Pacific Drive Recensie (PlayStation 5 & PC)

Het is bijna middernacht en ik bevind mezelf plotseling onder de motorkap van nog een stowaway-voertuig, op zoek naar voorraden om terug te brengen naar mijn stationwagon. Het is donker en de wereld vol anomalieën zit me op de hielen, waarbij ik word uitgenodigd om terug te keren naar de veiligheid van mijn garage voordat de uitsluitingszone me helemaal opslokt. Het enige is, ik ben nog niet helemaal klaar om afscheid te nemen van mijn laatste excursie naar het wild. Er zijn componenten daarbuiten die ik nodig heb om dieper te gaan in de onderbuik van de ondoorzichtige dimensie — en er is geen kans dat ik ze tussen mijn vingers door laat glippen voordat de zon opkomt. Het is alles of niets, en ik ga alles riskeren, alleen maar om te zien wat er aan de andere kant van Pacific Drive ligt.

Voor het record, Pacific Drive draait allemaal om overleven, evenals de wanhopige pogingen van één persoon om de kern van de Olympic Exclusion Zone te bereiken — een baken dat toevallig vijandigheid, argwaan en een reeks anomalieën projecteert die onder het mom van duisternis opereren. Het is in deze besmette versie van de Pacific Northwest dat jij, een vrij onfortuinlijke overlevende, moet doordringen in de diepten van de verboden zone, en, met de hulp van je vertrouwde auto, de mysteries ontrafelen met betrekking tot de innerlijke nexus.

Ironwood Studios beschrijft Pacific Drive als een “road-lite”-ervaring — een woordspeling die losjes de kernfuncties van een traditioneel rogue-lite-ontwerp imiteert. Het is geen blauwdruk die we veel hebben gezien in de afgelopen jaren (met uitzondering van Kona, misschien), en dat is precies waarom ik, voor één, het gevoel had dat ik het moest onderzoeken toen het een week geleden aan het licht kwam. De vraag is, was het een reis waard om te maken?

De Kortste Road Trip

Herinner je Mad Max — een open-wereld actie-avonturenspel dat zijn spelers ketende aan het altijd-onvindbare doel om hun auto’s te repareren? Nou, het is hetzelfde basissetup in Pacific Drive: er is een oude stationwagon, een vijandige wereld die van top tot teen is bedekt met een sombere sluier van mist, en een heleboel regeringsgerelateerde activiteit die zijn inwoners verhindert om te ontsnappen door de rookgordijn van zijn eigen twijfelachtige motieven.

Gesitueerd in de jaren 90, transporteert Pacific Drive zijn spelers naar de wortel van alle kwaad — een uitsluitingszone die blijkbaar berucht is om zijn verdachte gedrag en cryptische verleden. Je speelt als een alleenstaande bezorger — een arme koerier die is vastgelopen in de omheinde regio en is overgelaten om de streken te weren die rond de stad circuleren. Gelukkig voor die arme ziel, heeft hij de gebroken botten van een oude stationwagon om zijn eigen te noemen — een versleten stuk gereedschap dat nauwelijks de capaciteit heeft om zijn passagiers door de zone te vervoeren voor korte perioden voordat het uitvalt. En geloof me als ik zeg, het valt uit… veel.

Uiteenvallen

Het doel van Pacific Drive is relatief eenvoudig: ga de dikte van de zone in, en zoek naar elektrische componenten om je auto te upgraden. Er is, zij het een klein een, een verhaallijn om te volgen, die meestal draait om de gezamenlijke inspanningen van andere gevangenen om de omheinde zone te bestuderen en te ontsnappen, maar voor het grootste deel is het gewoon het geval van het volgen van een stomme bestuurder terwijl hij moedige stappen zet in en uit de storm. En daar ligt de gameplay-loop op een zilveren schaal: bouwen, repareren, verkennen en herhalen.

In elke nieuwe run, zul je nieuwe onderdelen voor je auto ontdekken — slechte fragmenten die je rit either kunnen verbeteren of minder… breekbaar maken. Het slechte nieuws is, het is niet alleen het geval van het toevoegen van een beetje brandstof aan de tank elke keer, want er zijn ook verschillende andere dingen om tabs op te houden, waaronder deuren, ruitenwissers, panelen, koplampen en natuurlijk de batterij — allemaal kunnen ze op elk moment instorten, vooral als ze worden blootgesteld aan de fenomenen die de grenzen omcirkelen. Het is jouw taak, als bestuurder, om de schade tot een minimum te beperken — wat een lot makkelijker gezegd is dan gedaan.

Natuurlijk is er meer aan dan alleen je auto in de gaten houden en je ogen op de weg — er zijn ook plundermissies om op uit te gaan, en niet te vergeten een reeks wetenschappelijke verzoeken om je op je tenen te houden terwijl je door de mistige kloven en spleten van de uitsluitingszone kamt. Voor het grootste deel is het echter een uitgerekt fetch-quest dat erin bestaat om de bodem van de barrel te schrapen en kat-en-muis te spelen met je waarschuwingslichten voor een dozijn of meer uren.

“Ik Ben Geen Monteur”

Ik zou graag dit moment willen gebruiken om niet alleen mijn broer (een monteur in de handel, gelukkig) te verontschuldigen, maar ook om de belangrijkheid van het kunnen tweaken van dingen te erkennen die de gemiddelde persoon niet in staat is te doen. Voor het record, ik ben die domme persoon — een idioot in de handel, als je wilt, en iemand die nooit heeft kunnen vertellen wat het verschil is tussen een schermwasser en een oliefilter. Op manieren maakt dit me de slechtste mogelijke kandidaat voor Pacific Drive, waar mijn broer, aan de andere kant, een ideale soort is, en iemand die beter geschikt zou zijn om giftige omstandigheden en hand-me-down mechanische componenten te behandelen onder de waakzame blik van een hongerige storm.

Je ziet, Pacific Drive is niet voor de slechtgehumeurde, laat staan voor diegenen zonder de geduld van een petrolhead. Feitelijk is het voor een ander publiek — een publiek dat, vreemd genoeg, geniet van het idee om van scratch te beginnen en kleine veranderingen aan te brengen om de kleinste stappen in de juiste richting te zetten. Om het bot te zeggen, dit is negentig procent van wat Pacific Drive is: kijken naar je auto die in een miljoen kleine stukjes breekt, en dan uitgaan om de lege plekken te vullen voor de sake van het terugbrengen naar zijn vroegere glorie.

Als je geluk hebt, zul je een missie of twee van een van je lokale contacten voltooien, maar als je in een lekke band rolt, dan zul je de klok moeten terugdraaien en het goedmaken voordat je kunt doorgaan. En ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg: monteur of niet, niemand wil dezelfde oude brik een hundred keer repareren — zelfs als het de enige levenslijn is die je aan de levende wereld verbindt.

Uitspraak

Ik zal mijn handen opsteken en zeggen: wanneer ik niet aan het kijken was naar de motorkap van mijn ongelooflijk onbetrouwbare stationwagon voor de zoveelste keer, was ik, om het zo te zeggen, tevreden. Met dat gezegd, wanneer dingen begonnen te misgaan (en ze gingen veel mis), vroeg ik me vaak af of de tijd en moeite de moeite waard zouden zijn — een beloning die ik, voor zo lang, geloofde nooit te hebben bestaan, om te beginnen. Ik wilde de credits zien rollen, en ik wilde mijn stationwagon (ik noemde hem Clive) naar de rand van de atlas duwen, maar ik wilde ook niet de mismaakte fetch-quests een dozen keer over moeten doen om daar te komen.

Pacific Drive is geen slecht spel, maar zijn kortzichtige gameplay-loop begint zijn tol te eisen na een tijdje, en het helpt niet dat de overgrote meerderheid van zijn taken vaak draait om dezelfde basale pick-up-quests en andere relatief minder zinvolle taken die je waarschijnlijk een dozen keer eerder hebt gezien. Echter, wanneer de sneeuwbal wel begint te rollen, worden dingen een stuk beter — als het niet in het verhaaldepartement is, dan in de proceduraal gegenereerde wereld zelf — een landschap dat voortdurend evolueert en nieuwe verrassingen ophoest voor je om te ontvouwen terwijl je van het ene naar het andere punt kruipen.

Om het simpel te zeggen, Pacific Drive heeft genoeg prima materiaal om je voor een handvol uren te boeien, en misschien zelfs een beetje meer, zolang je niet ergens anders heen gaat zodra de storm voorbij is. De vraag is, kun je verdragen het?