Over het heen komen met Bennett Foddy Recensie (PC)

Het is nu bijna acht jaar geleden dat ik Bennett voor het laatst zag. En nee, ik ben nog steeds niet over het heen. De reden waarom ik terugkom om deze recensie te schrijven over Getting Over It With Bennett Foddy net iets minder dan een decennium na de eerste release op PC, is simpel: ik heb, na talloze maagdraaiende pogingen en duizenden bloedstollende tranen, eindelijk dat ene ontbrekende prestatie behaald van het bereiken van de top. Nou, technisch gezien heeft het niet acht jaar geduurd — maar het voelt wel zo. Intern voelt het alsof het veel langer duurde. Op sommige manieren voelt het alsof ik nooit over het heen ben gekomen, om te beginnen. Toch ben ik hier om het verhaal te vertellen, en met dat verhaal, een boodschap van hoop voor diegenen die de top nog niet hebben veroverd.

Ik zou graag willen zeggen dat het een aangename reis is, of dat het een zegen in vermomming is — een gebreide ervaring die, hoewel niet overmatig zoet van aard, een zekere aantrekkingskracht heeft. De waarheid is echter dat Getting Over It even liefdevol en comfortabel is als een nat broodmes. En eerlijk gezegd, het is een mes; het is een doorborende ervaring die houdt van de gedachte om een gat in je borst te maken en het heen en weer te zigzaggen. Ik zeg dat met liefde, want Getting Over It is, ondanks alle tekortkomingen, een echt vermaakelijk spel. Het werkt niet altijd twee kanten op, en ik ben er nog steeds van overtuigd dat Bennett ons haat zonder enige reden, maar zelfs met al dat, heeft het nog steeds een vreemd leuke ervaring.

Natuurlijk wou ik bijna zeggen dat Getting Over It een verborgen betekenis heeft, of dat het een emotionele boodschap draagt als een ijzeren kruis in zijn vuist. Maar de bittere realiteit is dat, in tegenstelling tot de populaire overtuiging, het niets van dat soort dingen in zijn arsenaal heeft. Het is, om het even goed te zeggen, een spel over het duwen van een onbekwame sukkel tegen een klif. Dat is het. En ja, het wordt nog steeds beschouwd als een van de meest invloedrijke indie-games op Steam aller tijden. Vraag me niet waarom. Noem het Stockholm-syndroom, denk ik.

We zijn er nog steeds niet overheen, Bennett

Als je niet bekend bent met Getting Over It, dan kan ik alleen maar aannemen dat je onder een steen hebt geleefd voor een kleine tien jaar of zo, of dat je hebt besloten om je verstand te behouden om te voorkomen dat je het verliest door jezelf bloot te stellen aan het spel. Wat het geval ook is, ik voel bijna de behoefte om je te feliciteren. Vreemd genoeg voel ik bijna jaloezie. Als ik jou was, zou ik persoonlijk op deze recensie klikken en de naam Bennett uit je geheugen wissen. Op dat moment voel ik alsof ik je een plezier zou doen.

Ben je er nog steeds? Nou, in dat geval kunnen we maar beter doorgaan.

Getting Over It is een eenvoudig spel. Het is zo eenvoudig dat het enige dat je moet doen om het te verslaan, is tegen de zijkant van een klif klimmen. De klif in kwestie is echter geen gewone prestatie; het is een meedogenloos wrede verticale formatie die, frustrerend genoeg, meer groeven en puntige toppen heeft dan een ruimtesteen die is geraakt met een strijkijzer. Het idee is echter even eenvoudig als het maar kan zijn: zwiep een grote oude hamer deze kant op en weer terug, en duw de onbekwame poppetje tegen de zijkant van de berg. O, en ben ik vergeten te vermelden dat je opnieuw moet beginnen vanaf het begin als je één kleine fout maakt? Ja, dat is ook een ding.

Onmogelijke prestaties, onbekwame held

Ik zou graag willen denken dat Getting Over It het toppunt is van een klassiek boos spel — een posterkind voor een genre dat we allebei liefhebben om te haten, maar ook niet kunnen weerstaan om terug te komen naar om een jeukende plek te krabben. Het is hetzelfde geval hier, ondanks het feit dat Getting Over It in alle eerlijkheid een van de meest zweet-inducerende flash-prestaties aller tijden is. Het is een van die soort spellen waar je in een vlaag van woede uitklikt en dan een paar momenten later terugkomt om het nog één keer te proberen. Het is een positief hatelijke reis die niemand echt leuk vindt, maar die we vervelend van ons zelf houden om onszelf te martelen, alleen maar om een glimp op te vangen van dat volgende ankerpunt.

De mechanismen zijn hier veel te eenvoudig, maar, waarheidsgetrouw aan de aard van boos spellen, komen eenvoudige mechanismen niet vaak overeen met een klassiek vergevingsgezind spel. Zoals gebruikelijk leidt één verkeerde beweging of miscalculatie vaak tot een hartverscheurende val, enzovoort. En dat geldt voor de meeste van de reis — je klimt, en je valt. Het vinden van de geduld om het allemaal opnieuw te doen, is het moeilijke deel.

Ik zou graag willen zeggen dat er een grote beloning is aan de top van de iconische klif, maar eerlijk gezegd is dat niet zo. Nee, wat wacht je aan de top zijn eeuwige roem en die allereerste kans om je ego te showen — voor wat het waard is. Is het het waard? Jij bent de baas. Ik ga nog steeds naar een therapeut.

Oordeel

Niemand ooit is er overheen gekomen, Bennett. Acht jaar, en ik ben er nog steeds niet overheen, Bennett. Toch ben ik hier, weer, mezelf onderwerpend aan dezelfde zinloze marteling als voorheen, in de hoop dat een hiatus alles was wat ik nodig had om de code te kraken en de prestatie te bereiken. Ik weet niet wat het is, of waarom ik hier ben — maar ik ben hier, en ik denk dat dat veel dingen zegt…mijn liefde voor teleurstelling en falen, zijn twee van die dingen, denk ik.

Als je Getting Over It nog nooit hebt gespeeld, dan zou ik dat een enorme overwinning vinden waar je trots op zou moeten zijn. Dat gezegd hebbende, als je wel geïnteresseerd bent om jezelf door de hel te sturen (en je deelt een ongebruikelijke liefde voor boos spellen), dan wens ik je vaarwel en veel geluk. Als je liever een paar haren op je hoofd spaart, dan zou ik dit prestatie breed ontwijken. Bedank me later.