Call of Duty: Black Ops 7 Recensie (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, & PC)

Zo intrinsiek bevredigend als Call of Duty‘s multiplayer-optie mag zijn, je kunt niet ontkennen hoe emotioneel grijpend de geëxaggerede campagne-setstukken kunnen zijn. Infiltreren van militaire kampen en een slachting achterlaten in je kielzog is altijd een schuldige genoegen geweest. Bovendien maken globale conflicten en apocalyptische terroristische bedreigingen spannende drama’s, die de serie zo expertly heeft gepolijst en verfijnd in de loop der jaren. In alle opzichten, niet alle Black Ops drama’s zijn cinema-waardig geweest. Maar ze hebben zeker gedurfd om extreem en anders te zijn dan de serieuzere ondertoon van Modern Warfare.

De nieuwe Call of Duty: Black Ops 7, op meer dan één manier, bloeit door de keuze voor de eigenaardige weg. Het draagt zijn eigenaardigheid en vreemdheid op zijn mouw, wat resulteert in een soms aandachttrekkende reeks gebeurtenissen. Maar het slaat niet altijd de juiste toon in het creëren van een diepgaande en zinnige verhaallijn. Bovendien kan de focus op een co-op-ervaring solo-spelers wegjagen. Toch maken de post-campagne Endgame-inhoud, Zombies, en multiplayer-modi goed voor eventuele tekortkomingen in vrij verklaarbare manieren. Er is heel veel dat we vandaag zullen uiteenzetten. Dus, blijf zitten terwijl we onze recensie van Call of Duty: Black Ops 7 hieronder uiteenzetten.

De setting

Zonder te diep in de plotlijnen van Call of Duty: Black Ops 7 te duiken, word je geconfronteerd met veel interpretaties van militaire en globale conflicten. De complotten van private ondernemingen die profiteren van oorlogvoering in de naam van het herstellen van vrede. Met de tijdslijn ingesteld op 2035, zal je ook veel toekomstige ideeën en noties over technologie en bewapening ontwarren. De hightech-gadgets en fancy-wapens die je zal ontgrendelen, zullen extatische manieren introduceren om vijanden neer te halen. Maar het zal ook de weg vrijmaken voor het introduceren van het fantastische, van de setting op de open-wereld Avalon tot de “angst-inducerende” rode gas die de stad plundert.

In termen van canonieke volgorde, Call of Duty: Black Ops 7 pikt vier decennia na zijn voorganger. Maar meer recht, tien jaar na Call of Duty: Black Ops 2, waar antagonist Raul Menendez dood wordt verondersteld. Hij is levend, mensen. En instigerend een nieuw wereldwijd conflict dat private grote technologiebedrijf, The Guild, graag wil mitigeren. Maar zijn The Guild’s intenties puur? Zeker niet, want jouw squad, Specter One, is vastbesloten om dat te bewijzen. Dit leidt tot 11 missies waarbij jouw standaardmissies van het doden van een hoge-stakes-vijand, het escorteren van een hoge-waardevoertuig naar veiligheid, en meer.

Solo versus co-op

Deze kunnen solo worden gespeeld. Echter, de standaardinstelling is in vier-speler co-op, wat uiteindelijk de beste manier is om Call of Duty: Black Ops 7‘s campagne te genieten. Het verdelen van taken en het makkelijker maken om golven van vijanden te weerstaan, maakt het zinvol om je vrienden mee te nemen op de rit. Niet te vergeten dat de moeilijkheidsgraad per speler telt. Alleen, worden vijanden je gemakkelijk overweldigd, hoewel je opvallend meer munitie en middelen hebt om ze te verslaan. In co-op, kunnen vijanden sterker zijn, maar je hebt vrienden om je te helpen de last te verlichten. Het zal uiteindelijk aan jou zijn om te beslissen welke optie je verkiest.

Toch, zelfs als je de spanning en emotionele payoff waardeert die komt met solo-spelen, Call of Duty: Black Ops 7 lijkt vastbesloten om je leven moeilijker te maken. Het eist online-spelen zonder enige pauze-functionaliteit. En dus, pauzes nemen, naar het toilet gaan, koffie drinken, of wat dan ook, kan je een ton kosten als je niet bent teruggetrokken naar een veilige ruimte. En zelfs dan, loop je het risico om uit het spel te worden gegooid als je te lange pauzes neemt. Aan de andere kant, het verslaan van bazen als een team, tegelijkertijd meerdere zwakke punten lynchen en een snellere, arguable meer bevredigende overwinning in co-op, kan voor een betere ervaring zorgen, ongeacht je voorkeur. Hm, dat voorlopig onbeslist laten.

Algemeen…

Ik vind de richting die Call of Duty: Black Ops 7 neemt in zijn campagne, best leuk. De verhaalkeuzes mogen dan niet logisch zijn, vooral zonder voorkennis van de vorige Black Ops games. Call of Duty: Black Ops 2, vooral, beïnvloedt veel van de cutscenes die je zal consumeren, alleen getransformeerd in de versie van een angstaanjagende nachtmerrie. Zie, The Guild fabriceert onder zijn vele wapens van massavernietiging, een hallucinogene gas dat je diepste angsten induceert. En het Specter-team ademt het gas in, wat resulteert in gedeelde hallucinaties die hun traumatische verleden en ellendige gebeurtenissen in Call of Duty: Black Ops 2bezoeken.

Duidelijk een afwijking van de gebruikelijke Call of Duty socio-politieke drama. Maar het gooien van psychologische horror tussen meer serieuzere militaire missies, naar mijn mening, helpt om een verrassende ontwikkeling van gebeurtenissen te creëren. Je weet nooit waar je naartoe gaat in de fysieke realiteit of de verwarde mentale staat van je squad’s mindspace. Vijanden hebben ook de kans om drastisch gevarieerd en verdraaid te zijn in hun monsterlijkheid en griezelige ontwerpen. Van het vechten tegen menselijke soldaten tot robots van de toekomstige wereldinstelling en nachtmerrie-ghoul van je eigen verbeelding, Call of Duty: Black Ops 7‘s campagne vindt de perfecte balans om dingen constant te vernieuwen.

De eindfase

In een poging om af te wijken van de gebruikelijke Call of Duty tropen, Black Ops 7 voegt Endgame-inhoud toe in een veelbelovende start van toekomstige post-launch-updates. Vier zones wachten op maximaal 32 spelers in squads van maximaal vier spelers, elke zone met een toenemende moeilijkheidsgraad. De Endgame-modus heeft zijn eigen items en verzamelobjecten, die waardevol zijn voor het verder levelen en het vermogen van je soldaat. En deze karakterprogressie-boog gaat door naar multiplayer. Gegeven, het alleen betreden van Endgame’s steeds moeilijkere extractie-gebaseerde zones wordt bijna ontmoedigd. Je bent meer geneigd om te slagen met een team, en gelukkig is skill-gebaseerde matchmaking niet meer.

Het is slechts het begin van alles wat Endgame kan zijn, met de open-wereld Avalon-kaart die nog steeds uitgestrekte lege ruimtes en potentieel herhaalde gameplay herbergt. Maar het teamwork dat je hier kunt creëren met willekeurige online-spelers, kan voor enkele echt leuke tijden zorgen. Hoe meer vijanden je doodt en objectieven je voltooit, hoe meer je vaardigheden en capaciteiten levelen. En je kunt altijd kiezen of het genoeg is om te extraheren. Of riskeer verder te gaan en alle geaccumuleerde vooruitgang te verliezen bij het sterven. Die risico-beloning-boog helpt herhaalde playthroughs aan te moedigen voor spelers die nog steeds toegewijd zijn aan de campagne-einde van Call of Duty. En met toekomstige post-launch-updates, heeft Endgame-modus een hoge kans om een solide terugkeerder te worden in de Black Ops sub-serie.

Zombies-modus

Call of Duty: Black Ops‘ zombies-modus succes hangt zwaar af van zijn kaart. En gelukkig, Ashes of the Damned bevalt meer dan het teleurstelt. Het is volgestopt met Easter Eggs voor de nieuwsgierige en completionistische geest. De punten van interesse zijn leuk om na te jagen en te voltooien. De Deadops Arcade 4-modus keert terug met een bevredigend effect, met zijn verandering van tempo en ouderwetse shoot ’em up-actiesequenties. Anders, kun je een authentieke, typische, ronden-gebaseerde zombie-ervaring verwachten die je gewend bent van eerdere entries. Echter, props moeten worden gegeven aan het verkennen aan boord van je Ol’ Tessie-pick-up-truck. Je kunt het solo of met je vrienden berijden. En het gebruiken als offensief, het installeren van een explosieve turret of rechtstreeks over de ondoden heen rijden.

Multiplayer-plezier

En tenslotte, de kern van Call of Duty: Black Ops 7, debatteerbaar. Nou, het verdient grotendeels de erkenning die het krijgt vanwege de snelle en strakke gameplay Call of Duty heeft gepolijst en verfijnd in de afgelopen twee decennia. Geen franchise kan de responsieve schietervaring hier evenaren, met precieze aim-assist en bevredigende feedback. Zelfs tegen robots, Call of Duty: Black Ops 7‘s kogels doorboren hun zware pantser met kracht en gewicht. Het komt allemaal netjes samen in een verslavende multiplayer-schietfestijn, oud en nieuw kaarten herhalend over terugkerende en nieuwe modi. Of het nu Domination, Hard Point, Deathmatch, of de nieuwe Skirmish en Overload-modi zijn, Call of Duty: Black Ops 7‘s look en feel van zijn wapens houdt zijn eigen.

De weken en maanden die komen zullen bepalen hoe Call of Duty: Black Ops 7‘s multiplayer bij zijn spelerbasis resoneert. Of de nieuwe 20v20 Skirmish-slagen en de 6v6, object-gebaseerde Overload-modi leuk genoeg zijn om terugkeerders te worden in toekomstige iteraties. Het is geweldig, echter, dat Treyarch en Infinity Ward zichzelf blijven pushen, de muur-sprong-capaciteit toevoegend. Het mengt goed met de verbeterde omnibeweging, grappling en wingsuit-glijden-traversal-mechanica. Plus, een ton van wapen-loadout-optie die je kan kopiëren en plakken. Deze komen allemaal samen in spelers die genieten van de tactische vrijheid om te experimenteren en tegenstanders te verrassen met moves die ze nooit zien aankomen.

Oordeel

Het hebben van een campagne die beter speelt in co-op is niet iets wat ik tegen Call of Duty: Black Ops 7 kan houden. Althans, niet in totaliteit wanneer de co-op-ervaring er fantastisch uitziet en aanvoelt. Hier is een plek waar je veel strategische en chaotische shootouts tegen soldaten, robots en monsters zal hebben. Voor puristen, kan de psychologische horror-narratieve richting je de verkeerde kant op sturen. Plus, functies zoals strikt online-spelen en PvE alleen in Endgame, kunnen je ontmoedigen om terug te keren voor meer playthroughs. Maar ga verder naar zombies en multiplayer, en je geniet van meer inhoud, met meer replay-waarde. Call of Duty: Black Ops 7 is gewoon belonend, zelfs als dat gevoel misschien verdwijnt bij een nadere blik op zijn minuscule functies.