Een spel over het graven van een gat Recensie (PC)

Minecraft is de laatste tijd erg stil geweest sinds Een spel over het graven van een gat aan de deur klopte. Waarom? Nou, je zou kunnen denken dat de echte schat vaak die is die je ontdekt in de bodemloze diepten van een proceduraal gegenereerde blok-georiënteerde wereld, maar het feit is dat er een paar meer geheimen zijn die onder de oppervlakte liggen — en niet in Minecraft, ook. En, zoals bij elke kuil die goed geluk of onmetelijke fortuin belooft, is het niet ongebruikelijk dat mensen dieper graven in deze pockets om hun nieuwsgierige geest te bevredigen. In dit geval is er een gat, maar geen gat dat vulkanische portalen of glinsterende diamanten herbergt, maar — als je het kunt geloven — een nog groter gat. Geloof het.

Een spel over het graven van een gat gaat over het omwoelen van je achtertuin voor, je weet wel, redenen. Als de trotse eigenaar van een nieuwe allotment, is het aan jou om de meest basale landbouwtaken uit te voeren — graven. Is er een doel voor dit specifieke project? Nee, niet echt — maar dat is niet het punt. Het punt van het spel, als je het kunt begrijpen, is om de onderkant van je zelfgemaakte rijk te verkennen, ertsen en andere bronnen te delven, ze te verkopen voor extra upgrades en componenten, en nog dieper te graven totdat, ik weet niet, je de bron van de Nijl hebt gevonden of zo. Denk eraan als een idle clicker, behalve dat je minder beloningen hebt om naar terug te keren als je afscheid neemt van de schep. Dat, in essentie, is Een spel over het graven van een gat — en het kan het niet schelen om jouw interpretatie ervan.

Ga maar door met graven

Een spel over het graven van een gat is niet echt een spel dat nodig heeft om formeel te worden voorgesteld, want het is, kort gezegd, een spel dat niet om de bomen heen draait; het slaat de grond, met een schep…herhaaldelijk. En dat, grappig genoeg, is de omvang van de situatie; het vraagt je om een gat te graven, te verkennen dat gat, en dan de materialen uit je ondergrondse avonturen te gebruiken om betere artikelen te ontgrendelen en te verkrijgen. Is er een eindspel om na te streven? Misschien  — maar ik kwam er nooit aan, want ik was veel meer bezorgd over de veiligheid van de hond van mijn buurman dan over het bodemloze riool dat de vierde wand brak tussen mijn huis en het detentiecentrum van de duivel. Toch waren er gaten, dus  — joepie?

Het spel begint met een eenvoudige instructie: GRAAF. Met toegang tot een schep, een stuk land en een paar basisbehoeften, is je primaire doel om een deuk in de aarde te maken en je tools te gebruiken om upgrades te verkrijgen die je drillradius, inventaris capaciteit of batterijleven kunnen vergroten. Vanaf daar is het gewoon een kwestie van nieuwe tools aan je riem toevoegen, zoals dynamiet, bijvoorbeeld, die je toelaat om nog grotere stukken in de grond te blazen en nog dieper in het netwerk af te dalen. Simpel gezegd, je graaft, verzamelt en begint de natuurlijke cyclus opnieuw van scratch in ruil voor nog grotere en waardevollere artikelen en apparatuur. Het is een ongelooflijk eenvoudig proces, maar een dat de primitieve capaciteit heeft om je verbeelding te prikkelen naarmate je dieper in de tunnels daalt.

Een lepel vol erts

Hier ligt een eenvoudige gameplay-lus die, hoewel zo basic als het klinkt, nog steeds verrassend leuk is om jezelf aan te onderwerpen. Oké, dus het is graven voor de sake van graven — maar dat betekent niet dat het zonder zijn belonende kwaliteiten is. Het is een beetje als gokken, op een manier; je vangt een kleine glimp van wat potentieel kan zijn, en dan spendeer je een beetje meer geld om je kansen te vergroten om nog grotere uitbetalingen te krijgen in latere ronden. Gegeven, niet elke spin leidt tot een goed resultaat, maar beetje bij beetje, elke keer dat je terugkomt met een klein beetje erts, kun je je tools upgraden en je repertoire van vaardigheden geleidelijk vergroten.

Er zijn verschillende ertsen om te delven in Een spel over het graven van een gat—natuurlijke bronnen die variëren van steen, kool, ijzer, koper en zilver. Natuurlijk, hoe dieper je in de aarde graaft, hoe groter de kans dat je een betere oogst zult krijgen en, daarmee, meer bang voor je buck. Het is een beetje aan de lage kant van het spectrum wat betreft overtuigende processen, maar met genoeg tunnels, kloven, spleten en een hele aangepaste doolhof om te verkennen, maakt het het zo dat elke reis uniek en boeiend is. Nou, dat is tot je je vooraf geplande route kwijtraakt en de batterijkracht van je hoofdlamp uitput. Dat is een heel ander verhaal.

Mijnbouw bij de bron

Het is een beetje een slow burner, dat is pijnlijk duidelijk. Maar dan, dat soort komt verwacht van dit soort rags-to-riches progressiesystemen; ze vertrouwen op je geduld en volharding, en belonen degene die ervoor kiezen om voor de lange termijn te blijven. Met andere woorden, als je niet kunt volharden, dan is het heel waarschijnlijk dat je niet lang genoeg zult overleven om te evolueren en te gedijen. Het is daar komen, dat is het probleem. Zeker, de eerste delen van de reis zijn niet zo geweldig, want het is meer of minder het geval van het slaan van modderkluiten met een zwakke schep die net zo stevig is als een papieren sleggehamer. Maar, het spel opent zijn gangen behoorlijk na een paar reizen in de afgrond. En dat is wanneer het niet alleen gemakkelijker wordt, maar ook uitnodigender.

Een spel over het graven van een gat is een vrij goed uitziend spel met veel karakter van zichzelf. Nou, ik zeg dat alsof het openlijk verklaart dat het een hypnotiserend kunstwerk is. Voor het record, het is het niet, maar de levendige visuals en bodemloze textures zijn een leuke toevoeging aan het palet. Het is schattig, speels en verrassend aangenaam om naar te kijken — zelfs als je al de donkerste diepten van zijn wereld hebt verkend en teruggekeerd. Dat is alles wat je echt kunt vragen van een spel dat letterlijk over het graven van een gat gaat. Goed gedaan.

Uitspraak

Een spel over het graven van een gat gaat de boeken in als een van die dingen die ik liever zou vergeten dan herinneren als de ding die alleen een paar uur van mijn tijd stal en nooit teruggaf. Ik heb geen spijt, maar opnieuw, ik ben bijna verward over waarom ik zo lang door de modder heb gegraven met een schep. Had ik iets om te laten zien voor mijn inspanningen? Eh — ik had een paar platen zilver en een leuke jetpack. Zou ik het allemaal opnieuw doen? Irritant, ja, maar waarschijnlijk niet in de nabije toekomst, gezien het feit dat de mirage van modder en erts nog steeds in mijn hersenen zit als twee erwten in een peul.

Als je gemakkelijk wordt beïnvloed door eenvoudige concepten die niet al te belastend zijn voor de hersenen, dan moet je een paar uur in Een spel over het graven van een gat steken. Het is niet precies op dezelfde pagina als Deep Rock Galactic — maar ik kan zien waar het op mikte, en het was geen verschrikkelijk geschreven liefdesbrief aan zijn gekozen invloeden. Het feit dat de toegangsprijs een paar euro’s is, of het equivalent van een kleine cappuccino van je lokale koffiewinkel, is nog een reden waarom je het moet overwegen. En als alles faalt, dan hey — tenminste heb je, je weet wel, een gat gegraven.