Smalland: Survive the Wilds Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Om het gewicht van de wereld op je schouders te voelen is één ding, maar om de druk van het moeten veroveren ervan te voelen, en als een vleugelachtig humanoïde niet groter dan een honingbij te zijn, is nog een ander ding. Dit, in het kort, is waar Smalland: Survive the Wilds allemaal over gaat: opkomen uit de diepste diepten van de aarde, en oorlog voeren met de creaturen en insecten die het oppervlak en zijn bladerenrijke biotopen vormen.

In een soortgelijke lijn als Grounded, nog een open-wereld survival-crafting spel, geeft Survive the Wilds zijn jonge ontdekkers de taak om naar het oppervlak te gaan en een wereld terug te winnen die ooit onder de duim van de Reuzen stond – een kolossale kracht van de natuur die de kleine volken dwong om terug te trekken en zich in de donkerste hoeken van de aarde te verstoppen. Generaties zijn sindsdien voorbijgegaan, en in het licht van het verdwijnen van de Reuzen, krijgen de boosaardige creaturen opnieuw de kans om terug te keren naar de aarde, en met een zak vol gereedschap om hen te leiden, nieuw leven in te blazen in elke spleet en kloof om een nieuwe betekenis te vinden en te floreren.

Smalland: Survive the Wilds is, na een goed jaar van het uitwerken van de kreukels in zijn Early Access-model, aangekomen op consoles en PC als een volwaardig product. De vraag is, is het waard om erin te duiken, of moet je het op de achterbrand houden? Laten we praten over Merge Games‘ laatste creatie.

Het is een kleine wereld

De Reuzen zijn overgegaan naar een andere wereld, en de overblijfselen van het verleden zijn allemaal sindsdien de fundamenten geworden voor een nieuwe generatie – een tijdperk dat zal zien dat talloze soorten strijden om een veilige plaats in de voedselketen. Dit is waar jij, een microscopisch klein wezen, je reis zal beginnen – bestemd voor het oppervlak, en met één missie die boven je schouder hangt: een thuis vinden, en je voorouders de zekerheid geven dat het oppervlak, hoe vijandig het ook mag lijken, de rechtmatige bestemming is voor je soort om wortel te schieten en te floreren.

Net als veel survival-crafting spellen, begint Survive the Wilds met een minimale reeks taken: een wapen maken, en een kleine nederzetting bouwen om uit te werken terwijl je geleidelijke stappen zet om verder landinwaarts te gaan en zijn vele geheimen en vergeten relieken te ontrafelen. Naast de gebruikelijke trekjes van een generieke sandboxsimulatiespel, biedt Survive the Wilds ook de mogelijkheid om werelden te creëren en te ontwikkelen met maximaal negen extra spelers. Maar of het een beter ervaring is, een sneeuwbal creëren met een bredere squad, hangt allemaal af van de voorkeur van de speler, aangezien het grootste deel van de co-op-functies gemakkelijk kan worden gevonden in de standaard single-player-modus.

In zijn kern is Survive the Wilds een first-person crafting-sandboxsim, met de optie om tussen een derde-persoonmodus te schakelen. Voor het grootste deel is het echter een standaard survival-spel, en een dat trekt aan alle dezelfde seizoensgebonden ingrediënten als Ark, Grounded, en Valheim. Er is gevecht, crafting, basisbouw, en natuurlijk open-wereldverkenning – vier handtekeningen die je ongetwijfeld al eerder hebt gehoord.

Overleving is het belangrijkst

Net als de meeste spellen van dit type, begint Survive the Wilds met een vrij lastige leercurve – een reeks obstakels, als het ware, die spelers moeten leren navigeren om betere wapens, buit en materialen te verkrijgen om hun nederzettingen te versterken. Het is één van die spellen – een reis die een top biedt om te beklimmen, maar met alleen de noodzakelijke dingen om je te weerhouden van naar de bodem te vallen. Dit wil niet zeggen dat het een moeilijk spel is, maar om daadwerkelijk te overleven in de wildernis, moet je eerst leren om een reeks proeven te doorstaan, waarvan er maar weinig hebben om je honger, dorst en comfort te stillen.

De eerste tientallen uren in Survive the Wilds zijn waarschijnlijk het moeilijkst, omdat ze talloze paden creëren om te nemen, maar uiteindelijk voorkomen dat je een enorme hoeveelheid vooruitgang boekt totdat je je aanwezigheid hebt gevestigd en een voet aan de grond hebt gekregen op de voedselketen. Het is geen grote verrassing, aangezien het een survival-sandboxspel is en zo, maar er moet veel worden gegrind – een relatief repetitief en enigszins saai proces dat voornamelijk bestaat uit het zoeken naar materialen en het elimineren van kleine vis om kleine hapjes en hapklare componenten te verdienen voor een veel groter, ambitieuzer project.

Er is veel te doen in Survive the Wilds. Naast de overkoepelende verhaallijn, die het verkennen van de wereld en het vinden van een geneesmiddel voor je zieke Koningin omvat, zijn er ook een heleboel bijverhalen, schatzoeken en zandbakpuzzels om door te spitten. Het is een groot spel, en een die spelers minstens dertig uur of meer zal kosten om schoon te vegen. En zelfs dan is dat alleen maar het oppervlak krabben.

Een wandeling aan de wilde kant

Terwijl het zeker geen wonder is, heeft Survive the Wilds een geweldige levendigheid, en niet te vergeten een kleurrijke palet van originele tuinachtige biotopen en een heleboel unieke personages en creaturen. Zijn wereld, hoewel voornamelijk samengesteld uit bladerenrijke regio’s, is ook de thuis van een enorm aantal betoverende structuren en geheimen – landmarks en relieken die ik, voor één, altijd gedwongen voelde om te verkennen en te ontgrendelen, als het niet was voor het verwijderen van een beetje meer rook van de kaart, dan voor de kans om spannende nieuwe zeldzaamheden te vinden om te vormen tot betere uitrusting en componenten.

Mechanisch gezien is Smalland: Survive the Wilds op zijn minst van wat ik zag, helemaal in orde, met weinig tot geen technische fouten of spelbrekende problemen. In mijn ervaring was het allemaal vrij vloeiend, wat betekende dat ik in staat was om van het ene ankerpunt naar het andere te gaan zonder dat ik ongewenste heuvels of snelheidsbumps hoefde te overwinnen. En eerlijk gezegd, dat is een grote opluchting, gezien dit een 1.0 is, en een product dat nog niet zo, zo veel meer patches heeft gekregen.

Op dit moment maak ik me niet eens een beetje zorgen over de toekomst van Survive the Wilds, aangezien de makers duidelijk hun huiswerk hebben gedaan voordat ze aan het IP zijn begonnen. En zeker, terwijl niets nog in steen is gehouwen nog niet, ben ik moreel geneigd om krediet te geven waar het toebehoort en te zeggen dat Smalland: Survive the Wilds, in zijn huidige staat, een echte aanblik is voor vermoeide ogen, en durf ik te zeggen, een waardige tegenstander voor Grounded en andere kleine survival-crafting-IP’s.

Uitspraak

Smalland: Survive the Wilds is een grote stap in de goede richting voor het survival-craftinggenre, zelfs als het voor het grootste deel uit hetzelfde bloed als de meeste, zo niet alle andere spellen van zijn soort. Het is echter een mechanisch solide en een waar genoegen om doorheen te werken, zelfs als het ten koste gaat van het moeten nadenken over een heleboel van dezelfde zoek-en-vind-doelen die we al honderden keren hebben gezien.

Het feit dat er is een verhaallijn om te volgen, maakt de algehele ervaring een beetje meer overtuigend – en begrijpelijk zo. Terwijl de meeste sandbox-spellen je in het midden van het bos droppen zonder zelfs maar twee stokken om tegen elkaar te wrijven en weinig tot geen context, doet Survive the Wilds tenminste een poging om je te verleiden om dieper de wereld in te gaan en zijn talloze verborgen geheimen te ontgrendelen. Om deze reden alleen al is het bijna te gemakkelijk om opgenomen en verteerd te worden door de lore en de onsterfelijke drang om vooruit te komen.

De toekomst is duidelijk helder voor Survive the Wilds, dat is zo. Wat er daarna komt voor het IP is nog steeds een mysterie, maar voor wat het waard is, wat het spel nu in zijn kast van curiositeiten heeft, is, alles in aanmerking genomen, zeker de moeite waard om te doorzoeken – vooral als je op zoek bent om de post-Grounded-kloof te dichten.