Beyond Blue: After the Storm Recensie (Meta Quest)

Onder de serene wateren van een ogenschijnlijk idyllisch aquatisch archipel loert een onderliggende bedreiging die ontdekt wil worden. Dit poignante mysterie en gevoel van voorboding zet Beyond Blue: After the Storm ertoe aan om de olifant (of zeeschildpad, als we ons aan het nautische thema houden) in de kamer te erkennen. Wat is het dat onder de getijdegolven loert, en waarom is het dat wij, de diepzee-reizigers, de taak hebben om hiermee om te gaan? Zo veel als ik zou willen zeggen dat de antwoorden meestromen met de rimpels boven, de waarheid is dat ze niet doen. De feiten zijn dat Beyond Blue niet zonder contextloze voorlopige jargon is; het verwacht alleen dat je op een phishing-expeditie gaat en zelf de gevaren ontdekt. En dat is, weet je, okay.

Beyond Blue: After the Storm is geen geboren roofdier, noch is het een horror spel, in dat opzicht. Nee, wat je hier hebt, echt, is een nautische expeditie-sim met een netwerk van onderwaterpuzzels, robotische metgezellen en een onderliggende boodschap van het grootste belang. Om te zeggen dat het geen enkele vorm van bedreiging heeft, zou niet helemaal accuraat zijn, houd er rekening mee; het spel bevat af en toe een haai-bezette doolhof — wat een passende toevoeging is, gezien de natuurlijke fixatie op de bodemloze diepten van een oceanisch rijk. Maar dat is niet wat je in Beyond Blue bedreigt; het is de onvergeeflijke nasleep van een sinistere storm — een post-catastrofale gebeurtenis die, terwijl het nog zichtbaar kalm en verzameld is, een aantal problemen herbergt. En, verrassing, verrassing — het is jouw taak om ze te repareren.

In de nasleep van de ramp

Beyond Blue: After the Storm duwt je in de tropische wateren van een nautische doolhof — een semi-open wereldregio waarin twee dingen verblijven: een onderwateronderzoeksfaciliteit en een parade van oceanische soorten. Het verhaal, dat plaatsvindt na de titelstorm die ravage aanricht in de genoemde onderzoeksfaciliteit en haar bewoners, ziet je de laarzen van een ingenieur invullen, wiens enige verantwoordelijkheid is om te repareren de gebroken componenten en de veiligheid van de lokale mariene onderwerpen te waarborgen in de nasleep van de ogenschijnlijk catastrofale gebeurtenis. In die zin richt het spel zich voornamelijk op je natuurlijke vermogen om de wateren te verkennen, eventuele problemen te identificeren die kunnen ontstaan en je omgeving te benutten om specifieke verzoeken en kansen te verzorgen.

Het grootste deel van Beyond Blue ontvangt geen formeel richtsnoer of checkpoint-markeringen, wat betekent dat, terwijl er objectieven zijn om te voltooien, de route vooruit niet altijd duidelijk is. Om toe te voegen, zijn er ook een handvol bijverzoeken om te voltooien — buitenschoolse taken die ofwel vereisen dat je een bepaald deel van de onderzoeksfaciliteit repareert met een lasapparaat, een van de lokale haaien geneest met een speciale schuim, of afval verwijdert uit verborgen gebieden. Voor het meeste deel zijn de objectieven echter onderdeel van een on-rails-ervaring; het spel duwt je natuurlijk door de stroom en vraagt op bepaalde momenten dat je een paar basisstappen volgt om je doel te bereiken. En dat is het, weet je.

Alles nautisch

Het spel was, natuurlijk, gebouwd met de Meta Quest headset in gedachten, wat betekent dat de platte versie van Beyond Blue niet zo immersief is als zijn Quest-tegenhanger. Dat gezegd hebbende, beide versies van het spel hebben een adequate hoeveelheid diepte ingebed in het besturingssysteem; de bewegingsbesturing werkt zoals het hoort, en de beweging is soepel, als het niet enigszins temperamentvol is in sommige delen van de campagne. In sommige gevallen kun je niet kiezen waar je naar toe zwemt, of zelfs interactie hebben met bepaalde objecten totdat het spel je vrijlaat uit zijn on-rails pulleysysteem. Dit is geen groot probleem, hoewel het wel leidt tot het occasionele technische probleem of grafische bug.

Beyond Blue is niet zo lang; in feite zou je in negentig minuten moeten kunnen zien wat het allemaal te bieden heeft, plus of min een paar minuten. Wat betreft de vraag of het de moeite waard is om na het voltooien terug te keren — eh, ik zou niet zeggen dat er replay-waarde in zit. Maar dat is zo met de meeste VR-inzendingen, en waarheid gezegd, zelfs de meest memorabele hebben vaak een gebrek aan duurzaamheid of replay-waarde. Het punt is, hoewel er geen enorm aantal dingen is om over te schrijven in Beyond Blue, dat wil niet zeggen dat het zonder zijn eigen unieke charme en morele kwaliteiten is. Het is zeker een eenmalige gebeurtenis in die zin, hoewel, voor $10, kun je geen klacht indienen.

In de afgrond

Ik ging Beyond Blue in met de verwachting om onderworpen te worden aan een haai-bezette omgeving van bloed, tanden en gezonken schatten. Het bleek echter dat de reis kalmer was dan ik aanvankelijk dacht; de haaien waren aanwezig en vertegenwoordigd — maar het angstfactor was er niet. Het duurde niet zo lang na het aanpakken van de eerste golf en het lassen van een paar gebroken kamers dat ik uiteindelijk tot de conclusie kwam dat het geen horror was, of zelfs een rook-en-spiegelspel met onderliggende thema’s van een verwrongen realiteit. De waarheid is, Beyond Blue is geen van die dingen; het is een eenvoudig nautisch verhaal dat een poging doet om licht te werpen op mariene biologie en, belangrijker nog, hoe meteorologie de potentie heeft om het milieu te beïnvloeden. Tenminste, dat is wat ik eruit haalde, hoe dan ook.

Er is geen grote hoeveelheid daadwerkelijk spel in Beyond Blue, wat een probleem op zich is, en eerlijk gezegd, een probleem dat ik moet aanspreken hier. Natuurlijk laat het je een paar stukken apparatuur bedienen en experimenteren met items zoals lasgereedschap, genezende schuim en verschillende andere items. Dat gezegd hebbende, met een groot deel van de zwem delen voornamelijk on-rails, is er geen grote hoeveelheid voor je om te bereiken buiten de hoofdtaken. Het heeft zijn momenten, zeker, maar ik zou liegen als ik zei dat de gehele campagne bestaat uit muur-tot-muur knoppen indrukken en uithoudingsvermogen zwemmen. Helaas, als je houdt van serene landschappen en nautische panorama’s, zal het gebrek aan interactief spel waarschijnlijk geen zorg zijn.

Uitspraak

Beyond Blue vat de aquatische hart van een adembenemend nautisch universum dat evenzeer levendig als intrigerend is. Behalve het feit dat het een groot aantal intuïtieve puzzels en punten van interesse herbergt, biedt het spel ook een echte en goed geschreven encyclopedie met betrekking tot het belang van mariene conservatie en wetenschappelijke strategieën, waardoor het een effectief hulpmiddel is voor iedereen met een interesse in de diepe, diepe blauwe zee. En dat is amper het oppervlak krabben, om zo te zeggen; Beyond Blue baadt ook in een wonderlijke en excentrieke wereld die barst van kleur en subtiele tonen van thematische complexiteit. Het is net zo goed, ook, aangezien de beslissing om volledig een virtuele realiteit aanpak te geven duidelijk de ideale methode was om deze elementen te vergroten, ongeacht hun vorm, grootte of doel.

In de paar korte uren die ik in de bodemloze diepten van Beyond Blue stopte, was ik in staat om mezelf te onderwerpen aan een heel aantal dingen, het meest belangrijke correlerend met de wholehearted aard van mariene biologie en haar vitale relatie met onze inspanningen om het te behouden als soort. Maak je geen zorgen, ik genoot van de interactiviteit van alles, maar dat was niet wat bij me bleef hangen toen ik eindelijk de kust verliet; het was de impact die het had op het onderbewustzijn, en de manier waarop de pure schoonheid van een ogenschijnlijk vergiftigd paradijs me ertoe bracht om een aantal van mijn eigen keuzes in twijfel te trekken. En zeker, terwijl al dit klinkt een beetje diep, is het de moeite waard om te onthouden dat Beyond Blue niet zozeer een videospel is als het een educatief kunstwerk is.