Summit Drive Recensie (PC)

Er zijn een heleboel dingen die ik would doen om de panoramische goedheid van een zonovergoten plateau bij zonsopgang te absorberen, maar het opstarten van een camperbus tegen een verticale helling is daar niet een van. In Summit Drive, lijkt het er echter op dat ik weinig keuze heb dan om de kogel te bijten en het risico te nemen. Ik ben een antropomorfe vogel met een dorst naar de horizon – een idiote symbool die ogenschijnlijk over zijn rug zou buigen om maar een glimp op te vangen van een idyllische wereld in beweging. Ik ben wanhopig, gefrustreerd en op het punt om het gaspedaal te bedienen in een laatste poging om de voordelen van mijn arbeid te plukken. Het probleem is, ik weet niet eens of ik de top wil bereiken. Ik haat deze camperbus actief, en ik ben vrij zeker het haat me.

Er is een spiritueel bericht verborgen tussen de rotsen en spleten van Summit Drive’s antagonistische aard, maar het lijkt erop dat ik te koppig ben om te gaan zitten en de lagen te ontleden en te begrijpen wat die betekenis is. Het is een spel over pijn en kwelling – de hoogte- en dieptepunten van een bergopwaartse klim en de prestaties die iemand zou bereiken om zijn zwakheden te benutten. Met andere woorden, het is een spel over het beklimmen van een heuvel in een camperbus.

Hier is de catch: de camperbus houdt niet van je. Het is niet dat het moeilijk is om te rijden; in feite is het zo “gemakkelijk” als het gebruik van één knop om te sturen en te rijden, en de andere om versnellingen te schakelen en de remmen te bedienen. En als je denkt dat dat klinkt als een wandeling in het park – het is het niet. Denk Getting Over It of RV There Yet? en je hebt een ruw idee van waar we het over hebben. Dat, in het kort, is Summit Drive: een irritant vangende, hoge bestelling die van je mislukkingen geniet. Je zult het liefhebben, en je zult het waarschijnlijk betreuren dat je het ooit aangeraakt hebt. Maar, dat is een kleine prijs om te betalen voor een prachtig uitzicht, nietwaar? Eh – recht.

De Kracht van de Paarden

Er is een domme, eenvoudige idee hier die, eerlijk gezegd, niet veel moeite vereist om samen te stellen. Er is een ambitieuze vogel, een slechte camperbus en een steile berg vol met willekeurige objecten en onhandige bochten. Het idee, eigenlijk, is dat je de camperbus neemt en hem de berg op duwt op een manier die je passend acht. Er is niet veel punt in al dit, maar het is het beste om je er niet te veel zorgen over te maken.

Zoals ik al zei, zijn de mechanismen hier vrij eenvoudig. Aan de ene kant heb je een knop die stuurt en tactische manoeuvres afhandelt, en aan de andere kant heb je versnellingen en remmen. Om te denken, met slechts twee prompts om onder je riem te steken, is er niet veel om je zorgen over te maken. Maar dat is het ‘m juist. Zie, terwijl de mechanismen niet al te veeleisend zijn, is de terrein en de lay-out van de berg gemaakt om je op je tenen te houden en eigenlijk voor je leven te vechten. Een beetje een overdrijving, maar je snapt het idee.

Wat inhoudt over een relatief korte reis van de bodem van een berg naar de top is een ruw vertoon van belachelijke theatrics en onplezierige snelheidsbumps, onheilige hoeveelheden stenen en een boeket van sinkholes die alleen maar staan om je te pesten terwijl je langzaam schept en tuimelt naar de top. Het is belachelijk, irritant en vreemd genoeg, veel plezier om doorheen te werken. Nou, een beetje.

Het Opnemen van de Beelden

In een poging om je een trap te geven terwijl je naar beneden gaat, heeft Summit Drive de vervelende gewoonte om je een irritant vrolijke soundtrack en een minimalistische uitstraling te voeren om je “ondergedompeld” en emotioneel stabiel te houden. Het werkt niet altijd, maar ik zal credit geven waar credit due is en zeggen dat de basisaudiovisuele elementen complementair zijn aan de algemene esthetiek van het spel. En dat is het enige positieve dat ik over het kan zeggen.

Het goede nieuws hier is dat, ondanks dat het spel vrij zwak is en van één geest, er een niveau van replay-waarde is, met checkpoints, tijdsrecords en verschillende incentives om je terug te laten komen voor een tweede ronde achter het stuur. Het begint een beetje frustrerend, ik geef toe, maar hoe meer je je tijd besteedt aan de absurditeit van de situatie, hoe meer je begint te genieten van de eenvoudige pleziertjes ervan. Het is nog steeds een kort spel dat niet veel doet om je aan te zetten tot het spelen voor de lange termijn, maar het past de prijs van toegang verrassend goed, alles in overweging genomen.

Uitspraak

Summit Drive levert het exacte type woedebaitende bergexpeditie dat ik een liefde-haatrelatie mee deel, net als Bennett met het Stockholmsyndroom. Ik bevind mezelf ergens tussen gemengde emoties – in een limbo van afkeer en woede, vreugde en verdriet. Aan de ene kant hou ik van het idee, evenals de kleine prestaties die ik frequent overwin. Maar aan de andere kant word ik moe van de constante strijd om maar een klein beetje dichter bij de altijd-ontwijkbare top te komen. Het lijkt erop dat, als ik de broze overwinningen niet vier, dan trek ik het haar uit mijn hoofd vanwege de constante mislukkingen. Met andere woorden, ik kan gewoon niet winnen.

Om de voor de hand liggende waarheid te zeggen, Summit Drive valt in een vrij niche-categorie – een veld dat meestal aanspreekt bij fans van rugbreekende arbeid of satirische inhoud, tong-in-cheek-steken of, meer specifiek, spellen die genieten van je frequente neergangen. Het is een spel dat je misschien gaat genieten na verschillende uren van pijn of emotionele kwelling, maar niet voordat. Nee, nooit voordat de top. Als dat klinkt als jouw idee van een leuke tijd, dan zul je waarschijnlijk van deze oude wielen genieten voor een korte tijd. Maar als je verwacht dat het de beste, het einde van alle roadtrip-avonturen is, dan moet je, eerlijk gezegd, deze top een brede, brede bocht geven. Je kunt me later bedanken.