Skull Island: Rise of Kong Recenzja (Xbox One, Xbox Series X|S, PlayStation 4, PlayStation 5, Switch & PC)

Jeśli nie słyszałeś, IguanaBee niedawno wydało Skull Island: Rise of Kong — grę akcji przygodową z perspektywą trzeciej osoby, którą, szczerze mówiąc, nikt nie słyszał przed jej przedwczesnym pojawieniem się na konsolach i PC. Niestety, pomimo praktycznie nieistniejącej kampanii PR, gra faktycznie jest już dostępna i kłamałbym, gdybym twierdził, że pierwsze wrażenia z gry po wstępnych podglądach przedpremierowych byłyby wystarczające, by wciągnąć mnie głębiej w jej lepką sieć. Smutno mi, ale poczułem potrzebę założyć pelerynę i zachowywać się jak małpa przez chwilę — choćby po to, by przekonać potencjalnych konsumentów, aby albo dołączyli do stada, albo uciekli w góry z pieniędzmi wciąż mocno schowanymi w kieszeniach.

Dobrą wiadomością jest, że mam naprawdę wystarczająco dużo doświadczenia z najnowszym bijatem typu beat ‘em up, aby wydać ostateczną ocenę. Pytanie brzmi, czy Skull Island: Rise of Kong warto grać, czy to po prostu kolejny kawałek śmieci do wyrzucenia? Cóż, szczerze mam nadzieję, że spakowałeś swoje najbrzydsze używane rzeczy — bo tak naprawdę zaraz zanurkujemy w śmietniku.

Król do Błazna

Aby dać ci jaśniejsze czym to wszystko jest, Skull Island: Rise of Kong to gra akcji przygodowa — swego rodzaju historia pochodzenia, w której gracze są zaproszeni przeżyć wczesne fazy dojrzewania Konga zanim objął kontrolę nad sporną wyspą i jej licznymi, licznymi mieszkańcami. Zgodnie z literaturą i legendą, gra koncentruje się na epickiej waśni między Kongiem a legendarnym Deathrunnerem o imieniu Gaw, a także na desperackiej misji wielkiego małpa, by pomścić swoich poległych rodziców po bezmyślnym mordzie.

Dobrze, to wszystko w porządku — ale przejdźmy do zakresu doświadczenia. Aby było całkowicie jasne, Skull Island: Rise of Kong jest nie, w żaden sposób, kształt ani forma, jak gra z 2005 roku Peter Jackson’s King Kong: The Official Game. Szkoda, bo gdyby wzięło się kilka stron z tej książki, IguanaBee prawdopodobnie mógłby dostarczyć nieco lepszy rezultat. Ale wyprzedzam siebie.

Przejdźmy do rzeczy, Skull Island to gra akcji przygodowa typu beat ‘em up z perspektywą trzeciej osoby, zawierająca kilka „epickich” bitew Konga podczas jego wstąpienia na tron. Jednak tak nie jest, ponieważ zdecydowana większość tych bitew odbywa się na dokładnie tym samym terenie lub polu gry i często tonie w kiepskiej grafice oraz bezmyślnych zdarzeniach polegających na machaniu przyciskami, bez żadnej prawdziwej akcji . A aby to potwierdzić, to jest gra walki, co oczywiście rodzi pytanie: co myślałeś, IguanaBee?

Cóż, to zdecydowanie nostalgiczne

Pod względem wizualnym Skull Island: Rise of Kong nie ma nic godnego pochwały. To znaczy, chyba że piszesz list miłosny do końca lat 90. i jego trumny ponadczasowych bijatyk arcade. Jeśli to właśnie chciało osiągnąć IguanaBee, to dotyk — misja zakończona. Jednak biorąc pod uwagę, że to jest gra za 40 dolarów, trudno ją odrzucić jedynie jako materiał nostalgiczny, a nie, wiesz, po prostu bałagan.

Chciałbym dać IguanaBee korzyść wątpliwości i powiedzieć, w porządku, ty próbowałeś, ale z powodu nieprzewidzianych okoliczności finalny produkt po prostu nie spełnia tego samego standardu co wiele gier drugiej kategorii tej generacji konsol. Smutno, ale nie mogę sobie pozwolić na to, ponieważ wyraźnie widać, że nie wlewano w produkt żadnego serca ani duszy, a jedynie szybkie węzły i używane mechaniki. I ponownie, mówimy o grze za 40 dolarów — więc to zdecydowanie trochę obraża pamięć twórcy Konga, Merian C. Cooper.

Mówiąc o grafice, istnieje poważny problem, który trzeba rozwiązać — a jest nim rozmiar samego King Konga. Jak się okazuje, ogromna bestia z Skull Island nie jest zupełnie tak duża, jak sugeruje literatura. Raczej wielki małp jest mniej więcej wielkości zwykłej małpy i w żadnym wypadku nie jest kolosalnym przywódcą, którego oczekujemy od tej serii. Z tego powodu trudno mi było uwierzyć, że byłem przyszłym władcą archipelagu, a nie tylko szympansem z problemem z charakterem.

Śmieciowa gra, Śmieciowa gra, Śmieciowa gra

Niestety, nie trzeba długo, by zdać sobie sprawę, że mechanicznie Skull Island: Rise of Kong jest tak blisko ukończenia, jak leniwiec jest od zobaczenia zewnętrznych warstw Jowisza. Dość irytujące, że sama gra po prostu nie jest gorąca prosto z pieca — lecz raczej wielka kupa letniego ciasta, które jest zarówno lepkie, jak i niespójnie mokre w dotyku. Jest tak zła, że nawet połowa cutscen nie została sfinalizowana — do tego stopnia, że połowa gry wygląda niczym nie więcej niż półpiekła bomba z jedną za dużo luźną śrubą przy uruchamianiu. I to szkoda, bo szczerze mówiąc, jest 2023 — a mimo to wracam myślami do tego, jak Ubisoft potrafił to zrobić lepiej prawie dwadzieścia lat temu. To kiepski wysiłek pod każdym względem i frustruje mnie to, że muszę to powiedzieć, ale serio, IguanaBee — czy to najlepsze, co potrafisz zrobić?

Aby dodać oliwy do ognia, IguanaBee nie tylko wyrzeźbił źle zaprojektowany i żałośnie nijaki system walki, ale także napełnił swoje cutsceny po brzegi pikselowanymi obrazami, niepasującymi dialogami i muzyką — a nawet od czasu do czasu plikiem .JPEG, na Boga. Krótko mówiąc, ta gra jest nie kompletna, ani nie jest nigdzie w odległości stu mil od bycia kompletna. Słabe zarządzanie czasem ze strony IguanaBee, czy po prostu najgorsza nieostrożność? Decyzję zostawiam wam.

Nie zrozumcie mnie źle, mógłbym, teoretycznie, polubić Skull Island — nawet ją uwielbiać. To oczywiście pod warunkiem, że patrzę na to z komicznego punktu widzenia, a nie z żadnego innego. Ale to naprawdę wszystko, na co jestem gotów, ponieważ produkt w swoim obecnym stanie, przynajmniej, jest nieco żenujący i, co ciekawe, plamą na całej serii. Tut tut.

Upadek Konga

Jeśli chodzi o długość, Skull Island plasuje się gdzieś pomiędzy dwugodzinnym a trzygodzinnym limitem, co oznacza, że możesz w jednym podejściu ogarnąć prawie wszystko, co jest do zobaczenia i zrobienia. Nie że chciałbyś do tego wracać, pamiętaj, przy tak małej lub zerowej wartości powtórzalności. Jest kilka walk, mnóstwo słabo zmontowanych cięć i zakończenie, które szczerze mówiąc, sprawia, że nawet Gollum wygląda jak dzieło najwyższej klasy. Nie jest to dobre.

Pod względem rozgrywki nie masz wiele przestrzeni, by rozciągnąć mięśnie wielkiego antagonisty. Oczywiście możesz machać swoimi masywnymi pięściami i skakać. Ale to wszystko, co oznacza, że w zasadzie opanujesz cały system sterowania w ciągu kilku minut, co sprawia, że większość starć jest nie tylko żmudnie łatwa, ale wręcz śmieszna.

Werdykt

Od swoich tandetnych, półprzygotowanych wizualizacji po niskiej jakości mechanikę walki, Skull Island: Rise of Kong oznacza początek końca dla dotąd kochanej i szanowanej serii. Nazwanie tego video game, przynajmniej w tradycyjnym sensie, nie byłoby słuszne, ani nie miałoby sensu rozważać, biorąc pod uwagę, czym naprawdę jest. I to wszystko — to nie jest nie, w żaden sposób, kształcie ani formie video game; wręcz przeciwnie, to shovelware, jasne jak słońce, i boli mnie to przyznać, ale szczerze, IguanaBee posunęło się za daleko z tą produkcją.

To smutny dzień dla fanów King Konga, naprawdę, ponieważ sama własność nie widziała nowego rozszerzenia w swoim portfolio gier od dobrej dekady. Ale niestety, zagorzałe fanki będą musiały jeszcze trochę poczekać, bo Skull Island: Rise of Kong nie jest listem miłosnym do Petera Jacksona, na który liczyliśmy. Nie, to coś innego, i w swoim obecnym stanie trudno byłoby nazwać to czymś, czym nie jest — a to produkt warty noszenia pochodni za Króla i jego poddanych.

Więc, aby odpowiedzieć na początkowe pytanie, czy Skull Island: Rise of Kong warto grać dzisiaj? Nie, nie jest, a jego poważne problemy techniczne utrudniają polecenie. Prawda jest taka, że jeśli The Game Awards ma jakikolwiek zamiar przyznać Raspberry za najgorszą grę roku w te święta, możecie liczyć na to, że trafi ona na katastrofalną adaptację IguanaBee. Przepraszam, Merian C. Cooper — nie mieliśmy zamiaru, byś tarzał się w grobie.