Railbreak Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Ondanks mijn talloze pogingen om een tijdmachine te bouwen die sterk genoeg is om me terug te brengen naar de gouden eeuw van arcade gaming, is de harde waarheid dat die era allang voorbij is, wat betekent dat ik, samen met een bootvol andere joystick ramblers, weinig keuze heb dan om troost te zoeken in het volgende beste ding. In dit geval verwijs ik voornamelijk naar Railbreak, een on-rails shooter die onlangs is geland op Xbox Series X|S, PlayStation 5 en PC. Het lot wil dat het IP veel meer is dan alleen nostalgievoer voor de massa’s; het is eigenlijk meer een tweede kans, als je het zo wilt zien.

Railbreak markeert de terugkeer van de Outbreak serie — een top-down co-op horror waarin spelers moeten samenwerken om oneindige golven van undead hordes te overleven in een post-apocalyptische metropool. In tegenstelling tot zijn voorganger richt Railbreak zich echter op een ander perspectief – een first-person on-rails POV waarin beginnende vechters moeten zoeken door ontelbare hoeveelheden vleesloze zombies op een queeste om de aanhoudende storm te overleven. Het is duidelijk dat, conceptueel gezien, ze allebei uit dezelfde trog eten, wat betekent dat nieuwkomers zich geen zorgen hoeven te maken over welk verhaal ze eerst moeten vertellen.

Dead Drop Studios’ nieuwste aankomst komt met een breed scala aan modi: een volledige campagne, Score Attack, Onslaught Mode, Boss Rush, Glitch Gauntlet en Shootout Shootout. Het is voldoende om te zeggen dat de on-rails shooter meer dan genoeg heeft om in te bijten, zogezegd, en het is vanwege de enorme hoeveelheid gore-volle festiviteiten die het herbergt, dat het bijna te moeilijk is om voorbij te gaan. Maar ik loop op de zaken vooruit – op het punt waarop ik de t’s en i’s vóór het schrijven van de inleidende toespraak kruis. Dus, om context toe te voegen, zullen we terugkeren naar het begin.

Het is zaterdagavond, mensen

Railbreak werpt je in de zombie-gevoede straten van een post-apocalyptische metropool – een wereld waarin undead hordes de levenden overwegen en de laatste resterende tokens van humaniteit in de vorm van high-powered aanvalsgeweren en projectielen komen. Het doel, in het kort, is om deze wanhopige omstandigheden te overleven en eigenlijk alles in je macht te doen om door de massa’s heen te komen, terwijl je tegelijkertijd vreselijke eenregelige grappen en andere twijfelachtig slechte monologen uitbraakt.

Om het recht te zetten, Railbreak is geen serieus spel; integendeel, het brengt hulde aan enkele van de grootste verkooppunten van het genre, waaronder verschrikkelijk korte grappen en niet te vergeten een schat aan herinneringen die door de protagonist zelf worden gesproken. Bijvoorbeeld, de openingssecties van de campagne slaan onmiddellijk een akkoord met onze held, op het punt waarop hij de zombie-uitbraak vergelijkt met een kerstfeest op kantoor dat hij ooit heeft bijgewoond. Het is niet exact komedie-goud, maar het maakt een anders angstaanjagende ramp enigszins minder eng. Of tenminste, het probeert door af en toe een tong-in-de-wang-opmerking toe te voegen, vergelijkbaar met die in, ik weet niet, Arizona Sunshine.

Er is een oud gezegde: als je één zombie-uitbraak hebt doorgemaakt, dan heb je eigenlijk allemaal doorlopen. Nou, om niemands ballon leeg te laten lopen of zo, Railbreak is niet zo anders, aangezien het een identieke post-apocalyptische sfeer creëert en daarmee een direct herkenbaar beeld genereert dat eveneens herinneringen oproept aan de meeste ex-gen corridor shooters. En dat is, weet je, prima.

Laad ze op

Wat on-rails shooters betreft, is Railbreak zeker een van de betere keuzes beschikbaar, aangezien het spelers niet alleen toelaat om volledig gebruik te maken van hun Light Guns, maar ook om hun hardware te pushen om hun potentieel te overtreffen. En hoewel de campagne zelf niet de gladste uitziende shooter op de markt is, is het moeilijk om te klagen als de meeste van deze visuals barstensvol zitten met gore-theatrics en hersen-besmeurde displays. Wat dat betreft, ben ik er helemaal voor. Aan het einde van de dag, wie geniet er niet van het laten ontploffen van een paar hoofden en het getuige zijn van de splodge en splutter van de impact?

Railbreak is opgesplitst in een veelheid van stages, waarbij elke chapter je door een omgeving voert die niet alleen vol zit met zombies, maar ook een aantal nevenactiviteiten om deel te nemen. Behalve het voor de hand liggende doel om zombies met aanvalsgeweren te bestoken, zijn er ook overlevenden om te beschermen, middelen om te verzamelen en natuurlijk een aantal harde bazen om te confronteren. Dus, best een banket, eigenlijk.

Het goede nieuws is dat Railbreak een solide hoeveelheid replay-waarde biedt, aangezien elke stage eigenlijk bestaat uit het verzamelen van punten en het zoeken naar nieuwe manieren om de undead uit te voeren. Er is ook een andere functie die me deed terugkomen voor een paar extra ronden – een sluwe “Glitch Detected”-knooppunt dat je uiteindelijk toelaat om volledig gebruik te maken van verschillende voordelen voor een korte tijd, zoals oneindig munitie en een dikker vel om je te beschermen tegen moeilijkere vijanden.

Een liefdesbrief, zo duidelijk als de dag

Voor degenen die ontelbare uren hebben gestoken in de likes van The House of the Dead, betreden Railbreak zal het gevoel geven alsof je thuiskomt na een paar decennia van slapen met een Light Gun in de ene hand en een hart voor de wreedheid van zinloze undead oorlog in de andere. Op veel manieren is Dead Drop Studios’ Railbreak een liefdesbrief aan een tijdperk dat velen geloofden allang voorbij was, en het vult me met hoop om te weten dat, ondanks alle categorieën die zijn gekomen en gegaan in de loop der jaren, on-rails shooters nog steeds springlevend zijn. En natuurlijk ben ik des te meer verheugd, wetend dat Dead Drop Studios de cijfers blijft opschrijven, ondanks dat alle kaarten tegen hen zijn.

Maak je geen zorgen, er zijn een paar technische fouten die een anders nostalgische reis naar de gangen van arcade-gaming verpesten, zoals de speler die vaak vast komt te zitten en weigert dieper in een niveau te gaan. Behalve een paar audiovisuele missers en technische bugs, liep de relatief korte campagne zonder al te veel problemen, wat resulteerde in een verrassend gemakkelijke reis.

Het ding dat het voor mij verkoopt, is echt de game’s extra modi buiten de basis-campagne. Voor $20 voelt het bijna te goed om waar te zijn, en het feit dat zo’n mondvol materiaal het product is van één ontwikkelaar, spreekt voor zich, maakt het driemaal indrukwekkender en dus een absolute diefstal voor degenen die willen duiken in een onafhankelijke nachtmerrie die duidelijk vol zit met alle juiste gadgets en snufjes.

Oordeel

Ik ga niet zeggen dat Railbreak de kracht heeft om het gezicht van de on-rails wereld te veranderen, maar voor wat het waard is, zal ik dit zeggen: er zijn miljoenen liefdesbrieven aan het tijdperk van de jaren negentig, veel ervan slecht geschreven, maar Railbreak, in alle eerlijkheid, is daar geen een van. En hoewel het spel zelf een paar mechanische en audiovisuele fouten heeft, is de meerderheid van de reis in ontvangst genomen van een echt indrukwekkend ontwerp, en niet te vergeten genoeg stages om de toegangsprijs redelijk en, zeker, de moeite waard te maken.

Terwijl ik niet van plan ben om de woorden en eenregelige grappen van mijn helds gore ondernemingen te herhalen, ben ik vreemd genoeg geneigd om te beamen dat dergelijke opmerkingen beter geschikt waren in de Railbreak aangelegenheid dan waar dan ook. Zeker, het kan een beetje kaas zijn, maar dan is dat precies wat Dead Drop Studios probeerde te vangen – en ik ben helemaal voor het ondersteunen van die beslissing, zeker. Het is bijna alsof Arizona Sunshine een baby had met The House of the Dead, alleen maar dat het de liefde voor bloedvergieten van de laatste erfde, en de humor van de eerste. En het werkt – ongelooflijk goed, zelfs.

Om de vraag te beantwoorden, is Railbreak het spelen waard in 2023? Ja, het is absoluut waard. En niet alleen om een archipel van oude herinneringen te herstellen, maar voor de rest van de inhoud die het in zijn gore-geobsedeerde wereld heeft gestopt, ook. Het is duidelijk dat, als je op zoek bent naar een zany shoot ’em up hoofdstuk met alle belletjes en fluitjes van een traditionele arcade-klassieker, dan zul je een paar dingen vinden om van te houden in deze gore-geïnfuseerde kermis van apocalyptische horror .