Recenzja serii Guitar Hero (Xbox, PlayStation & PC)

Guitar Hero będzie zawsze pamiętany jako jeden z kulturowych ikon XXI wieku – kluczowy element w świecie ewolucji gier rytmicznych, który miał siłę przekształcić nawet najmniej koordynowanych muzyków w początkujących rockmanów, którzy mogli wypełnić swoje wewnętrzne osobowości Slash i zdominować scenę zaledwie pięcioma przyciskami gitary i whammy barem. Chociaż teraz pogrzebany pod gruzem plastikowych podstrunników i kolorowych przycisków, Guitar Hero żyje dalej jako jedna z najbardziej poszukiwanych franczyz w świecie, z jej niezmiennym urokiem i pełnym energii formatem rytmicznym, który służy jako paliwo dopaminy dla milions aspirujących fanów na całym świecie. Jak rock and roll, Guitar Hero jest, niespodziewanie, nieśmiertelny.

Zaprojektowany z serią wybitnych soundtracków i cameo, bonusowych utworów i wyzwań online, Guitar Hero początkowo wkroczył w świat, który był oryginalny, starannie wytworzony i, przede wszystkim, absolutnie wspaniały do grania z wygody własnego pokoju. Nie miało znaczenia, czy brakowało ci scenicznego obecności rockowego boga, czy nawet nie posiadało cech aspirującego wirtuoza; Guitar Hero sprawił, że czułeś się jak ty byłeś tym, który szarpnął struny — dosłownie. Z tym naturalnym talentem do robienia cię kimś, kto jest guru metali i sceny alternatywnej, seria znalazła sposób, by objąć setki, może nawet tysiące koncertów, wszystkie z których mogły być dostosowane i sprzedawane graczom z całego świata. Activision znalazł złoto płynne zaledwie z plastikowej gitary i katalogu muzycznego, który mógł wytworzyć nieskończoną ilość utworów. Reszta, naprawdę, stała się paszą dla jego konfetti armaty rytmicznych ballad.

Aby oświetlić dość przygnębiający fakt, większość gier rytmicznych nie jest takiej samej jakości co Guitar Hero. Lub przynajmniej, żadna z nich nie była w stanie uchwycić esencji koncertu na żywo, gdzie ty przejmujesz kontrolę nad emocjami fanów. Oczywiście, gatunek ten przeszedł wielką drogę od czasu, gdy Guitar Hero po raz pierwszy pojawił się, by zrockować świat swoim immersyjnym podejściem do prezentowania surowego talentu i innowacji muzycznych. Powiedzmy, że często czuło się, jakby była obecna pustka — czarna dziura, której żadna inna seria nie była w stanie wypełnić, niezależnie od materiałów, które zostały zastosowane. Szczerze, Guitar Hero miał ten wow czynnik — specjalną jakość, która sprawiała, że chciałeś wziąć gitarę i nauczyć się niszczyć struny i wykonywać potężne bisy przez godziny. Rock Band próbował odtworzyć tę aurę, prawda, ale nie było to na tym samym poziomie; brakowało mu treści i wiecznego uroku, który mógłby przetrwać próbę czasu.

Oczywiście, chociaż Guitar Hero nigdy nie rozszerzył swoich horyzontów ani nie przyjął nowych mechanik gry po swoim wczesnym sukcesie, seria poszerzyła swoje soundtracki, dłuższe tryby kariery, które obejmowały wiele miast, scen i krajów, a także dostosowanie ubioru, które pozwalało odblokować i eksperymentować z nowymi strojami, gitarami i komponentami. Gra nie zmieniła się znacznie, ale rozdziały zaczęły czuć się bardziej inkluzywne, atrakcyjne i wyrafinowane, z lepszą optymalizacją i strunami, które czuły się bardziej responsywne i na rytm. To, krótko mówiąc, było około czasu, gdy saga osiągnęła szczyt, przy uruchomieniu Guitar Hero III: Legends of Rock. 

Pomiędzy Legends of Rock a Warriors of Rock, masz podstawę dwóch wybitnych ballad z wieloma świetnymi aspektami i soundtrackami, a także głębokim dostosowaniem postaci, trybami kariery obejmującymi cały świat i katalogiem, który może pochwalić się tysiącami ścieżek do pobrania i funkcji niestandardowych. Oryginalna dwójka może zawierać ten nostalgiczny uczucie, ale to LoR i WoR , które podnoszą największe zalety serii i wzmacniają jej podstawowe elementy gry. Kwestia opinii, oczywiście, ale bez Legends of Rock, nigdy nie byliśmy w stanie wprowadzić świata do Dragonforce’s Through the Fire and Flames. Więc, wiecie, jest to jeden z wielu innych rzeczy.

Chociaż seria mogła się skręcić w złym kierunku po uruchomieniu swojej wersji Live — wersji, która próbowała wprowadzić nową sześcioprzyciskową podstrunnik i wiele nowych utworów — Guitar Hero zdołał zachować wiele swoich podstawowych wartości i swojej sygnałowej pętli gry. Niestety, ze względu na swoją zależność od mikrotransakcji w grze, wpadł w zły stan, który ostatecznie sprawił, że reboot czuł się bardziej jak bezwstydny chwytnieć pieniędzy niż list miłosny do oryginalnej serii, która postawiła gry rytmiczne na mapie. Było to nadal Guitar Hero, ale ze słabszym soundtrackiem i obecnością, która czuła się bardziej zapomniana niż wieczna. Niestety, to był gwoździk do trumny serii, i moment, z którego Activision nie mogło się odbudować.

Chociaż seria od tego czasu upadła na głuche uszy, Guitar Hero wciąż pozostaje jedną z najbardziej prominentnych franczyz rytmicznych na świecie. Szanse na to, że powróci, by zająć centralną scenę, mogą być frustrująco małe, ale to nie oznacza, że jest niezdolny do krwawienia przez podstrunnik wielu innych IP. Spójrz na większość gier rytmicznych z mechaniką przyciskania strun, a zobaczysz, że Guitar Hero wciąż żyje w jakiś sposób. Wahadła i huśtawki, naprawdę.

Werdykt

Guitar Hero będzie zawsze pozostawał ikoną w świecie gier rytmicznych — ikoną z celebryckim statusem, który będzie kontynuował przewyższać swoich przeciwników swoim niezmiennym urokiem i wszechobejmującymi soundtrackami i cameo, pomimo tego, że jest na końcu nowoczesnej sceny i nie ma wzmacniacza, by wykonać bis. Może być statyczny w wodzie, ale to nie zmienia faktu, że jest, i zawsze będzie ojcem chrzestnym nowej fali technologicznej rytmicznej. Rock nie umiera, i szczerze, Guitar Hero, tak długo, jak fani będą śpiewać jego chwałę i brać okazjonalną możliwość, by wykonać kilka strun.