit jaar staat, dan vertel je ons iets niet, of je bent samenspannend met de mensen bij Konami. Hoe dan ook, ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik dit zeg: Silent Hill: The Short Message stond niet – herhaal, niet – op onze to-do-lijst voor deze maand, noch was het een product dat we als echt beschouwden, laat staan volledig speelbaar en gratis bij de lancering. Maar het feit blijft dat Konami, terwijl ze zich voor het grootste deel van enkele maanden onder de dekking van de duisternis hebben gehouden, een korte maar verrassend sappige toevoeging aan de Silent Hill-saga heeft uitgebracht – als het maar om ons te paaien voor de aanstaande Silent Hill 2 Remake.

Al bij de eerste blik is het gemakkelijk om The Short Message te zien als een soort liefdesbrief aan de lang verloren P.T. die bijna een decennium geleden uit de diepten van Hideo Kojima’s geest kwam. Het is niet helemaal dat, maar het bevat wel veel van dezelfde belletjes en fluitjes – vooral met zijn besmette vijanden en omgevingen en wat niet. Maar wat meer heeft het te bieden, behalve alle traditionele attributen van een traditionele Silent Hill-titel? Laten we het erover hebben.

Een boodschap voor jou, P.T.

Laten we eerst de olifant in de kamer erkennen: The Short Message – het ziet er een beetje uit als P.T., nietwaar? Afgezien van het feit dat er geen foetus in een keukenbak is, of een slanke vrouw die boven een balkon hangt, heeft de nieuwste Silent Hill-titel wel, in alle eerlijkheid, veel van dezelfde componenten. En dat is prima, echt, omdat Hideo Kojima’s Silent Hills nooit zal gebeuren, dus we nemen wat we krijgen – zelfs als het voor het grootste deel een voetnoot is op de legendarische kracht van de bron.
Maar je kunt niet altijd winnen.

In zijn kern is The Short Message een first-person survival-horror-spel, en een dat, op een echte Silent Hill-manier, zijn publiek een kort maar vreemd onvergetelijk kijkje geeft in de ondoorzichtige wereld van zijn titelsetting. Het is niet helemaal Silent Hill, dus verwacht niet dat je in het dikke van de mist kunt duiken en met een meszwaaiende verpleegster of onze oude vriend Pyramid Head kunt vechten.

Nee, dit is een nieuw verhaal, en een dat een geheel andere protagonist, setting en, natuurlijk, antagonist heeft. Met andere woorden, als je hoopt om enkele bruggen te repareren voor Silent Hill f of Silent Hill Townfall, dan wilt je misschien een andere route overwegen. Met dat gezegd, het doet een klein glimp bieden van wat de toekomst van de franchise zou kunnen zijn, dus voorlopig kijk ik naar The Short Message als een platform dat Konami zal gebruiken om bloed te zuigen voor zijn toekomstige releases. Maar wie weet?

Trek aan mijn hartssnaren

The Short Message zet je in de ogenschijnlijk noodlottige laarzen van een jong meisje genaamd Anita – een eenzame ziel die, in een poging om enkele van haar innerlijke demonen te confronteren, zichzelf verliest in een ogenschijnlijk verlaten appartementencomplex. Gebonden aan haar telefoon, en volgend op een virtuele papieren spoor dat is achtergelaten door een van haar twee vrienden, Maya, zet Anita zich in om haar verleden te confronteren – een tijdslijn van problematische herinneringen die vaak draaien om haar mishandelde kindertijd en de constante behoefte aan validatie in een wereld die zo overduidelijk tolerant is ten opzichte van degenen die worden gevierd op sociale media en high school-cliques.

Als Anita word je letterlijk alleen gelaten om door de met graffiti volgekrabde gangen van het complex te dwalen, terwijl af en toe een vreemde tekstbericht op je telefoon verschijnt van een van twee mensen: Amelia, een meisje dat vastbesloten is om je te troosten, zich niet bewust van het feit dat je verloren bent in een asgrauwe wereld die geen tekenen van ontsnapping vertoont; en Maya, een soort koningin, die alleen maar vraagt dat je “het” vindt. Maar zoals het blijkt, is Maya enkele maanden voor je aankomst in het complex overleden, wat betekent dat je ofwel met een geest praat, of met iets wat nog sinistere is.

The Short Message raakt aan een aantal thema’s, met het meest voor de hand liggende angst, depressie en zelfmoord. Het spel, dat zich afspeelt over een periode van negentig minuten, nodigt je uit om niet alleen te horen de strijd die door Anita’s hoofd gaat, maar om het ook te herbeleven in een reeks flashbacks en cinematische uitsneden. Het is zeker donker op sommige plaatsen, maar het raakt wel aan een kwestie die generaties lang heeft geplaagd: de behoefte om geliefd te zijn in een wereld waar alleen de sociaal dominante bloeien en gedijen.

Verzen na verzen

Het spreekt vanzelf dat The Short Message, als een horror-spel in hart en nieren, een antagonist heeft – een Cherry Blossom-beziende creature die je voetstappen volgt als je dieper in Anita’s herinneringen en de mistige diepten van het complex gaat. Behalve de demonische vijand die je door de ene gang na de andere achtervolgt – een lijn die vaak verandert en buigt in een aantal verschillende kamers, kelders en kerken – zijn er ook een aantal andere dingen op je to-do-lijst, zoals het vinden van stukken memorabilia met betrekking tot je verleden, en oude graffiti-tags die de geschiedenis van Maya vertellen – een toegewijde kunstenaar die ook zichzelf Cherry Blossom noemde voordat ze naar haar dood viel.

Het spel in The Short Message is allemaal vrij eenvoudig: onderzoek een kamer, en ga verder naar de volgende, terwijl je op zoek bent naar fragmenten die je een beetje dichter bij het beantwoorden van die allerbelangrijkste vraag zullen brengen: wie is Maya, en waar leidt ze je naartoe? Om de muren van je psyche te doorbreken, moet je de teksten op je telefoon ontcijferen en het “het” ontdekken dat Maya je vaak stuurt. Voor de sake van het verbergen van enkele spoilers, zullen we het “het” onder de pet houden.

The Short Message is een verhaal-gedreven spel boven alles, dus als je had gehoopt om meer tijd te besteden aan het vluchten voor vijanden en het slaan van buizen tegen gezichtsloze creaturen, dan zul je waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Feit is, een solide zeventig procent van The Short Message bestaat uit korte cinematische sequenties en diepe passages gebouwd rondom uitgebreide scripts en monologen. Niet dat dit een slechte zaak is, hoor. Echter, het is niet voor ieders voordeel – vooral niet als je net van Silent Hill 2 en zijn andere actie-georiënteerde tegenhangers komt.

Uitspraak

Terwijl het zeker geen P.T. is, weet The Short Message toch enkele van zijn grootste krachten te benutten en ze om te vormen tot iets anders – een soort liefdesbrief die voornamelijk bestaat uit redelijk goed geschreven verzen en een moreel dat verrassend gemakkelijk te begrijpen is. Zeker, het had meer kunnen zijn, maar voor een negentig minuten durende uitbreiding die toevallig gratis is, is het ook moeilijk om het af te schieten als louter vulmateriaal voor een veel groter en ambitieuzer project. Het is acceptabel, alles in overweging genomen, en het dient zijn doel om zijn publiek een kort kijkje te geven in een van de vele, vele duivelse aspecten van het Silent Hill-universum, en doet dit door het introduceren van ruwe materialen en een paar vertrouwde ontwerpen die elke harde fan van de serie zullen doen glimmen van trots.

Het is toevallig dat The Short Message profiteert van zijn soepele gameplay-mechanica en overtuigende voice-overs. En hoewel het vaak zijn flow verliest aan twijfelachtig geplaatste tekstberichten en scholen van gedachten, komt alles toch samen in een punchline die zowel memorabel als informatief is. Het is geen traditionele Silent Hill-ervaring, maar het heeft wel zijn eigen identiteit.

Als je in staat bent om het feit weg te vegen dat dit niet P.T. is, maar een zelfstandig horror-spel met zijn eigen hartslag en morele kompas, dan zou je, in alle eerlijkheid, in staat moeten zijn om te genieten van de meeste dingen die het te bieden heeft. Voor degenen die nog steeds worden aangetrokken door de herinneringen aan een half afgemaakt project dat nooit een volledige release zal krijgen, is het echter zeker niet de moeite waard om al je eieren in één mandje te leggen. Of, in dit geval, The Short Message. Het zal een jeuk of twee krabben – maar het zal de hartpijn die Silent Hills heeft achtergelaten niet neutraliseren.

Uitspraak