WW2 Rebuilder Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Het is het begin van de dag, en de lokale politie begint opnieuw met hun taken om te helpen bij de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. Het is koud, en afgezien van de vonken van verspreide branden die kleine uitbarstingen van warmte rond de stad geven, is er niets om ons warm te houden. De kinderen, die niet terug kunnen keren naar hun school vanwege de ruïnes en as, zullen vandaag dromen van een betere toekomst. De forensen zullen, hoezeer ze ook terug willen keren naar hun huizen, de komende weken ook doorbrengen met het heen en weer gaan tussen een rots en een harde plek. En wat mij betreft? Ik zal deze vertrouwde schep tegen de resten van mijn voormalige huis nemen en nieuwe wortels beginnen te planten. Ik zal, ongeacht hoe lang het duurt, de fundamenten van deze gebroken wereld herbouwen.

Ondanks de tamelijk deprimerende maar tijdige, opzettelijk macabere aard, is WW2 Rebuilder niet zo somber als je zou denken. Nou, het is, maar zonder strikte tijdslimieten of onvergeeflijke regels om te volgen, is het spel veel meer vergelijkbaar met House Flipper of Train Station Renovation dan de meeste van zijn tegenstanders in het zandbakdomein. In zijn kern is het hetzelfde formuleuze blauwdruk dat we honderden, zo niet duizenden keren eerder hebben gezien—natuurlijke hulpbronnen vervoeren, modder en puin scheppen, en langzaam beginnen om leven te blazen in de gebroken botten van een eens bloeiende beschaving. Dat is alles hier en meer, maar met de inclusie van een royale collectie Europese steden om te verkennen, dynamische takenlijsten om te vervullen, en een redelijk fatsoenlijke hoeveelheid gereedschap om tussen te wisselen, is WW2 Rebuilder tot op zekere hoogte meer dan je doorsnee constructiesim.

Uit de as

WW2 Rebuilder brengt ons naar de nasleep van de Tweede Wereldoorlog—naar een kolonie die, vanwege de traumatische gebeurtenissen die de Europese schiereiland vormden, een verlaten archipel van puin en afval is geworden. Het spel, dat niet veel biedt in de vorm van overtuigende verhaallijnen, nodigt je uit om door verschillende gebieden in Europa te snijden en een combinatie van gereedschap te gebruiken om voormalige treinstations, fabrieken, woonhuizen en verschillende opvallende monumenten te herbouwen. Dit is, tot op zekere hoogte, waar WW2 Rebuilder zijn hele bestaan op centerd: een relatief eenvoudige lus die voornamelijk bestaat uit het opgraven van de resten van een voormalige gemeenschappelijke site en het vervolgens gebruiken van welk gereedschap je ook in je achterzak hebt om nieuwe gebouwen en andere faciliteiten te bouwen.

Gelukkig is WW2 Rebuilder niet alleen over het scheppen van modder en het uitvoeren van dezelfde saaie taken keer op keer; het is ook over het voltooien van een mengsel van bijbaantjes om de post-oorlogse wonden te verzachten. Neem bijvoorbeeld de openingsgedeelten van de campagne. Aanvankelijk moet je puin van een set treinsporen schoonmaken. Echter, hoe meer je de kaart begint te verkennen en nieuwe gebieden ontdekt, hoe meer je begint te ontdekken van bijbaantjes, zoals het ontmantelen van oude bommen, bijvoorbeeld. En, in een traditionele rags-to-riches-stijl, hoe meer bijbaantjes je voltooit, hoe groter de kans is dat je betere voordelen voor je gereedschap verdient, evenals andere stimulansen om je algehele prestaties voor toekomstige avonturen te verbeteren.

Rust na de storm

Het blijkt dat WW2 Rebuilder geen echte bedreiging vormt voor jou, noch creëert het gevaarlijke gebieden om door te navigeren. Waar, het heeft af en toe een hindernis (zie vorige punt over gewapende bommen), maar aangezien deze vaak optioneel zijn en niet noodzakelijk zijn om de agenda te vervullen, is het spel, tot op zekere hoogte, zo vergevingsgezind als je wilt. Zeg, als je liever je werkweek doorbrengt met het afzuigen van rommel uit een verlaten pakhuis dan dat je je uit de weg gaat om verborgen kansen rond de wereld te zoeken, dan kun je dat doen. Met dat gezegd, vond ik dat de beste ervaringen vaak degenen waren die ik per ongeluk tegenkwam dan diegene die vanaf het begin van elk hoofdstuk beschikbaar waren.

Om te zeggen dat WW2 Rebuilder een langzame ontwikkeling is, zou niet al te ver van de waarheid zijn. Zoals bij elke renovatiesim die de geduld van een heilige en de groene duimen van een architect van pedigrée-niveau vereist, is het een kwestie van je ervaring zo kunnen inrichten dat je de last van je werk kunt verlichten en de kans krijgt om te genieten van wat je doet. En, er zijn echt enkele geweldige beloningen voor deze carrière, waaronder kleine maar opvallende gereedschapsupgrades en andere voorwerpen voor je inventaris om in de latere stadia van de redelijk omvangrijke campagne te overwegen. Toegegeven, deze voordelen zijn misschien niet altijd de moeite waard om naar huis te schrijven, maar voor wie de kleine mijlpalen verheerlijkt en, belangrijker nog, wie er trots op is om ze te overtreffen in ruil voor een kleine beloning, kan het een waardige investering zijn.

Selfs in de rommel

Terwijl het zeker geen geheim is dat bedrijfssimulaties en bouwcentrische zandbakspellen vaak worstelen om perfecte afbeeldingen van echte steden te vangen, doet WW2 Rebuilder het eigenlijk best goed met enkele verrassend goede visuals. Er is een goed gevoel van realisme in de wereld, wat passend is, gezien de ernst van de tijdperk en dat soort dingen. Het helpt ook dat het spel zich niet verliest in een zee van technische of grafische fouten, of zelfs op mechanisch niveau. Ik kan niet zeggen dat ik de hele wereld aan het doorzoeken was terwijl ik actief zocht naar fouten om gaten in te slaan; ik was veel te druk met het opnemen van de bijbaantjes en het genieten van de ervaring… hoe ontmoedigend het soms ook mag zijn.

Uitspraak

Als je de historische context van het spel kunt negeren en vrede kunt sluiten met de tamelijk ontmoedigende sfeer, dan kun je een aangenaam bevredigende gameplaylus ontdekken die in het kader van wat een verrassend goede simulatiespel is. Het helpt, op sommige manieren, dat het spel niet zozeer een sombere ervaring is als wel een liefdesbrief aan conservering en de kunst van het helen van oude wonden. Is het een vrolijke spel? Zeker niet, nee. Maar is het een leuk spel? Absoluut, en ik ben eerlijk gezegd geneigd om te geloven dat het een van de meest belonende bouwsimulatiespellen is. Zeker, de gameplaylus is vrij eenvoudig, en het bouwproces is niets anders dan voorspelbaar, maar met een solide collectie van bijactiviteiten om aan boord te gaan en een redelijk fatsoenlijke set gereedschap om mee te werken, wordt het snel een waardige onderneming.

Om te herhalen wat ik eerder zei, is WW2 Rebuilder, ondanks dat het een beetje serieuzer is dan de meeste andere constructiesimulatiespellen, een opgekrikte versie van House Flipper met een oorlogsgedraaide twist. Depressief, hoewel niet zo erg als het had kunnen zijn, gezien de fascinatie met het gekozen tijdperk. En dus, terwijl je zou kunnen argumenteren dat dit een reis van posttraumatische ellende is, kun je ook argumenteren dat het het begin van een nieuwe en vruchtbare era aanduidt—de rust na de storm, of de zilveren rand die uit de as van een harde verleden tevoorschijn komt, als je wilt. Als dat het soort ding is dat je niet uit bed wilt komen, laat me je dan de schep geven — een nieuwe wereld wacht voorbij de rommel.