Egging On Recensie (PC)

“Je kunt geen omelet maken zonder een paar eieren te breken.” Nou, het blijkt dat het maken van een omelet een stuk moeilijker is dan alleen maar een paar eieren breken. Scratch dat, het is een emotioneel uitputtende taak – een ontmoedigende, bijna eenzijdige aangelegenheid die weinig tot geen voordeel oplevert voor de whisk-slaan. Egging On, bijvoorbeeld, doet een geweldige job om deze verwarde strijd te illustreren. Echter, het verhelpt je gevoelens er niet over; het vertelt je alleen dat, als je gaat een omelet maken, je dan tenminste bereid moet zijn om je verstand langzaam te zien verdwijnen voordat je de vruchten, of geel, van je arbeid proeft.

Egging On is alles wat er mis is met de wereld. En ik ben zout hier, niet omdat het me niet toelaat om een omelet te maken, maar omdat het, ondanks dat het esthetisch gezien wholesom en onschuldig is, me haat. Het is net als je typische rage game, in die zin dat het zichzelf presenteert als een naadloos gebalanceerde ervaring, maar dan maakt het zo dat zelfs de simpelste manoeuvres fundamenteel defect en onmogelijk zijn om uit te voeren. Het is I Am Bread zonder de toaster; het is I Am Fish zonder de kom; het is Strong Crab zonder de ontbrekende klauw. Het is, kortom, een ei met een prikkelbare obsessie om te breken bij het zien van een garde.

Egging On heeft zeker het uiterlijk van een familievriendelijk platformspel, maar de waarheid is, het is niet een dat geschikt is voor de faint of heart. Nee, wat Egging On is, is een pijnlijk moeilijk precisie-gebaseerd platformspel dat zijn wortel-op-een-stok tactieken gebruikt om je te verleiden om de bal te blijven rollen, zelfs als je aan het einde van je Latijn bent en emotioneel hardgekookt. Het leidt je niet; het bespot je voor je onbekwaamheid.

I Don’t Like Omelettes, Anyway

Egging On is niet over het maken van een omelet; het is over het vervoeren van een ei van de kippenhok naar een idyllische geel-vriendelijke haven. Het is een eenvoudig, zuiver verhaal dat niet veel aan de verbeelding overlaat, waar. Toch, terwijl het doel zo duidelijk als dag is, is het taak van dat ei naar die haven te brengen, dat de knop is.

Een leerboek rage game in zijn kern, Egging On legt je de taak op om handmatig een ei-vormig “hoofdpersonage” door een reeks omgevingspuzzels en niet zo structueel stevige gebouwen te rollen. In tegenstelling tot, zeg, I Am Bread, heb je geen controle over elk deel van het ei; je manipuleert het hele ding door een kanaal van rollen, springen en momentum opbouwen om anderszins gewone manoeuvres uit te voeren. En als je denkt dat dat gemakkelijk klinkt, nou, je hebt het mis. Zie, waar het feit van springen geen probleem zou zijn voor de meeste, Egging On maakt het zo dat elke poging wordt geconfronteerd met een oneven oppervlak, een stoutmoedig grote kloof of een papierdunne tightrope die niet de kracht heeft om je gewicht te dragen. Het zijn de kleine dingen zoals dat, ergerlijk, die Egging On een absolute pijn in de nek maken om doorheen te rommelen.

De mechanismen zijn hier niet het probleem; als iets, zijn de mechanismen bijna te gemakkelijk om te begrijpen. Nee, het is de wereld en zijn twijfelachtige lay-outs, de strakke aard van de checkpoints en het feit dat, perfecte timing of niet, niets ooit gegarandeerd is. Ik denk dat het een spel is dat leunt naar domme pech en gebroken dromen, laatste minuut wanhoop en de occasionele uitbarsting van succes. Is het een eerlijk spel? Absoluut niet, nee.

Breaking, Emotionally and Physically

Dus, is Egging On een leuk spel? Eh — definieer het woord leuk. Om het een beetje duidelijker te maken — ja, het is leuk, als het maar in korte uitbarstingen is. Echter, zoals veel rage games die leunen op rommelige omgevingen en twijfelachtige slechte ontwerpkeuzes, heeft het zijn nadelen. En als ik nadelen zeg, bedoel ik, barbaarse obstakelbanen en lachwekkend moeilijke omgevingscurveballs. Maar dat is te verwachten, eerlijk gezegd.

Laat het gezegd zijn dat, terwijl Egging On een beetje een pijn in de rug is om te verslaan, het is een die enkele geweldige broodkruimels biedt om te volgen op weg naar de laatste etappe van zijn relatief korte reis. Bijvoorbeeld, het levelontwerp is geweldig, hoewel een nachtmerrie om aan te pakken als, je weet, een ei. Verder zijn er enkele fantastische obstakels om te overwinnen, waaronder een complete multi-laagse kippenhok, een object-zware achtertuin en de interne werking van een vorstelijke apparatuur. Met al dat, laat het gezegd zijn dat, campagne-wijs, er is genoeg waar voor je geld hier. En ja, dat was een verschrikkelijke grap.

Verdict

Als ik mijn opgezwollen aderen kan negeren en een welverdiende pauze kan nemen, moet ik in staat zijn om Egging On een stevige maar eerlijke recensie te geven. Maak je geen zorgen, ik ben met stomheid geslagen — nee, kokend over zijn enige bestaan. Toch, als ik over de emotionele tumult die actief me naar de rand van een inzinking drijft, heen kan komen, kan ik een paar goede redenen bedenken waarom jij Egging On ook een kans moet geven.

Laat het gezegd zijn, Egging On is geen rage game die je zou kiezen voor een snelle uitbarsting. Eerder is het een spel dat je lief haat, en met dat, een die je de geduld van een heilige nodig hebt om de mentale energie te verzamelen om te verslaan. Het is niet eens zo belonend, trouwens. Toch is het een beetje zoals de meeste rage games à la Getting Over It, in die zin dat je het niet speelt om de in-game voordelen te oogsten, maar om de rechten op te eisen over je peers. En dat is alles wat dit is: een uitdaging die, als het wordt verslagen, je ego kan verhogen.

Natuurlijk, als je gemakkelijk verslagen bent en, meer in het bijzonder, je ontbeert de deugden van een geduldige gebruiker, dan zul je Egging On waarschijnlijk haten en alles wat het vertegenwoordigt. Als je allemaal voor het idee bent om te kijken naar het geel dat uit een eierschaal druppelt duizend keer, dan heb je misschien wel de vaardigheden nodig om dat altijd ontbrekende omelet te bereiden.

Het omelet is een leugen. Er is geen omelet.