De Wolf Among Us Recensie (Xbox, PlayStation & PC)

The Wolf Among Us durft de lijnen tussen kinderfantasieën en verontrustende realiteiten, klassieke sprookjes en Grimm-achtige veranderingen met een handtekening van Telltale te wissen en een episodische thriller te fabriceren die trouwe sprookjes op de beste manier mogelijk maakt. Gemengd met een vertrouwde formaat en een vleugje volwassen humor, Telltale’s donkere wolk—de eenzame wolf onder vrolijke kuddes—komt tevoorschijn uit de kudde met een krachtige anthologie van harde achtergronden en suburbane noir, verwrongen sprookjesiteraties en vreemd relatable sprookjes.

Om The Wolf Among Us te vergelijken met Telltale’s andere episodische affaires zou niet juist zijn, omdat het, hoewel het onder dezelfde paraplu valt als de studio’s buur-QTE-geobsedeerde comic book-achtige excursies, ook zijn plaats vindt als een geheel aparte kracht. Het is gritter, donkerder en een verre kreet van uw gemiddelde Minecraft: Story Mode DLC. Het is, kortom, een volgend hoofdstuk dat speelse verhalen achterlaat en de ware aard van criminaliteit en de onderwereld die vulgaire vriendschap en hatchetgeweld frequent, versterkt. De donkere paard in een anders onberispelijke portfolio, zou je kunnen zeggen.

Als je natuurlijk de wolf in schaapskleren zou verwijderen, dan zou je nog steeds een herkenbaar Telltale-spel hebben, compleet met alle traditionele vlinder-effecten en gebeurtenis-veranderende beslissingen die de meeste, zo niet alle van de studio’s rollende catalogus vlees uit. Het is een beetje zoals Tales from the Borderlands, maar zonder Pandora en Vault Keys, en met meer moreel twijfelachtige sprookjes, whiskeycocktails en sigaretten. O, en het frequente gebruik van het f woord. Ik neem aan dat, kortom, is wat The Wolf Among Us is: een gefabriceerde liefdesbrief aan kinderboeken, met een zak barbarij en een zes uur durende theatrale vertoning van gewelddadige uitbarstingen en speurdersgedrag. En weet je wat? Het is mogelijk een van Telltale Games’ grootste prestaties tot nu toe.

Welkom in Fabletown

Vergeten wat je dacht dat je wist over Sneeuwwitje, Roodkapje of Belle en het Beest. Vergeet zelfs over de drie biggetjes en de pap-soaked beren, zelfs. Waarom? Nou, het blijkt dat The Wolf Among Us de kinderlijke percepties van deze geliefde sprookjesfiguren niet openlijk omarmt; het leunt naar hun donkerdere kanten en draagt hun zwakheden als een glazen muiltje. Aerial, De Kleine Zeemeermin? Een lapdanseres. Tweedle Dee en Tweedle Dum? Gewapende handlangers. De prins-kikker? Een vuilmondige suburbane bewoner met een godcomplex. De lijst gaat verder, maar je snapt het idee.

The Wolf Among Us nodigt je uit in Fabletown, een New York-geïnspireerde suburbia waarin sprookjesfiguren zich achter een sluier van een gif genaamd Glamor verbergen—aangename samenstelling die het mogelijk maakt om een gewone burger te belichamen en hun natuurlijke huid te verwerpen. In deze wereld, neem je de vrij zware laarzen van één Sheriff Bigby, anders bekend als “De Grote Boze Wolf” van Roodkapje-faam. Gebonden aan de rol van het handhaven van de orde tussen rusteloze sprookjes en het voorkomen van oude gewoonten, jij omarmt de wereld als rechter, jury en beul—een figuur van morele rechtvaardigheid en stadswijdere status. Je bent niet beroemd om je zachte hart, maar dat is een ander verhaal.

Over de loop van vijf twee uur durende afleveringen, The Wolf Among Us vraagt je om in die traditionele Telltale haakjes te glippen—dezelfde haakjes die je waarschijnlijk zou hebben gezien in de likes van The Walking Dead of Minecraft: Story Mode. En als je onbekend bent met Telltale, dan weet je dit: de beslissingen die je maakt over de loop van de reis, beïnvloeden de personages, de tussenpozen en uiteindelijk de conclusie. Je kunt in- en uitgesprekend dialoog, reageren op of gewoon negeren cruciale QTE’s, evenals kritieke beslissingen nemen over wie te vertrouwen en wie te verwerpen. Hoe dan ook, het feit blijft zo tekstboek als je typische Telltale-avontuur: alles draagt een morele consequentie, en het is aan jou om te figureren uit hoe om de kompas te navigeren. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, hoor.

De Wolf Bijt

Wat een sporadische noir-geïnspireerde memoire inhoudt, is een klassieke Telltale-stap-procedure—een aangelegenheid die bestaat uit het verkennen van sierlijke gebieden, het analyseren van misdaadscènes en het converseren met mythische burgers om een duidelijker beeld van Fabletown’s rijke en enigszins donkere geschiedenis te krijgen. Er zijn QTE’s om te raken, keuze-gebaseerde bogen om te ontwikkelen en, waar voor Telltale, honderden mogelijke resultaten om te ontwarren. Een brood en boter episodische standaard, dan.

Laat het zo zijn dat, bestaande portfolio verlicht, The Wolf Among Us een van de gritty hoofdstukken in Telltale’s anthologie levert, met een combinatie van gewelddadige gebeurtenissen en sombere verhalen die de ruggengraat vormen van een criminele thriller die je laat twijfelen over het volgende slachtoffer—het volgende sprookje dat deel uitmaakt van een gewelddadige moord. Er is veel te ontwarren hier, en niet te vergeten een ton van synergies en verhalende elementen om te wassen in aanvulling op de vertrouwde attributen van een Telltale-avontuur. Niet dat er iets is om over te klagen, echter. Als iets, is het waard om te vieren.

The Wolf Among Us is veel zoals je typische Telltale-spel, en dus, is er een niche-markt hier die mogelijk niet aanspreekt bij de massa’s. Het laat niet veel aan de verbeelding over, en het doet niets anders om de basisstructuur van zijn formule te verheffen. Dat gezegd hebbende, met sterke stemacteur en een echt aantrekkelijke haak om je op gang te houden, zal je geen reden vinden om de koers te volgen en de mysteries van Fabletown op te lossen. Het is donker, komisch en bovenal, een krachtpatser in comic book-verhalen.

Oordeel

The Wolf Among Us stelt de standaard voor Telltale Games met zijn aantrekkelijke theatrale panelen en sprookjesinfusies, die een memorabele episodische reis conveys die niet alleen speelt ongelooflijk goed, maar ook je op de rand van je stoel houdt terwijl je heen en weer gaat tussen vragen en antwoorden, kruispunten en premature klimaxen. En ik zal eerlijk met je zijn, Telltale heeft echt goud gewonnen met het concept van het combineren van donkere humor en verwrongen sprookjes met zijn handtekeningenspelstijl. Het is nog steeds hetzelfde oude Telltale, maar met een beetje meer, zullen we zeggen, oomph.

Als je hebt onder een rots geleefd voor de afgelopen jaren en nog niet hebt betaald voor de innerlijke boroughs van Fabletown, dan moet je deze recensie overwegen als je enkele ticket naar zijn box office-debuut. Het is Telltale met een scherpere rand; het is een moord op kinderherinneringen die je meer zal laten verlangen. Wat meer kun je verlangen van een episodische thriller?