Silent Hill f Review (PS5, Xbox Series X/S, & PC)

Binnen het genre van horror games zijn psychologische horror games, die, naar mijn mening, het meest angstaanjagend zijn van allemaal. Deze games beperken zich niet tot plotselinge schrikmomenten en het op je afsturen van groteske monsters. Ze beperken zich niet eens tot het hebben van angstaanjagende monsters die je onophoudelijk achtervolgen. In plaats daarvan putten ze hun onlesbare dorst naar angst en angst uit het gevoel van het onbekende. Het gevoel van dreiging dat iemand altijd naar je kijkt. Iemand die in de schaduw loert en wacht tot hij toeslaat als je het het minst verwacht.

Vanwege het beperkte zicht ‘s nachts en de schaduwen in deze games, word je gedwongen om constant op je hoede te zijn, omdat je op elk moment slachtoffer kunt worden. Weinig games hebben een consistent angstaanjagende sfeer gecultiveerd in angstaanjagende, monsterlijke locaties. Weinig games, behalve Resident Evil en Silent Hill: de oorsprong van de survival-horror wereld. Terwijl de laatste het angstaanjagende heeft aangevuld met meedogenloze gevechten, heeft Silent Hill altijd zijn inspanningen gericht op moeiteloze hulpeloosheid en wanhoop. Het is een meesterlijke kunst van psychologische horror die fans van de serie kunnen bevestigen, onlangs vernieuwd in de uitstekende Silent Hill 2 Remake.

Of je nu al vanaf de jaren ’90 met Silent Hill bent begonnen of dat je nu instapt in de moderne vooruitzichten van recente inzendingen, je zou tevreden moeten zijn met Konami en zonder schaamte hoopvol voor de toekomst van de franchise. Ontdek waarom in onze Silent Hill f-review hieronder.

Zinloze morgens

Met Silent Hill f zijn veel mensen onzeker over of Konami echt het hoge momentum van Silent Hill 2 Remake en klassieke inzendingen in de serie kan behouden. Weggaan van het platteland van de VS naar Japan in de jaren ’60 en het opnemen van meer actievolle sequenties, zijn slechts een paar van de zorgen die fans hebben dat de franchise afwijkt van zijn wortels. Gelukkig kunnen we zeggen dat de review-embargo’s alle twijfels en vermoedens hebben weggenomen. Rustig maar, Silent Hill f is echt Silent Hill, zo niet beter. Het is een riskante onderneming geweest, maar eentje die zich uitbetaalt als de credits rollen.

Zonder te diep in het verhaal te duiken, word je in de schoenen van een high school-leerling, een hormonale tiener, gestopt. Zij is je protagonist die je doorheen je onrustbarende verkenning van Japan in de jaren ’60 bestuurt. De specifieke setting is in je plattelands hometown Ebisugaoka, omhuld door Silent Hill‘s handtekeningnevel en bovennatuurlijke monsterlijkheid. Aanvankelijk zullen er veel vragen zijn over de motivaties van je protagonist en hun relatie tot hun familie en drie goede vrienden, vooral als de verhaalimpuls dieper en dieper in het bovennatuurlijke en vreemde duikt.

Toch is het de angstaanjagende stilte doorspekt met ominieuze geluiden en muziek die je naar voren duwt om meer te willen leren. De onheilspellende nevel die je blind omhult, die je ertoe aanzet om een snelle draai te maken om het ding dat naar je kijkt te ontdekken, of om door te gaan en te hopen dat je een kans krijgt op middelen. Verbruiksgoederen en tijdelijke wapens zijn inderdaad wat je moed naar voren duwt om dieper en dieper in het onbekende te gaan. Doorheen de bloederige chaos en de bloemachtige abominaties die rondom je ontstaan. De kersenbloesemgroei die je levend kan opeten. Het is de hoop om middelen en wapens te vinden om jezelf te beschermen tegen de dood.

Ogen wijd open

En middelen, die zul je vinden, hoewel schaars en zeldzaam. Zwakke wapens, nutteloos tegen de abominaties van gezichtsblobs en bloemachtige ghast. Wat gaat een honkbalknuppel doen, keer op keer tegen het lichaam van een reusachtig, beestachtig monster slaan? Een koevoet of een bijl die breekt na overmatig gebruik. Die kunnen worden gerepareerd met een reparatietoolkit, maar die zijn ook schaars te vinden. Medische benodigdheden zullen van pas komen. Dus je wilt ze op voorraad hebben. Maar als je inventarisruimte begint te protesteren en een upgrade eist om je meer opslagruimte te geven, gaat je frustratie omhoog. Als je uithoudingsvermogen en gezondheid in gevaar zijn en alleen het inwisselen van je magere verzamelingen bij de schrijnen je extra buffs kan opleveren. Maar schaarste, man. Schaarste van middelen.

Het lijkt erop dat Silent Hill f je te pakken wil nemen. Niet alleen door beestachtige monsters op je af te sturen die maagzuur bij je spugen, maar ook door je geduld te testen met zijn schamele overlevingsmiddelen. En ja, je zult van elke minuut genieten. Net op het nippertje overleven. Dit is geen spel waarbij je opzettelijk naar monsters op zoek gaat. Het is een spel van rennen en verstoppen; hoe dan ook, wanneer je maar kunt. En dat is waar het leren van de kaart bij komt kijken. De smalle hoeken waar je doorheen kunt glippen, de schrijnen waar je een boost aan gezondheid en uithoudingsvermogen kunt krijgen, en de huizen die middelen bevatten. Je gaat uit je weg om te verkennen, niet alleen uit nieuwsgierigheid, maar ook voor overleving.

Onder het mooie

En het is goed dat de kaart en visuele ontwerp fantastisch zijn. Dit is een wereld die je wilt verkennen, met zijn ingewikkeldheden en constante verrassingen. Zelfs als je op zoek bent naar middelen of wegrent van monsters, kun je een document of aantekening ontdekken die door de inwoners van de stad is achtergelaten. Zij zijn er niet meer, ogenschijnlijk in dunne lucht verdwenen, en de enige manier om meer over hen te leren is door zorgvuldig de aanwijzingen en informatie te verzamelen die door de omgeving zijn verspreid. En al snel onthult wat eerder onbekend was zich als een verrassende twist en onthulling. Een onderdrukte waarheid die diep begraven ligt, en soms het beste onopgegraven blijft.

Er zijn complexe en volwassen thema’s hier, vergelijkbaar met Silent Hill. Waar schuld en rouw in eerdere inzendingen domineerden, nemen geslachtsongelijkheid, giftige relaties tussen personages en meer wortel. En het is zo spannend om deze verweven draden te ontwarren; zelfs als je de credits hebt gerold, wil je terugkomen en alternatieve paden volgen, waarbij elke nieuwe speelsessie een nieuw geheim onthult. Als geheel maakt Silent Hill f‘s verhaal een onrustbarend en verleidelijk verhaal in gelijke mate. Maar alleen voor diegenen die bereid zijn om de extra mijl te gaan om elke twist onder het oppervlak te ontdekken – niet dat je veel motivatie nodig hebt om dat te doen.

Sommige van deze verhaaldraden zijn verweven met de puzzels, die in de hele franchise worden gewaardeerd. Ze zullen je intelligentie testen, resulterend in een bevredigende doorbraak, en zullen nooit te frustrerend zijn om te kraken. Sommige kunnen gemakkelijk zijn, zelfs, en minimale tijd in beslag nemen. Of het nu gaat om het ophalen van een sleutel of het oplossen van een omgevingspuzzel over het ontdekken van een verborgen plek, de meeste puzzels doen het goed om het tempo van verkenning en gevecht te veranderen.

Slag tijd

En ten slotte, de gevechten. Geen geweren hier, helaas, maar zal je het echt missen met hoe Silent Hill‘s gevechten nooit zijn sterkste punt zijn? Hetzelfde geldt voor Silent Hill f, dat, hoewel het zijn opwindende momenten heeft, uiteindelijk de zwakste schakel blijkt te zijn. En ik ben daar niet boos over. Psychologische horrors bouwen hun angst en angst op vanuit gevechtsgereedschap dat je nauwelijks veel mee kunt doen. Zeker, je kunt vijanden ontwijken, een perfecte ontwijking beheersen om je uithoudingsvermogen te herstellen. Je kunt zelfs aanvallen, of een lichte of zware aanval, met je tijdelijke melee-wapens en schade toebrengen, mits je de aanvals patronen van de vijand leert. Zelfs de counterattacks vereisen een nauwkeurige timing om schade toe te brengen.

Het is een geven-en-nemen-opstelling, waarbij je ontwijkingen en counterattacks moet perfectioneren om je uithoudingsvermogen en gezondheid aan te vullen. En je hebt een verstandigheidsmeter, die leegloopt als je bepaalde aanvallen uitvoert, maar wordt aangevuld met verbruiksgoederen en passieve buffs. Er zijn lagen in Silent Hill f‘s gevechten die ik Konami voor prijs, maar nooit te krachtig om te vergeten wat voor soort wereld je in bent, en dat is een constant gevaarlijke locatie waarin je altijd op je hoede bent en altijd bang bent voor je leven.

Uitspraak

Geloof het, Konami is terug. En niet alleen precies zoals het was, door samen te werken met Kojima, maar ook door risico’s te nemen met de franchise. Van het verplaatsen van de franchise naar een ander continent tot het focussen op melee-gevechten alleen, en geen geweren, lijkt het eindproduct te zijn geslaagd. Zeker, er zijn onvolkomenheden die frustratie kunnen veroorzaken. Je inventarisbeheer zal een probleem zijn, en de gevechten kunnen soms onhandig aanvoelen. Maar laten we eerlijk zijn, hier. Is dat allemaal zo verrassend?

Met een high school-leerling als je protagonist, kan ik begrijpen dat je haar kracht en vaardigheid beperkt. De manier waarop ze vijanden slaat en van stemming verandert, kan sommige spelers irriteren. Toch heeft al dat alles me doen beseffen dat ik meer met haar meeleeef. De authenticiteit en echtheid van dat ingewikkelde stadium in het leven, en dan gooi je allerlei soorten angstaanjagende trauma’s en monsterlijkheid in de mix.

Uiteindelijk zijn Silent Hill f‘s verhaal en verkenning een bevredigende run, zelfs als het even duurt voordat het volledig van start gaat. En om het meeste uit je ervaring te halen, moet je misschien meerdere keren spelen. Elke keer, met de moeilijkheidsgraad omhoog, of door alternatieve paden te verkennen, blijkt uiteindelijk bevredigend, dankzij de angstaanjagende visuele en geluidontwerp. Het houdt nooit op, dat constante gevoel van dreiging, zelfs als je Silent Hill f al een of twee keer hebt doorgespeeld.