Easy Delivery Co. Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Het duurde even voordat ik begreep wat Easy Delivery Co me probeerde te laten zien. Ik kon gewoon mijn vinger niet op het probleem leggen. Op een moment reed ik heen en weer tussen een bloemist en een pizzeria, minder dan, ik weet niet, vijftig meter, zonder te weten wat het doel van alles was. Ik snapte het niet. Ik had een flatbed truck, een ogenschijnlijk verlaten bergtopstad en een eindeloze lijst met klussen om te voltooien. Maar dat was alles dat ik zag – een middel om een doel te bereiken, of een zinloze expeditie die me weinig te bieden had behalve een spiegel naar de diepten van old-school PSX. Ik wilde het liefhebben. Maar er ontbrak iets – een ingrediënt dat ik niet kon helpen denken dat het een saaie klus een spannende rit zou maken door de mistige wijken van een Silent Hill–achtige stad. Vijftien minuten later sloeg het me als een trein. Easy Delivery Co. was niet alleen een saaie rijervaring; het was een ui met ontelbare lagen die moesten worden afgepeld om te genieten.

Als ik niet langer dan vijftien minuten in Easy Delivery Co. was gebleven, had ik het misschien moeilijk gehad om het aan te bevelen. Het begin vertelde me alles wat ik moest weten zonder de gebruikelijke omslachtige jargon of lange tutorials. Ik had een truck, een stad en de eenvoudige taak om artikelen heen en weer te brengen tussen winkels in een dode zone, met een klussenlijst die, naar mijn kennis, geen einde had. Ik zou een paar dollar verdienen en ik zou weer nog een klus aannemen, meestal om dezelfde levering te doen. Het was niet zoals Death Stranding; de artikelen die ik leverde hadden geen doel of enige waarde. In plaats daarvan was het een paar pizza’s of een boeket bloemen. Ik snapte het niet.

Twintig minuten later hoorde ik het – een zwak fluitje dat uit een dunne nevel van mist kwam. Een reiziger begroette me en zei dat, als ik hem een energiedrankje gaf van de nabijgelegen automaat, hij nieuwe locaties aan mijn kaart zou toevoegen. Hij zei toen dat ik moest mijn energie bewaren voor de reis die voor me lag. Opnieuw kon ik niet twee en twee bij elkaar optellen. Maar ik wist, oké, dat de leveringen veel moeilijker zouden worden. Ik laadde mijn truck vol en ik vertrok naar een stad op de verre hoek van de berg, volledig onbewust van het feit dat de altijd ontbrekende “spannende rit” veel dichterbij was dan ik had kunnen vermoeden. Easy Delivery Co. had me in een wurggreep en ik kon niet ontsnappen.

Onder de zinloze daad van heen en weer volleyen tussen verlaten winkels en bedekte woningen, gaf Easy Delivery Co. me veel om over na te denken. Het was niet alleen het proces van het balanceren van artikelen op een oude flatbed truck dat een probleem was; het was de wereld en alles wat het te bieden had. Voordat ik het wist, leek het dat gewone burgers veel meer te verbergen hadden, en dat hoe meer ik keek, hoe meer ik me realiseerde dat het niet een gewone wereld met gewone mensen was, maar een onrustwekkend diorama van asgrijze straten en vreemde plaatsen. Het was op geen enkele manier een scène die geschikt was voor een horrorfilm, maar het had iets dat me een ongemakkelijk gevoel gaf.

Maak je geen zorgen, de ervaring zelf was vrij rechttoe rechtaan: accepteer een bestelling, haal de bestelling op en lever het af bij de juiste locatie. Je verdient net genoeg om van te leven per bestelling, en dan gebruik je dat geld om je truck te upgraden, ofwel met sneeuwbanden om je stuur te dempen en ongewenste morsingen te voorkomen, ofwel bumpers om te voorkomen dat je van een ijsrand afketst, of energiedrankjes en andere cosmetica om je uithoudingsvermogen intact te houden en je lichaamstemperatuur boven het vriespunt te houden. En dat was het alleen maar: verdienen van kleine bedragen en maken van kleine maar kritieke verbeteringen aan een truck voor het doel om grotere klussen aan te nemen en grote afstanden af te leggen. Er was een verhaallijn ergens tussen al deze upgrades, maar het maakte niet echt uit in het grote geheel. Nee, het waren de korte momenten die de wereld de moeite waard maakten om te bezoeken – de vreemde scripts, de excentrieke personages en de winkels die geen plaats hadden in een bitter klimaat.

Natuurlijk brachten de visuele effecten me rechtstreeks terug naar de gouden eeuw van PSX-slechtheid. Het nam me niet meteen mee – maar het dwong me op een andere manier. De houterige fysica; de vreselijke camerawerk; en de houten besturing, bijvoorbeeld, alles bracht me terug naar mijn kindertijd. Aanvankelijk kon ik niet helpen maar het haten. Maar toen, naarmate ik meer gewend raakte aan oude gewoontes, begon ik de eenvoudige dingen te waarderen. Het voelde een beetje kapot, maar dat was het punt. Ik was gewoon blij dat het rijden niet verschrikkelijk was. Frustrerend, maar niet verschrikkelijk. De upgrades hielpen veel bij dat.

Verdict

Easy Delivery Co. is een spel dat je begrijpt of niet. Het duurt slechts vijftien minuten om te beslissen of het een reis waard is om te nemen of een die je niet langer dan de eerste batch routineleveringen wilt ondergaan. Voor mij ben ik blij dat ik lang genoeg bleef om te zien wat achter het gordijn van zijn ogenschijnlijk onschuldige stad schuilging. Ik kan niet zeggen dat ik ooit verbaasd was door alles, maar het had zeker veel te bieden tijdens het interlude en de laatste stadia van het avontuur.

Als je voor quirky concepten bent die een eerbetoon brengen aan de slechtheid van PSX-cultklassiekers, dan zou Easy Delivery Co. een ideale manier moeten zijn om oude gewoontes te hervatten. Het is misschien niet het beste voorbeeld van een geweldig rijspel, maar met veel excentrieke personages en geheimen om te ontrafelen, zou het je moeten houden voor een handvol uren, plus of min.