Warriors Orochi Review (Xbox, PlayStation & PC)

Het lijkt erop dat, tussen het herhalen van de Romance of the Three Kingdoms en de Warring States periodes over dozijnen hoofdinstallaties en Ultimate en Empires spin-offs, Omega Force hunkert naar een nieuwe era van Warriors gevecht en generatiegetalente. Liever, het verlangt een kans om uit te breiden en alle figureheads in één tijdslijn te verenigen. En ik neem aan, tot op zekere hoogte, Orochi levert precies dat: een gemeenschappelijk knooppunt voor alle oorlogvoerende facties. Het is een beetje Dynasty Warriors, een beetje Samurai Warriors en een lot van Warriors in het algemeen. Het is, heel eenvoudig, Omega Force’s allround haymaker van hack-en-slash gaming. Of tenminste, een ongelooflijk overdreven een die een blinde oog slaat voor historische gebeurtenissen en openlijk mythologie omarmt. Zeus, de God van Olympus, bijvoorbeeld. En dat is nauwelijks het topje van de ijsberg hier, geloof het of niet.

Terwijl zowel Dynasty Warriors als Samurai Warriors voor de traditionele tijdslijn kiezen – de Nobunaga en Three Kingdoms periodes, om precies te zijn – Orochi daarentegen, streeft ernaar om te experimenteren met het multiversum. Helaas is het niet historisch accuraat, en het ziet de wereld niet als een wanhopige plek voor oorlogvoerende partijen. In plaats daarvan kiest het ervoor om handen te schudden met mythologische wezens en bovennatuurlijke krachten, en een origineel, zij het enigszins cliché, verhaal te creëren dat alle periodes samenbrengt om één monstrueuze avontuur te creëren dat groot is op bombastische, vaak magische, stage-gebaseerde gevechten, en nog groter op dat franchise-gebonden gevechtsschema.

In tegenstelling tot de oorspronkelijke Warriors saga’s – tijdslijnen waarmee je los kunt terugvallen op voor een goed nodig lesje in Chinese en Japanse geschiedenis, Orochi is een beetje meer extravagant in zijn verhaalstijl. Maak je geen zorgen, het brengt nog steeds hetzelfde niveau van historische flamboyance als zijn soortgenoten, en het blijft net zo gek als oude hack-en-slash games. Dat gezegd hebbende, Orochi besluit om een stap verder te gaan met zijn kunststijl, door magische infusies te verheerlijken, mythologische combos te promoten en opgevoerde gevechtssystemen te bevorchten die durven te zijn een beetje, zullen we zeggen, anders. En dat is nog niet eens inclusief de verhaallijnen.

De Orochi tijdslijn, hoewel nog steeds los gebaseerd op de bestaande Nobunaga en Three Kingdoms periodes, draait meestal om een soortgelijke keten van gebeurtenissen: strijders uit beide periodes dwalen per ongeluk een sombere mist in en vinden zichzelf al snel verstrengeld met een bovennatuurlijke wereld waar historische figuren botsen met mythologische erfstukken – armbanden van de Mount Olympus, bijvoorbeeld. Als een van de douzijnen personages in deze wereld, is het aan jou om een alliantie te bouwen, gevechten te winnen en je partij geleidelijk te upgraden terwijl je vordert in je zoektocht om vrede en stabiliteit te herstellen voordat je terugkeert naar je respectieve tijdperk. Meestal wordt de finale sequentie ieders geheugen gewist, en de volgende sequentie ziet hen allemaal terug bij hetzelfde roer om, tja, het allemaal opnieuw te doen in nog een andere aflevering. Dat is de Omega Force truc, denk ik.

Natuurlijk blijft het gevecht grotendeels hetzelfde als de andere inzendingen in de Warriors saga, evenals de klassieke one-versus-thousands formaat dat de serie vormde en hielp om die ridicuul krachtige ritmische rand te vestigen. Oh, de campagnes gaan door om die traditionele formule te benutten, met stomdwalende grote legers om te vernietigen, verwoestende combos om los te laten, en <em"honderden slagveld edelstenen, wapens en gauge-verhogende perks om te verkrijgen. Het enige verschil hier is dat er meer verhaallijn is om te ontwarren. Maar natuurlijk, als je vertrouwd bent met de Warriors stijl, dan voel je je hier helemaal thuis met Orochi.

Terwijl het gevechtssysteem vrijwel zelfverklarend is – generaals elimineren, bases veroveren en zijmissies voltooien terwijl je een geallieerde eenheid beschermt, meestal – doet de serie ook dienst aan enkele extra functies buiten het slagveld. Bijvoorbeeld, als je genoeg edelstenen verzamelt, kun je basisupgrades kopen, wapens met elementaire vaardigheden fabriceren, sterke vriendschappen met metgezellen ontwikkelen en Zijverhalen accepteren, die dienen als een geheel aparte collectie gevechten die je voortdurende zoektocht naar het vestigen van een elite-eenheid kunnen helpen. En laat me niet beginnen over de Ultimate edities; de hoeveelheid inhoud die je krijgt met elke inzending in de Orochi serie is ontzettend hoog, tot het punt waar je meer dan vijftig of zestig uur nodig hebt om alleen maar de ijsberg te breken.

Toegegeven, er kan veel zijn om te absorberen hier, vooral als je een nieuwkomer bent in de Warriors franchise zonder enige voorkennis van een van de tijdperken. Gezien het feit dat <em"honderden personages over meerdere tijdslijnen de Orochi selectie vullen, kan het moeilijk zijn om je hoofd eromheen te krijgen, vooral wanneer je begint met het smeden van nieuwe allianties en je initiële strijder begint te verdwijnen in een rookgordijn van duizenden conflicterende stemmen en persoonlijkheden. Het plot, echter, is net zo eenvoudig als het komt. Personages komen en gaan, maar de algemene structuur blijft dezelfde gedurende de hele tijd, evenals de “wendingen” en de climax, bijna als een traditionele goed-tegen-slecht anime-film, compleet met alle overdreven dialogen en cliché motieven. Maar dat is Warriors Orochi, in een notendop. Het is omvangrijk, het is cliché, en het is absoluut episch.

Uitspraak

Warriors Orochi verlaat de Three Kingdoms periode om een verse en spannende kijk te krijgen op een multiversum hoofdstuk – een wereld waarin beide kanten van de geschiedenis openlijk een niveau speelveld kunnen delen om hun respectieve krachten te showen in een allesomvattende put van kracht en ravissante complexe gevechtsschema’s. Zeker, de plotlijnen kunnen belachelijk en net zo voorspelbaar zijn als een standaard goed-tegen-slecht film, maar waar de serie faalt om een originele bron voor spannende plotdetails te leveren, maakt het zeker goed in zijn stomdwalend bevredigende hak-en-slash gevechten en in-depth personage-ontwikkelingssysteem. De hoeveelheid inhoud die je krijgt, zegt het allemaal.

Het spreekt voor zich op dit punt, maar als je een beetje moe bent geworden van de gebruikelijke Three Kingdoms periode, dan is het het beste om Orochi in je achterzak te houden. Het mag dan het losse historische context van de bestaande dubbele Warriors tijdslijnen missen, maar het maakt wel een geweldige brug voor twee fantastische hack-en-slash series.