Alessia’s Poppenhuis Recensie (PC)

Het was een tijdje geleden, toen ik nog een tiener was, dat ik een indie-horrorgame vond – Pizza Delivery, als mijn geheugen me niet bedriegt. Het was in die game dat ik één ding leerde over conventionele horror: geslacht, ras of religieuze overtuigingen daargelaten, de pizzabezorger is veel waarschijnlijker het slachtoffer van een brute haunting door een bovennatuurlijke kracht dan de gemiddelde Jan met de pet. Het punt is, toen ik de wortels van Wasper Games‘ Alessia’s Poppenhuis begon te ontwarren, wist ik dat ik waarschijnlijk het slechte einde zou krijgen, want ik zou geen andere zijn dan die onfortuinlijke ziel die een pizza moest bezorgen bij een ominieuze vreemdeling. Wat er daarna zou gebeuren, was een andere vraag, maar dat was niet zo relevant – verwijst u terug naar het eerdere punt over pizzabezorgers.

Ik ga niet doen alsof ze mijn aandacht niet trokken – de flagrante verwijzingen naar indie-horrorgames zoals Visage en Emily Wants to Play – want ze deden dat wel. Met uitzondering van een semi-onregelmatige locatie en een uit-de-doos-protagonist, kwam Alessia’s Poppenhuis eigenlijk met allezelfde seizoensversieringen en tropen die we al talloze keren in andere poppenhuis-georiënteerde iteraties hebben gezien. Maar dat was geen probleem; Emily Wants to Play was een van de beste ondergewaardeerde indie-games van 2015, dus voor wat het waard was, was Alessia’s Poppenhuis eigenlijk de natuurlijke keuze voor het verhelpen van die post-completiemoeheid – alleen negen jaar na zijn ontstaan.

Hoe dan ook, Alessia’s Poppenhuis is zojuist gelanceerd op de Steam-markt. Dus, als u van plan bent om het te kopen en een stukje te houden, laat ons dan de lege plekken invullen en een paar snelle voor-aankoop-tips geven. Laten we praten.

Alessia Wil Ook Spelen

In de rol van een met tranen gevulde pizzabezorger kruipen, was nooit een wandeling in het park; Alessia’s Poppenhuis maakte dat vrij duidelijk vanaf het begin, grappig genoeg. Het vergde ook geen gave van helderziendheid om te begrijpen wat er met me zou gebeuren zodra ik bij de donkere en ogenschijnlijk verlaten wortels van een oud huis aankwam. Schokkend – niemand wilde een stuk pizza; ze wilden een stuk van mij, en ik, nogal onwillig, voelde me verplicht om hun diepste verlangens te vervullen, zelfs ten koste van een extra fooi. Dat zat er niet in, maar, als de opgepepte optimist die ik was, besloot ik om voorzichtigheid te laten varen en naar binnen te gaan, terwijl ik dat ene belangrijke regel negeerde: de pizzabezorger sterft altijd.

Alessia’s Poppenhuis draait en keert op een soortgelijke manier als veel sleutelhorror-games; het draait natuurlijk om een spookhuis, een speelse maar vreemd genoeg sadistische groep poppen, en een ominieuze sfeer, om maar te zwijgen. Net als Emily Wants to Play – een horror die ook alle dezelfde personages, thema’s en mechanismen heeft, vreemd genoeg – bestaat het spel uit het verkennen van het in kwestie huis, en het ontwarren van een vrij generieke spoel van informatie over zijn oorsprong en de gebeurtenissen die ooit de zielen van de poppen opeisten. Daartoe hoeft u niet veel te doen, behalve snel tussen gangen en andere donker verlichte gebieden te bewegen, en basiscontact te maken met een paar speelgoed.

Poppen – Wie Zou Ze Willen?

Goed, er is technisch gezien wel meer aan de verhaallijn dan van het ene ankerpunt naar het andere lopen. Zoals het blijkt, bevat het spel ook drie vrij distincte poppen: een vijand die u kan bevriezen; een vijand die u vanuit de schaduw stalkt; en een vijand die u kan transporteren naar de onuitsprekelijke diepten van een nachtmerrie-achtige realiteit. Het is uw rol in deze voortdurende ruzie met de poppen om aanwijzingen te zoeken en de waarheid achter hun bestaan te ontdekken. En dat klinkt allemaal vrij rechttoe rechtaan, op papier althans – maar het is niet, dankzij elke poppen neiging om u voortdurend te laten twijfelen en de manier waarop u dingen aanpakt te veranderen.

Alessia’s Poppenhuis neemt een spelstijl aan die meer op proef-en-fout gebaseerd is dan vloeiend en gestructureerd. Wat ik bedoel te zeggen, is dat, hoewel u wel uw eigen strategieën kunt ontwikkelen, er niets is dat zegt dat dezelfde aanpak de tweede keer zal werken. En, nogal frustrerend, blijft dit het geval gedurende het hele verhaal, wat betekent dat u vaak zal worstelen om dezelfde resultaten te behalen in elke nieuwe poging. Het helpt ook niet dat elke vijand de gewoonte heeft om op verschillende tijden en locaties te spawnen, waarvan er vaak enkele rond hetzelfde punt als een andere vijand op het bord cirkelen. Maar dan, dat is waar de grootste uitdaging ligt: leren hoe u meer ballen kunt jongleren dan u durft te dragen. Is het haalbaar? Ja. Is het leuk? Eh – het is niet niet leuk.

Een Paar Schroeven Los

Om te zeggen dat Alessia’s Poppenhuis mechanisch solide is, zou niet helemaal waar zijn, want het lijdt inderdaad aan een paar technische problemen – ongevoelige interfaces, ontbrekende knopinvoer en pictogrammen, en om nog maar te zwijgen van een vijandssnelheid die, eerlijk gezegd, veel te hoog is en bijna onmogelijk te counteren. Helaas komen deze fouten vaak tevoorschijn uit het houtwerk tijdens de latere delen van het spel – een segment dat u laat sprinten van de ene locatie naar de andere op zoek naar verschillende zekeringen, en zich verbergen in bepaalde gebieden om de drie poppen te vermijden. Aangezien veel van deze poppen in de kaart worden gestoken zonder u een formele waarschuwing te geven, betekent dit eigenlijk dat u niet echt een kans heeft om te overleven. Nou, technisch gezien kunt u overleven, maar het is meer waarschijnlijk te wijten aan geluk en niet, bijvoorbeeld, vaardigheid.

Behalve de een of twee technische nadelen, is er niet veel te doen in Alessia’s Poppenhuis. Er zijn een paar bandjes om te verzamelen en wat dies meer zij, maar verder is er niet veel meer om u aanvullende informatie of context te geven. Bovendien, aangezien er slechts een paar kamers zijn om heen en weer te rennen, evenals slechts één verdieping om te verkennen, is er niet genoeg ruimte om te manoeuvreren. Met andere woorden, het is bijna te gemakkelijk om het grootste deel van de functies van het spel in de eerste tien of vijftien minuten te begrijpen. Daarna, nou, wordt het bijna voorspelbaar en harteloos. En dat is echt jammer.

Uitspraak

Alessia’s Poppenhuis is, in mijn mening, een spel dat meer op een geestelijke opvolger van Emily Wants to Play lijkt dan een origineel kunstwerk. Dat is niet slecht, hoor, maar ik zou ook liegen als ik zei dat het een nooit eerder gezien collectie van functies en mechanismen heeft. De waarheid is, dit is niets wat we niet al talloze keren eerder hebben gezien, en dus, terwijl ik me redelijk op mijn gemak voel om een paar punten te geven voor zijn vermogen om de angstfactor te verhogen, kan ik niet echt mezelf verheugen in het vieren van veel van zijn activa – de instellingen, personages en generieke gameplay-loop, bijvoorbeeld. Het is niet dat ze slecht zijn; het is gewoon dat ze een beetje, weet je, voorspelbaar zijn.

Ik kan niet zeggen dat ik Alessia’s Poppenhuis verliet met een gevoel van prestatie, maar eerder een zeker gevoel van teleurstelling en frustratie, wat voornamelijk te wijten was aan het feit dat, zelfs tijdens de “engere” tijden, veel van de kwaliteit vaak werd aangetast door enkele vrij slordige mechanismen of nadelige spawn-vallen. Ik kan niet zeggen dat het allemaal slecht was, maar ik wel een punt bereikte in de campagne waar dingen overgingen van rechttoe rechtaan eng en immersief naar herhaald en zelfs een beetje saai. En eerlijk gezegd, dat was geen goede manier om het boek over het verhaal te sluiten. Ik wilde de climax genieten, maar ik werd achtergelaten met een gevoel van ontevredenheid en onvermogen om de kleinere details te waarderen.

Om die initiële vraag te beantwoorden of Alessia’s Poppenhuis de moeite waard is om te spelen – eh, ik zou het een paar weken langer in de oven geven, om eerlijk te zijn. Met dat gezegd, als u iemand bent die de fouten overheen kijkt, dan kunt u misschien iets van waarde vinden in de vier muren van Alessia’s Poppenhuis.