Een spel over het graven van een gat Review (PC)

Minecraft is al een tijdje echt stil sinds Een spel over het graven van een gat aan de voordeur klopte. Waarom? Nou, je had misschien gedacht dat de echte schat vaak degene is die je ontdekt in de bodemloze diepten van een proceduraal gegenereerde block-georiënteerde wereld, maar het feit is dat er een paar meer geheimen zijn die onder de oppervlakte schuilgaan — en niet in Minecraft, ook. En, net als bij elke kuil die goed geluk of onmetelijke fortuin belooft, is het niet ongebruikelijk dat mensen dieper graven in deze zakken omwille van hun nieuwsgierige geest. In dit geval is er een kuil, maar geen kuil die vulkanische portalen of glinsterende diamanten herbergt, maar — als je het kunt geloven — een grotere kuil. Geloof het.

Een spel over het graven van een gat draait allemaal om het omwoelen van je achtertuin voor, je weet wel, redenen. Als de trotse eigenaar van een nieuwe allotment, is het aan jou om de meest basale landbouwtaken uit te voeren — graven. Is er een doel voor dit specifieke project? Niet echt, nee — maar dat is niet het punt. Het punt van het spel, als je het kunt begrijpen, is om de onderbuik van je improvisatie-imperium te verkennen, ertsen en andere hulpbronnen te delven, ze te verkopen voor extra upgrades en componenten, en nog dieper te graven totdat, ik weet niet, je de bron van de Nijl hebt gevonden of zo. Denk eraan als een idle clicker, behalve dat je minder beloning hebt om terug te keren naar de schep als je afscheid neemt van de schep. Dat, in wezen, is Een spel over het graven van een gat — en het kan niet schelen om jouw interpretatie ervan.

Blijf maar graven

Een spel over het graven van een gat is niet echt een spel dat nodig is om een formeel introductie, want het is, in het kort, een spel dat niet om de bomen heen draait; het slaat de grond, met een schep…herhaaldelijk. En dat, grappig genoeg, is de omvang van de situatie; het vraagt je om een kuil te graven, te verkennen deze kuil, en dan de materialen uit je ondergrondse avonturen te gebruiken om betere artikelen van interesse te ontgrendelen en te verkrijgen. Is er een eindspel om na te streven? Misschien — maar ik kwam er nooit aan, want ik was veel meer bezorgd over de veiligheid van de hond van mijn buurman dan de bodemloze afgrond die de vierde wand tussen mijn huis en het detentiecentrum van de duivel brak. Toch waren er gaten, dus — joepie?

Het spel begint met een eenvoudige instructie: GRAAF. Met toegang tot een schep, een stuk land en een paar basisbehoeften, is je primaire doel om een deuk in de aarde te maken en je tools te gebruiken om upgrades te verkrijgen die je either laten boosten van je boorstraal, inventaris capaciteit, of batterijleven. Vanaf daar is het gewoon een kwestie van het toevoegen van nieuwe tools aan je riem, zoals dynamiet, bijvoorbeeld, wat je toelaat om nog grotere stukken in de grond te blazen en nog dieper in het netwerk te dalen. Simpel gezegd, je graaft, verzamelt, en begint de natuurlijke cyclus opnieuw van scratch in ruil voor nog grotere en waardevollere artikelen en apparatuur. Het is een ongelooflijk eenvoudig proces, maar een die de primitieve capaciteit heeft om je verbeelding te prikkelen hoe dieper je in de tunnels daalt.

Alleen een lepel vol erts

Hier ligt een eenvoudige gameplay-lus die, hoewel zo basaal als het klinkt, nog steeds verrassend leuk is om jezelf aan te onderwerpen. Oké, dus het is graven voor de sake van graven — maar dat betekent niet dat het zonder zijn belonende kwaliteiten is. Het is een beetje als gokken, op een manier; je vangt een kleine glimp van wat potentieel kan zijn, en dan spendeer je een beetje meer geld aan het boosten van je kansen om nog grotere uitbetalingen in latere ronden te verkrijgen. Toegegeven, niet elke spin leidt tot een goed resultaat, maar beetje bij beetje, elke keer dat je terugkomt met alleen maar een klein beetje erts, ben je in staat om je tools te upgraden en je repertoire van vaardigheden geleidelijk te vergroten.

Er zijn verschillende ertsen om te delven in Een spel over het graven van een gat—natuurlijke hulpbronnen die variëren van steen, kolen, ijzer, koper en zilver. Natuurlijk, hoe dieper je in de aarde graaft, hoe groter de kans dat je een betere oogst zult verkrijgen en, daarmee, meer bang voor je buck. Het is een beetje aan de lage kant van het spectrum wat betreft overtuigende processen gaat, maar met genoeg tunnels, kloven, spleten en een hele aangepaste labyrint om te verkennen, maakt het zo dat elke reis uniek en boeiend is. Nou, dat is tot dat je het spoor bijster raakt van je vooraf geplande route en de batterijkracht van je hoofdlamp uitput. Dat is een heel ander verhaal.

Mijnen bij de bron

Het is een beetje een langzaam brander, dat is pijnlijk duidelijk. Maar dan, dat soort komt verwacht van deze soort rags-to-riches progressiesystemen; ze vertrouwen op je geduld en volharding, en belonen diegenen die ervoor kiezen om voor de lange termijn te blijven. Met andere woorden, als je niet kunt volhouden, dan is het heel onwaarschijnlijk dat je lang genoeg zult overleven om te evolueren en te gedijen. Het is daar aan komen, dat is het probleem. Zeker, de eerste delen van de reis zijn niet zo geweldig, want het is meer of minder het geval van het slaan van modderkluiten met een waardeloze schep die net zo stevig is als een papieren sleggehamer. Maar, het spel opent zijn gangen behoorlijk na een handvol reizen in de afgrond. En dat is wanneer het niet alleen gemakkelijker wordt, maar ook meer uitnodigend.

Een spel over het graven van een gat is een vrij goed uitziend spel met veel karakter van zichzelf. Nou, ik zeg dat alsof het openlijk verklaart dat het een betoverend kunstwerk is. Voor de record, het is het niet, maar de levendige visuals en bodemloze texturen zijn een leuke toevoeging aan het palet. Het is schattig, speels en verrassend aangenaam om naar te kijken — zelfs wanneer je al de donkerste diepten van zijn wereld hebt verkend en teruggekeerd bent. Dat is alles wat je echt kunt vragen van een spel dat letterlijk over het graven van een gat gaat. Goed gedaan.

Uitspraak

Een spel over het graven van een gat gaat naar beneden als een van die dingen die ik liever zou vergeten dan herinneren als de ding die single-handledly een handvol uren van mijn tijd stal en nooit terug gaf. Ik heb geen spijt, maar opnieuw, ik ben bijna verward over waarom ik zo lang door de modder heb geschept met een schep. Had ik iets om te laten zien voor mijn inspanningen? Eh — ik had een paar platen zilver en een nette jetpack. Zou ik het allemaal opnieuw doen? Irritant, ja, maar waarschijnlijk niet in de nabije toekomst, gezien het feit dat de mirage van modder en erts nog steeds in mijn hersenen zit als twee erwten in een peul.

Als je gemakkelijk wordt beïnvloed door eenvoudige concepten die niet al te belastend zijn voor de hersenen, dan moet je een paar uur in Een spel over het graven van een gat steken. Het is niet precies op dezelfde pagina als Deep Rock Galactic — maar ik kan zien waar het op mikte, en het was geen verschrikkelijk geschreven liefdesbrief aan zijn gekozen invloeden. Het feit dat de toegangsprijs een paar dollar is, of het equivalent van een kleine cappuccino van je lokale koffiewinkel, is nog een reden waarom je het moet overwegen. En als alles faalt, dan, hey — tenminste heb je, je weet wel, een gat gegraven.