Silent Hill f Recensie (PS5, Xbox Series X/S, & PC)

Binnen het genre van horror games zijn psychologische horror games, die, naar mijn mening, het meest eng zijn. Deze games settelen zich niet alleen met jump scares en het lanceren van groteske monsters in je gezicht. Ze settelen zich niet eens met het hebben van eng monsters die je onophoudelijk achtervolgen. In plaats daarvan halen ze hun onlesbare dorst naar angst en onzekerheid uit het gevoel van het onbekende. Het gevoel van dreiging dat iemand altijd naar je kijkt. Iemand die in de schaduw loert en wacht tot je het minst verwacht.

Door de beperkte zichtbaarheid van de nacht en schaduwen in deze games, word je gedwongen om constant op je hoede te zijn, want op elk moment kun je prooi worden voor het kanon. Weinig games hebben een consistent eng sfeer gecultiveerd in eng, monsterlijke locaties. Weinig games, behalve Resident Evil en Silent Hill: de oorsprong van de survival-horror wereld. Terwijl de laatste het onrustbarende heeft aangevuld met gewelddadige gevechten, Silent Hill heeft altijd zijn inspanningen gericht op moeiteloze hulpeloosheid en wanhoop. Het is een meesterlijk kunst van psychologische horror die fans van de serie kunnen bevestigen, onlangs vernieuwd in de uitstekende Silent Hill 2 Remake.

Of je nu al vanaf de jaren ’90 met Silent Hill bent meegegaan of nu pas instapt in de moderne vooruitgang van recente inzendingen, je zou tevreden moeten zijn met Konami en onbevangen hoopvol voor de toekomst van de franchise. Ontdek waarom in onze Silent Hill f review hieronder.

Zinloze morgens

Met Silent Hill f, zijn veel onzekerheden weggenomen over of Konami echt de hoge streak momentum van Silent Hill 2 Remake en klassieke inzendingen in de serie kan behouden. Weggaan van het platteland van de VS naar Japan in de jaren ’60 en het incorporeren van meer actiesequenties, zijn slechts enkele van de zorgen die fans hebben dat de franchise zou afwijken van zijn wortels. Gelukkig kunnen we zeggen dat de review-embargo’s alle twijfels en vermoedens hebben weggenomen. Rustig maar, nu, want Silent Hill f is heel erg Silent Hill, als het niet beter is. Het is een riskante onderneming geweest, maar een die handsomely betaalt als de credits rollen.

Zonder te diep in het verhaal te duiken, word je in de schoenen van een high school-leerling gezet. Ze is je protagonist die je doorheen je onrustbarende exploratie van Japan in de jaren ’60 bestuurt. De specifieke setting is in je landelijke geboortestad Ebisugaoka, omhuld door Silent Hill‘s handtekeningnevel en bovennatuurlijke monstrositeiten. Aanvankelijk zullen veel vragen over je protagonist’s motivaties en hun relatie tot hun familie en drie dichtste vrienden, vooral als de verhaalimpuls dieper en dieper in het bovennatuurlijke en vreemde duikt.

Toch is het de onrustbarende stilte doorspekt met dreigende geluiden en muziek die je naar voren duwt om meer te leren. De onrustbarende nevel die je blind maakt, waardoor je snel terug wilt keren om het ding te ontdekken dat naar je kijkt, of door te gaan en te hopen dat je een kans krijgt op middelen. Consumables en improvisatie-wapens zijn inderdaad wat je moed naar voren duwt om verder te gaan in het onbekende. Doorheen de bloederige chaos en de bloemige abominaties die rondom je ontstaan. De kersenbloesemgroei die je levend kan opeten. Het is de hoop om middelen en wapens te vinden om jezelf te beschermen tegen de dood.

Ogen wijd open

En middelen, zal je vinden, hoewel schaars en zeldzaam. Zwakke wapens, nutteloos tegen de abominaties van gezichtsblob en bloemenghast. Wat zal een honkbalknuppel doen, keer op keer tegen het lichaam van een reusachtig, beestachtig wezen? Een koevoet of een bijl die breekt na overmatig gebruik. Ze kunnen worden gerepareerd met een reparatietoolkit, maar die zijn ook schaars te vinden. Medische middelen zullen van pas komen. Dus, je wilt ze op voorraad hebben. Maar als je inventarisruimte begint te protesteren, eist het een upgrade om je meer opslagruimte te geven, je frustratie neemt toe. Als je uithoudingsvermogen en gezondheid in gevaar zijn en alleen het ruilen van je magere verzamelingen bij de schrijnen je extra voordelen kan opleveren. Maar schaarste, man. Schaarste van middelen.

Het lijkt erop dat Silent Hill f je te pakken wil nemen. Niet alleen door het lanceren van beestachtige monstrositeiten die je gal spuwen, maar ook door je geduld te testen met zijn magere overlevingsmiddelen. En ja, je zal elke minuut ervan houden. Net op het nippertje overleven. Dit is niet het soort spel waarin je opzettelijk naar monstrositeiten zoekt. Het is het spel van rennen en verbergen; echter, wanneer je maar kan. En dat is waar het leren van de kaart om de hoek komt. De smalle hoeken waar je doorheen kunt glippen, de schrijnen waar je een boost van gezondheid en uithoudingsvermogen kunt krijgen, en de huizen die middelen bevatten. Je gaat uit je weg om te verkennen, niet alleen uit nieuwsgierigheid, maar ook voor overleving.

Onder het mooie

En het is goed dat de kaart en visuele ontwerp fantastisch zijn. Dit is een wereld die je wilt verkennen, met zijn ingewikkeldheden en constante verrassingen. Zelfs als je hoopt middelen te vinden of wegrent van monsters, kun je een document of nota vinden die achtergelaten is door de inwoners van de stad. Ze zijn er niet meer, ogenschijnlijk in dunne lucht verdwenen, en de enige manier om meer over hen te leren is om zorgvuldig de aanwijzingen en informatie te verzamelen die verspreid zijn over de omgeving. En spoedig, wat eerst onbekend was, onthult zich als een verrassende twist en onthulling. Een onderdrukte waarheid diep begraven, en soms het beste onontdekt.

Er zijn complexe en volwassen thema’s hier, vergelijkbaar met Silent Hill. Waar schuld en rouw in eerdere inzendingen domineerden, nemen geslachtsongelijkheid, giftige relaties tussen personages en meer wortel. En het is zo spannend om deze verweven draden te ontwarren; zelfs als je de credits hebt gerold, wil je terugkomen en alternatieve paden volgen, met elke nieuwe speelbeurt die een nieuw geheim onthult. Als geheel maakt Silent Hill f‘s verhaal een onrustbarende en intrigerende vertelling in gelijke mate. Maar alleen voor diegenen die bereid zijn om de extra mijl te gaan om elke twist te ontdekken die onder het oppervlak verborgen ligt – niet dat je veel motivatie nodig hebt om dat te doen.

Sommige van deze verhaaldraden zijn verweven met de puzzels, die in de hele franchise worden gewaardeerd. Ze zullen je intelligentie testen, resulterend in een bevredigende doorbraak, en zullen nooit te frustrerend zijn om te kraken. Sommige kunnen gemakkelijk zijn, zelfs, en minimale tijd in beslag nemen. Of het nu gaat om het ophalen van een sleutel of het oplossen van een omgevingspuzzel over het ontdekken van een verborgen plek, de meeste puzzels doen het goed om het tempo van exploratie en gevecht te veranderen.

Slag tijd

En ten slotte, de gevechten. Geen geweren hier, vrees ik, hoewel, zal je het echt missen met hoe Silent Hill‘s gevechten nooit zijn sterkste punt zijn? Hetzelfde gaat op voor Silent Hill f, dat, hoewel het zijn opwindende momenten heeft, de zwakste schakel blijkt te zijn. En ik ben het daar niet boos over. Psychologische horrors bouwen hun angst en onzekerheid op vanuit gevechtstools die je nauwelijks kunt gebruiken. Zeker, je kunt vijanden ontwijken, een perfecte ontwijking beheersen om uithoudingsvermogen terug te krijgen. Je kunt zelfs aanvallen, of een lichte of zware aanval, met je improvisatie-wapens en schade toebrengen, mits je de aanvalspatronen van de vijand leert. Zelfs de counterattacks hebben een nauwkeurige timing nodig om schade toe te brengen.

Het is een geven-en-nemen-opstelling, waarbij je ontwijkingen en counterattacks moet beheersen om uithoudingsvermogen en gezondheid terug te krijgen. En je hebt een sanity-meter, ook, die leegloopt als je bepaalde aanvallen uitvoert, maar wordt aangevuld met consumables en passieve buffs. Er zijn lagen in Silent Hill f‘s gevechten die ik Konami voor commendeer, maar nooit te krachtig om te vergeten wat voor soort wereld je in bent, en dat is een constant gevaarlijke locatie waarin je altijd op je hoede bent, en je altijd vreest voor je leven.

Uitspraak

Geloof me, Konami is terug. En niet alleen exact zoals het was, samenwerkend met Kojima, maar ook door risico’s te nemen met de franchise. Van het verplaatsen van de franchise naar een ander continent tot het focussen op melee-gevechten alleen, en geen geweren, lijkt het eindproduct te hebben betaald. Zeker, er zijn onvolkomenheden die frustratie kunnen veroorzaken. Je inventarisbeheer zal een pijn zijn, en de gevechten kunnen soms onhandig aanvoelen. Maar laten we eerlijk zijn, hier. Is dat allemaal zo verrassend?

Met een high school-leerling als je protagonist, kan ik begrijpen dat je haar kracht en vaardigheid beperkt. De manier waarop ze vijanden slaat en tussen emoties schakelt, kan sommige spelers irriteren. Toch, al die dingen hebben me meer aan haar laten denken. De authenticiteit en echtheid van dat ingewikkelde stadium in het leven, en dan al dat soort verontrustende trauma’s en monstrositeiten je kant op sturen.

Uiteindelijk is Silent Hill f‘s verhaal en exploratie een bevredigende ervaring, zelfs als het even duurt om volledig op gang te komen. En om het meeste uit je ervaring te halen, moet je misschien meerdere keren door het spel heen gaan. Elke keer, met de moeilijkheidsgraad omhoog, beweegt het uiteindelijk naar een bevredigende ervaring, dankzij de onrustbarende visuele en geluidontwerp. Het stopt nooit, dat constante gevoel van dreiging, zelfs als je Silent Hill f al een of twee keer hebt doorlopen.