Beyond The Darkness Review (PC)

Ik loop door de griezelig stille vertrekken van een oud huis, geplakt aan de warme maar helaas ontoereikende vlam van een minuscule lamp. Oh ja, er zijn gruwelen hier die alleen maar willen vinden het centrum van mijn meest kwetsbare angst. Als motten naar een vlam, zullen ze wel me vinden, en ze zullen die ene leidende licht uitdoven die tussen mij en de verre horizon staat. Helaas, ik moet doorgaan met door deze holle gangen van permanente wanhoop en onzekerheid te lopen, want ik heb een droom die nodig waar moet komen. Ik moet mijn familie vinden, zelfs als dat betekent dat ik nog dieper moet afdalen in dit konijnenhol van nachtmerrie-energie en voortekenen. Ja, de nachtmerries zijn intenser dan ooit tevoren, maar met deze ene kleine vlam tussen mijn handpalmen, zal ik reizen Beyond The Darkness, in de diepten van een wereld die me niet wil.

Ik geef toe, het was Little Nightmares’ lange tunnel van ogenschijnlijk perfecte afbeeldingen die me naar de wortel van Beyond The Darkness brachten. Noem het een schot in het donker, maar het moet de manier zijn geweest waarop de sombere texturen samensmolten met de luchtdichte locaties, of de manier waarop het me ongemakkelijk en ontoereikend liet voelen tegenover andere, meer krachtige wezens of puzzels. Wat het ook was dat me op dat pad bracht, het leek bijna onmogelijk om het onderscheid te maken tussen de twee – de bron en de afbeelding. De vraag die ik wilde beantwoorden, was natuurlijk heel eenvoudig: Wat zou Beyond The Darkness doen om de verbinding tussen zijn bestaan en de schaduw die over de grenzen van zijn baarmoeder hangt, te verbreken? Om dat antwoord te vinden, moest ik verder gaan. Ik moest het licht laten schijnen.

In het donker

Beyond The Darkness vertelt het verhaal van een meisje – Millie – wiens donkere en verwrongen herinneringen haar de hele nacht blijven achtervolgen. Haar herinneringen, net als die van een soortgelijke adolescent die een extreem levendige verbeelding deelt, dienen als angstaanjagende deuren naar een rijk dat rijk is aan een combinatie van illogische ideeën, puzzels en ellendig gedrag dat de kracht heeft om zelfs de meest smaakvolle dingen om te zetten in glinsteringen van angstaanjagende handelsmerken. In deze onontkoombare wereld wordt Millie een doel gegeven: door het donker te lopen en haar weg terug naar haar familie te vinden. En dat, toevallig, is waar je je reis begint: gebonden aan de bron van het donker, uitgerust met de nogal flauwe glans van een kleine vlam die toevallig dienst doet als geestelijk schild voor de gruwelen die in de schaduw rondhangen.

Het spel zelf is meer of minder het “Millie”-equivalent van Little Nightmares, in de vorm dat elk gebied komt met een ander verhaal – een zak, van sorts, waarin spelers een reeks unieke thema’s, obstakels en puzzels kunnen aanpakken, allemaal terwijl ze tegelijkertijd werken aan het verdikken van de plot en de andere kant van een nogal verontrustend verhaal bereiken. In plaats van een tasdragende jongen of een enkel geel regenjasje te gebruiken, hebben spelers een ander instrument tot hun beschikking: een lamp – een eigenaardig snuisterij dat niet alleen de kracht heeft om je door de gangen te leiden, maar ook om je te helpen bij het oplossen van bepaalde puzzels, het aanpakken van monsters en je algemeen in de juiste richting te wijzen, nogal gemakkelijk. En dat, in de ware zin van het woord, is het licht aan het einde van de tunnel. Licht, donker – je snapt het beeld.

Mijn leidende licht

Zoals ik eerder vermeldde, is Beyond The Darkness ten minste enigszins een lineair spel; het stort je neer met een selectie van verwarde fragmenten van herinneringen, en vraagt alleen maar dat je ze reconstrueert door dieper in hun werelden te graven en een compilatie van relatief complexe puzzels op te lossen. Tussen deze dynamische puzzels en obstakels, heb je ook een paar andere taken die een beetje vooruit plannen vereisen – illustere kat-en-muisspelen, bijvoorbeeld, die een verrassend groot deel van de totale campagne uitmaken. Behalve deze nogal gebruikelijke tropen die vaak in de DNA van de meeste, zo niet alle indie horror-spellen zitten, is er ook een behoorlijke hoeveelheid exploratie, interactie en het occasionele mysterie om te ontrafelen. Het is voldoende om te zeggen dat Beyond The Darkness veel van dezelfde kenmerken heeft als een prestigieus IP – en dat is prima; imitatie is de oprechtste vorm van flattery en alles.

Of course, om te zeggen dat het spel geheel zonder enige originaliteit is, zou geen overtuigend argument zijn. Het blijkt dat Beyond The Darkness veel uitstekende functies heeft – het gebruik van de lamp-mechanica, een van zijn meest belangrijke stukken, zeker. En niet alleen dat, maar ook de opname van enkele echt angstaanjagende gebieden, waarvan de meeste vaak worden aangedreven door een hoop kwaliteitsvolle setstukken en niet te vergeten een verschrikkelijk grote hoeveelheid atmosferisch geluid en visuele effecten. Bovendien zijn er veel (en dat is mild uitgedrukt) geweldige schrikmomenten om aan boord te gaan tijdens de relatief korte reis. Is het het angstaanjagendste spel dat je je ooit zult onderwerpen? Waarschijnlijk niet, nee. Echter, als Little Nightmares alle juiste vakjes voor je aanvinkt, dan ben je hier in goede handen.

Een snufje McGee

Het geluk wil dat Beyond The Darkness niet wordt teleurgesteld door houten mechanismen of een aanzienlijk gebrek aan technische glans – of iets dergelijks. In feite, in de handvol uren die ik doorbracht met door de zwak verlichte vertrekken van het spel te lopen, kon ik me baden in een lovenswaardige hoeveelheid verfijnde details en lore, die beide de besturingssysteem en UI opmerkelijk goed aanvulden. Daarom kon ik niets vinden om over te klagen.

Op een andere noot, is er een zekere hint van American McGee die uit het houtwerk springt. Om het simpel te zeggen, als je ooit maar een beetje hebt genipt van de tip van Alice: Madness Returns, dan is er een goede kans dat je verliefd zult worden op veel van de ontwerpkeuzes die door de spleten van Beyond The Darkness’ interne wereld sijpelen. Het is geen directe replica van McGee’s verwrongen anthologie, maar het is wel duidelijk dat Alice fungeerde als een van de primaire invloeden van het spel. En opnieuw, dat is prima .

Uitspraak

Terwijl je zou kunnen argumenteren dat Beyond The Darkness een of twee tropen leent van Little Nightmares of Bramble: The Mountain King, is de eerlijke waarheid dat het spel meer dan genoeg van zijn eigen charme heeft om de aandacht van zijn soort te verdienen. Ja, het kan heel goed een vertegenwoordiger zijn van een veel grotere keten van poppen-achtige horror-verhalen, maar ondanks zijn natuurlijke fixatie op het gebruik van een of twee activa uit de catalogus van zijn peers, is het nog steeds de moeite waard om op te merken dat, voor zover solide onafhankelijke horror-titels gaan, Beyond The Darkness definitief een prima fakkel is voor de genre’s voorbijgaande populariteit. En dat is iets, gezien de enorme hoeveelheid werken die ook de gebruikelijke attributen van een vertrouwd IP bevatten.

Om de eer te geven waar het toebehoort, geloof ik dat Beyond The Darkness enkele buitengewone ideeën heeft, waarvan er een paar direct te maken hebben met de angstaanjagende sfeer die het spel probeert zo wanhopig naar voren te brengen. Voeg hieraan toe dat het ook een bevredigende hoeveelheid diepe puzzels, memorabele monsters en zelfs het occasionele tapijt van schrikmomenten levert, en ik zou zeggen dat je alle juiste ingrediënten hebt voor een goed gebakken afdaling in de onderbuik van een kindernachtmerrie. Daarom zeg ik, je weet, kudos, My Little Studio – je hebt met succes de pot geroerd en iets gecreëerd dat, hoewel het nog steeds vreemd vertrouwd is voor de meest ingewijde horror-fans, alle belletjes en fluitjes van een briljant indie-spel heeft.

Om enige afsluiting te brengen – ja, je moet absoluut Beyond The Darkness een kans geven. Conclusief, het is, om het gebrek aan een betere beschrijving, Bramble ontmoet In Nightmare, met natuurlijk een paar onmiskenbare ondertoon van Gylt en – je raad het al – Little Nightmares. Dat is een winnende combinatie, mensen.