Boze Dagboek Recensie (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, Switch, & PC)

Niemand zei dat het feestseizoen per se levendig en vrolijk hoeft te zijn. Oké, “het is de tijd om vrolijk te zijn” is altijd de norm geweest. Maar in de gamewereld hebben ontwikkelaars en gamers de neiging om de regels af en toe te breken. Ontmoet Boze Dagboek, bijvoorbeeld – een somber, donker 2D shoot ’em up waar je blij bent om minder dan een uur aan te hebben besteed.

Het is intens leuk, zelfs voor de korte speelduur, en kan precies zijn wat de kers op je feestseizoen zet. Maar als je twijfelt of je het moet proberen, is hier onze diepgaande Boze Dagboek review om je te helpen beslissen of het de moeite waard is.

Laatste Avond Staand

Een zombie- en buitenaanval ontketent de hel op aarde. Iedereen lijkt te zijn bezweken door de invasie, behalve Eve, de laatste overlevende. Om veilig te komen, moet ze echter honderden vijanden verslaan in lineair gestructureerde niveaus.

Zij Komen Eraan

De niveaus zijn in de vorm van lange gangen, waar vijanden op rolschaatsen van links en rechts binnenkomen. Met een pistool in de ene hand en hoop in de andere, schiet je je een weg door zoveel vijanden als je kunt. Ondertussen schieten ze terug naar je, vastbesloten om je vlees van je botten te scheuren.

Op Weg

Het trucje hier is om te blijven bewegen. Vaak gebruik je de directional knoppen op je controller, die instinctief beter zijn dan je analoge sticks. Je beweegt omhoog en omlaag, schiet elk vijand neer die in je schootsveld zit. Je moet ook constant links en rechts draaien, omdat vijanden van beide kanten binnenkomen.

Gevolglijk betekent het het tegenovergestelde voor jou. Wanneer je omhoog en omlaag beweegt, kun je alle soorten munitie ontwijken – lasers, giftige bubbels, noem maar op. Als je echter in het schootsveld van een vijand komt of een vijand die constant verticaal beweegt tegen je aan botst, nemen ze een hap uit je gezondheidspunten.

Je Bent Dood

Uiteindelijk kun je door je gezondheid heen raken en doodgaan. Op dat moment kun je een nieuw spel starten. Ik moet zeggen dat doodgaan vrij zeldzaam is. De moeilijkheidsgraad is echt peuterspeelgoed, dankzij eenvoudige besturing en constant vuur.

Misschien kan het oplopen van je munitie je kosten, aangezien het pistool een beperkt magazijn heeft. Het laadt automatisch op, maar het kan een seconde duren voordat het effect heeft. Helaas kun je niet opladen in rustige momenten tijdens het spel, wat ook de kans op strategisch spel wegneemt.

Je kunt ook in lege ruimte schieten, zodat je door je munitie heen raakt en automatisch oplaadt voordat de volgende strijd begint. Maar alles wat het doet, is de adrenalinekick wegnemen van het opladen tijdens de strijd. Misschien kan het ontwikkelteam kijken naar het uitbrengen van een patch-update hiervoor. We zullen zien.

Pistool Weg

Ook heeft Eve alleen een pistool voor de hele duur van het spel. Ik bedoel, het heeft nauwelijks zin. De enige manier om je wapen te wisselen, is door je speel-doorloop te voltooien. Maar er is een grote kans dat je de controller neerlegt na één speel-doorloop, omdat er niet veel is om je te laten terugkomen voor meer.

We hadden tenminste manieren kunnen hebben om het pistool te upgraden. Maar nee. De enige power-ups die je krijgt, zijn een bliksemschicht die je tijdelijke onschendbaarheid geeft en een huid die na een speel-doorloop ontploft en alle vijanden in de buurt vernietigt, wat te zelden voorkomt om mee te tellen. Er zijn letterlijk oneindig veel manieren om een wapen te upgraden, van ontploffende kogels tot, zeg, meerdere bliksemschichten. Iets om een beetje flair toe te voegen aan anderszins gelijkaardige niveaus.

Eve verandert natuurlijk ook niet totdat het einde van de speel-doorloop. En de niveaus blijven voor het grootste deel hetzelfde. Je ziet verschillende niveau-ontwerpen. Maar de meeste zijn mengsels van het basisconcept.

Opvallen, Trots Zijn

Ik moet zeggen dat het niveau waarop Eve op een motor rijdt, onderdompeling is. Je schiet vijanden neer die in grote aantallen binnenkomen, waardoor een gevarieerd spel ontstaat dat nodig is op dat moment. Je hebt ook mini-cutscenes waarin je een baas-achtige indringer neerschiet, onder andere opvallende ontwerpen, maar niet veel meer.

Wat betreft de variatie aan vijanden, Boze Dagboek heeft een behoorlijke hoeveelheid. Verschillende soorten vijanden komen van beide kanten van het scherm, variërend in uiterlijk, wapentype en zelfs hoe ze sterven. Sommigen ontploffen prachtig bij impact, terwijl anderen zich aan de randen van het scherm hechten en giftige vuilheid naar je toe schieten voor de hele duur van het niveau.

Het zou zo welkom zijn geweest om baasgevechten te hebben, omdat, ondanks de grote variatie aan vijanden die je tegenkomt, de meeste vrij gemakkelijk sterven. Gelukkig duurt het minder dan een uur om een speel-doorloop te voltooien, omdat meerdere uren tegen de slechteriken in Boze Dagboek onvermijdelijk saai worden.

Nog Eentje Voor De Weg?

Als je toevallig de eerste speel-doorloop voltooit en meer wilt, kun je de in-game munten die je hebt verzameld gebruiken om nieuwe huiden en aanvullende wapens te kopen. Je kunt Eve’s pistool inruilen voor een kettingzaag, die een beetje meer melee speelt en behoorlijk krachtig is.

Je hoeft niet dicht bij vijanden te komen. Gewoon dichtbij genoeg om ze de ruimte in te blazen. En, mijn god, de hakkracht van deze kettingzaag is behoorlijk speciaal voor 2D shoot ’em up-fans. Er is een alternatief wapen dat regenboogharten schiet, maar die kunnen soms om vijanden heen warpen in een helix, het doel missend. Toch is het een okay genoeg toevoeging om het spel een beetje op te krikken.

Somber, Somberder

Je kunt Boze Dagboek niet beoordelen zonder een knikje te geven aan de heavy metal soundtrack en de beangstigende Resident Evil geluidseffecten. De geluidseffecten brengen je in een donkere setting met een sombere rode en zwarte kleurenpalet. Vervolgens begint de dreunende muziek-score net voordat de zombie- en buitenaanvallers van voren, links en rechts binnenkomen.

Het is best verwarrend om de beangstigende geluidseffecten te laten spelen aan het einde van de missie, ongeacht overwinning of verlies. Het maakt je denken dat je dood bent, alleen om weer op te staan en verder te gaan.

Al met al wordt het niet donkerder dan de Boze Dagboek-esthetiek van Halloween. En de enige kritiek die ik heb, is de mismatch tussen de hart-pompende soundtrack en de relatief ontspannen speel-doorloop. Het niveau van intensiteit komt gewoon niet overeen, vooral met de vrij eenvoudige doelen om te voltooien.

Lieve Dagboek

Dood, meestal 30 tot 50 slechteriken. Je hoeft niet alle laatste indringers te doden, aangezien het simpelweg weggaan ervan werkt. Dus, zelfs als je je concentreert op het schieten van de makkelijke, scoor je nog steeds punten. Boze Dagboek kan wel eens het makkelijkste spel zijn om die platinum-trofee te verdienen die je hebt nagestreefd. En dat kan perfect zijn voor jou, of niet.

Soms heb je iets andere doelen, zoals voldoende lang schieten om een lift te openen. Blijf zo lang mogelijk in leven totdat de tijd voorbij is. Uiteindelijk is het hetzelfde concept en dezelfde entry die je elke dag in je boze dagboek zult schrijven.

Uitspraak

Muziek-score. 100% check. Grafisch ontwerp. Check, als je de donkere, sombere sfeer leuk vindt om je af te leiden van de opgekrikte vrolijkheid van het feestseizoen. Het spel is het aspect dat de Boze Dagboek-ervaring voor jou kan maken of breken. Aan de ene kant dompel je je onder in een zorgeloze, mindless 2D shoot-’em-up speel-doorloop die niet te veel van je vraagt.

Het is voorzichtig om je interesse te wekken met vijandvariëteit en blijft niet te lang hangen. Helaas betekent een korte speel-doorloop – vrijwel onder een uur lang – niet noodzakelijkerwijs tijd goed besteed. In die zin had Boze Dagboek wat interessantere vijanden met variërende niveaus van uitdaging kunnen gebruiken.

Het feit dat baasgevechten ontbreken, voelt gewoon als een gemiste kans om de flow te doorbreken. Als alternatief had de vrijheid om wapens te wisselen of power-ups toe te voegen met een beetje flair de interesse in herhaalde speel-doorlopen kunnen gladstrijken.

Zonder strategisch spel, upgrades of inhoudsvariëteit, of het nu gaat om gameplay, niveau- of karakterontwerp, is er niet veel om je te laten terugkomen voor meer. In die zin is Boze Dagboek het soort spel dat je niet helemaal leuk vindt. Sterker nog, je zult een zalige, zorgeloze sessie met het hebben. Maar terugkomen voor een tweede speel-doorloop zal ontzettend moeilijk zijn, omdat je alles wat er te zien en te ervaren valt, al hebt meegemaakt.

Boze Dagboek is nu beschikbaar van de ontwikkelaars Angelo Gamedev en 9Ratones. Het gaat voor $4,99, een aantrekkelijk prijspunt voor alles wat het te bieden heeft. Maar je kunt het krijgen met een korting van 20% voor $3,99 op Steam, misschien een meer overtuigende optie om je af te leiden, zelfs als het maar voor een korte tijd is.