DOOM-serie Recensie (Xbox, PlayStation, Nintendo & PC)

Wolfenstein, Doom en Exhumed vormden de (on)heilige drie-eenheid van first-person shooters in de jaren negentig, en transformeerden het medium permanent, waardoor het een meer krachtige en immersieve ervaring werd die uiteindelijk duizenden franchises in de toekomst zou inspireren. Echter, waar Exhumed en andere minder bekende titels faalden en terugkeerden naar hun graftomben voordat ze de opkomst naar de moderne tijd meemaakten, gingen Wolfenstein en DOOM verder en ontstaken de toortsen voor anderen om te volgen. Kort daarna werd een machtige entiteit geboren, en first-person shooters werden de meest gewilde spellen ter wereld. Daarvoor zijn we id Software en DOOM onze dank verschuldigd; zonder hen zouden we de meeste franchises die we spelen en bewonderen vandaag niet hebben.

Er is een reden waarom ervaren gamers de franchise de “vader” van first-person shooters noemen — en dat is omdat, als alles gezegd en gedaan is, het zowel de pionier als de modernisering van het genre was. Voordat het populair werd, speelde DOOM een enorme rol in de expansie van driedimensionale fysica, revolutionaire gevechtsmechanieken en een snel spelgevoel dat spelers toeliet om in actie te springen en de wereld te ervaren vanuit een geheel andere perspectief. Het was groot, gewaagd en episch — nog meer gezien het feit dat, tenminste tijdens de lancering, het woord “episch” niet zo wijdverspreid was, noch gebruikt in verband met videospellen.

Naar de Hel en Terug

Als franchise heeft DOOM sprongen en stappen gezet om een ogenschijnlijk ondoordringbare ijzeren vuist te vormen die geen enkele benchmark accepteert behalve diegene die het voor zichzelf heeft gesteld na zijn wereldwijde succes. Sindsdien is de serie in staat geweest om die trouwe handtekening te behouden, terwijl het ook is geëvolueerd met de tijden om nieuwe functies, mechanismen en technieken te adopteren. Het feit is dat het nooit nodig had om nieuwe leven in zijn hart te blazen; het sloeg al op een snelle cadans lang voordat de golf van doppelgangers opkwam. Maar dat is iets wat ik niet kan helpen bewonderen: het feit dat, ondanks dat het al de oorspronkelijke instrumenten had om onsterfelijk te blijven, de serie is doorgegaan om uit te breiden en te verkennen van nieuwe gebieden en innovaties.

Zeg, als je aan het woord “metaal” denkt, dan combineer je het bijna altijd met het woord “DOOM“. En er is een reden voor dit: DOOM is metaal. Scratch dat, het is het slechtste dat je ooit zult proeven. Het is een pulpachtig concept, zeker, maar het is ook redelijk om te zeggen dat, als je kogels en demonen, granaten en de vuurige putten van de Hel in één ketel gooit, dan krijg je de perfecte cocktail van wazige smaken en een algemeen gevoel van stoerheid dat je normaal gesproken nergens anders zult vinden. En dat is iets wat de franchise al in staat is geweest om te produceren sinds de eerste dag: de kogel-geïnspireerde chaos die niet alleen voelt als barbaars en schaapachtig, maar ook bevredigend en morbide aantrekkelijk.

Boter en Kogels

Hoewel de kernontwerp- en spelonderdelen enkele grote aanpassingen hebben ondergaan in de loop der jaren, zijn de kloppende hart van de serie en de hellegewijde locatie en kogelpunten perfect consistent gebleven, met elk hoofdstuk dat een distinctief thema en niveau van kwaliteit heeft, zowel in de gevechten als in de vooruitgang. Eerlijk gezegd heb ik absoluut geen probleem met dat alles, aangezien DOOM in alle eerlijkheid al het beste deel van dertig jaar lang vloeibaar goud heeft, plus of min een paar jaar. Het is een IP dat, terwijl het nog steeds onder dezelfde paraplu staat als duizenden fantastische series, niets nodig heeft om boven water te blijven. Dit wil niet zeggen dat het een onstopbare kracht is die geen zwakke punten heeft; het is gewoon het feit accepteren dat, als serie, het altijd in staat is geweest om het juiste evenwicht te vinden tussen uitstekend en buitengewoon, en het heeft dat verschillende keren bewezen, echt.

Zo veel als ik zou willen zeggen dat DOOM altijd een voorstander is geweest van sterke verhalen, kan ik dat niet bevestigen. Maar dan, het weven van een overtuigend verhaal is niet zijn sterkste punt; het is het creëren van intrigerende gevechtssequenties die neigen naar gespannen ontmoetingen en riskante situaties, laatste reserves en brute gevechten. Om eerlijk te zijn, DOOM is in staat geweest om zich aan die mantra te houden sinds zijn eerste debuut, en het gaat alleen maar door met het groeien en het omarmen van nog meer functies om het vuur verder aan te wakkeren, zowel in de gevechten als in het spel in het algemeen. Eerlijk gezegd kan ik me niet beklagen over dat alles, zelfs als de serie nooit goed is geweest in het creëren van een intrigerend plot. Maar, serieus, DOOM is geen verhalenverteller; het is een middelvinger naar de conventionele first-person shooter — een rebel met een pulserend hart van bloed en kogels, demonen en hellevuur. DOOM zal altijd dat zijn.

Uitspraak

Van alle voorvaders van first-person shooters was DOOM een van de weinige die het waagde om de appelkar te schudden en het genre voorbij de grenzen van normaliteit te brengen, met zijn brutale en bloedige gevechtsstijl en pulserende spelmechanieken die openlijk getuigden tegen de conventionele shooter. Eerlijk gezegd, niet veel andere intellectuele eigendommen kunnen die eer behalen. Maar, voor DOOM en zijn web van chaos-gedreven uitstapjes naar de Hel en terug, is het een geboorterecht dat het met trots op zijn mouw kan dragen voor generaties zonder dat het zichzelf hoeft te verklaren of zijn rechtmatige plaats op het slagveld te verdedigen.

Er zal altijd een zachte plek in de achterkant van mijn geest zijn voor DOOM. Zeker, het is een mengeling van kinderherinneringen en een algemene genegenheid voor pioniersfranchises die dit soort schip besturen. Echter, ik heb absoluut geen probleem met het openlijk aanbevelen van DOOM aan diegenen die alleen maar in de rook en de nevel van een delicaat slagveld willen glippen. Natuurlijk, als het een verhalen-gedreven gevecht is met rijke karakterontwikkelingsbogen die je fantasie prikkelen, dan zul je dat hier niet vinden. Maar, voor een duivelse romp door de vuurige putten van de Hel, hoef je niet dieper te graven dan in de aderen van deze ongoddelijke wereld en zijn epische geschiedenis.