Dead Static Drive Review (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Dead Static Drive klinkt als de perfecte spuugprop voor een ghoul-centrisch survival-horror spel: een eenzame weg; een beschaving op de rand van uitsterven; een laatste pelgrimstocht om een verdwaalde familie te vinden. Het lijkt bijna op Pacific Drive, maar het is het niet. Nee, want in Pacific Drive, voelde het bijna alsof je het gewicht van de wereld op je schouders had—een oude gas-slurpende vaartuig met een neiging om elke zes tot zeven minuten te breken, en de constante angst om achter te blijven in een wereld zonder comfort. In Dead Static Drive is de brandstof overvloedig, en de enige fork in de weg die je moet tackelen is de verontrustende hoeveelheid rommel die het onder zijn voorruit bergt. Er is geen echte bedreiging voor je om aan te pakken, noch is er een reden voor je om de pedaal tot het metaal te houden. Het is alleen jij, de weg, en een synth-beat om je te laten tikken.

Eerlijk gezegd, er is een goed idee voor een spel hier. Nee, er is een geweldig idee voor een spel hier. Zeg, als je de redundante functies en het gebrek aan bochten op de weg zou wegnemen, dan would je een spannende reis hebben met alle juiste attributen van een goed geoliede horror. Toch ontbreekt er iets hier, en het duurt niet lang om tot die teleurstellende realiteit te komen. Een onvertelde nachtmerrie; een reis door een schemerstad; een synth-wave esthetiek die meerijdt; en een ogenschijnlijk allusieve bestemming die niet snel genoeg uit de horizon kan komen.

Om de belediging te vergroten, terwijl het spel aanvankelijk belooft, met zijn boeiende premisse en enigszins smakelijke karaktercreatie-suite, beginnen de barsten ongeveer vier seconden na het begin van je reis te verschijnen. Voor mij voelde het alsof een nieuw record was gebroken voordat ik zelfs maar de eerste kamer had verlaten; een tik op de sprongknop blokkeerde het hele spel en liet de camera doelloos ronddraaien. Een zachte herstart later, en ik kon mijn geluk voor een tweede keer proberen. Helaas werd het vanaf daar alleen maar erger. De reis ging bergafwaarts, en ik, onbewust van alles, was slechts de passagierprinses zonder een gevoel van doel.

Om Dead Static Drive een gebroken spel te noemen, zou een understatement zijn, echt. Feit van de zaak is, met zijn overvloed aan game-breking bugs en UI-problemen, is het een absolute nachtmerrie om doorheen te werken. En niet alleen dat, maar ook hoe je zin moet geven aan wat op aarde het is dat je zou moeten doen. Helaas verdwijnen tekstvakken in enkele seconden, maken overgangen weinig tot geen zin, en laat het spel je vaak in het duister achter met geen echte broodkruimelspoor om te volgen. En dit is nog maar het topje van de ijsberg, geloof het of niet. Oh, er is meer. Blijf bij ons.

Geen tijd te verliezen

Dead Static Drive verspilt zeker geen tijd met alle gebruikelijke opvulling; in plaats daarvan gooit het je in een wereld zonder enige context, en geeft het je de taak van, ‘je schuldigt deze vreemdeling dertig dollar — beter instappen en rijden naar de andere kant van de staat om je ouders te vinden.’ Wat ik bedoel te zeggen, is dat, terwijl je doel veel duidelijker wordt als je verder gaat op de gebaande paden, Dead Static Drive weinig tot geen moeite doet om de details te vleeschen of je uit te nodigen. Het geeft je de sleutels van een auto, en het zegt je om te rijden. Daarna geeft het je eigenlijk de kans om te ketenen en te glijden door verschillende tussenstops totdat je uiteindelijk zonder benzine komt te zitten. Emotioneel gesproken, dat is.

In tegenstelling tot veel verhalend-gedreven spellen, weigert Dead Static Drive om je kennis te laten maken met zijn wereld door een reeks bogen en stappen. Het dialoog is belachelijk hakkelig, en je hebt weinig tot geen tijd om tot rust te komen met de situatie of, belangrijker nog, waarom je je er überhaupt iets van aan zou moeten trekken. Dertig dollar? Verdwenen ouders? Wat dan ook — gewoon rijden, jongen.

Wat zich over een relatief grote campagne uitstrekt, is een netwerkuitstapje, van sorts—een tijdslijn van tussenstops en korte ontmoetingen met een zogenaamde nachtmerrieachtige wereld waarin je moet frequenteren om dieper in de kaart te komen. Je kunt verschillende gebouwen bezoeken, items en buit voor je voertuig en rugzak plunderen, en eigenlijk spelen met bepaalde aspecten van je auto, zoals de koplampen, bijvoorbeeld. Maar dat is ongeveer zo goed als het wordt, helaas.

Sloppy & Sluggish

Gehakt met een saaie inventarisbeheersysteem en een heel veel onnodige schermvullende rommel, wordt Dead Static Drive onmiddellijk een hoofdpijn om te zien ontvouwen vanuit de bestuurdersstoel. Dit wil niet zeggen dat het niet speelt, want het heeft zijn momenten. De ambiance is ook niet zo slecht, aangezien het de verlaten sfeer verrassend goed vangt met zijn frequente kraaien en windklokken, huilen en synth-melodieën. Eerlijk gezegd, ik kan niet klagen over enige daarvan. En toch is het alles anders, helaas, dat de algehele ervaring verpest. Oh, en laat me niet beginnen over de rijmechanieken; Micro Machines deed een betere job van het spelen, en dat lanceerde meer dan dertig jaar geleden.

Eerlijk gezegd, ik wens dat ik iets goeds over Dead Static Drive kon zeggen, maar ik kan het gewoon niet. Eerlijk gezegd heeft het het potentieel om een geweldig spel te worden in de verte toekomst, maar om duidelijk te zijn, het is nog een paar mijl verwijderd van iets wat enigszins speelbaar is. Het is niet allemaal slecht, ik geef toe, aangezien het enkele leuke details en, niet te vergeten, een solide visuele esthetiek heeft die vreemd genoeg herinnert aan de gekozen tijdperk. Voor het grootste deel, echter, wegen de negatieven zwaarder dan de positieven, en het duurt niet lang voordat het zijn ware kleuren onthult en je hoop op ooit het zilveren randje tussen de regenwolken te vinden, dooft. Een huilerige schande, eigenlijk.

Uitspraak

Dead Static Drive heeft alle juiste ideeën, maar helaas ontbreekt het de wax-on, wax-off mogelijkheden om ze tot een speelbaar survival-horror spel te brengen dat niet alleen voelt leuk om te navigeren, maar ook belonend is om te voltooien. Vanwege de verschrikkelijke optimalisatie en de overvloed aan game-breking bugs, voelt het nooit amusement of voldoende gestimuleerd om je naar de volgende bestemming te brengen. Kortom, het is slordig, saai en gewoon een gemiste kans. Tough luck, Reuben Games.