Night Shift Recensie (PC)

“Wie ter wereld bestelt een pizza om vier uur ‘s ochtends?” vroeg ik, wetend dat het geen klant was die ik sprak, maar het giechelende wezen dat naast me zat in de donkerste hoek van de kamer. “Ik zal het doen, niet omdat ik het wil, of zelfs omdat ik een goede baan wil behouden en een salaris wil verdienen — maar omdat ik me liever onderwerp aan alles dan dat ik je recht in de ogen moet kijken.” Ik keek nog een keer op de klok, verwachtend dat het kwart over het uur zou zijn, maar tot mijn verbazing, was de tijd niet verstreken, en de Night Shift was nog in zijn kinderschoenen. Ik had nog meer pizzas te maken, nog meer klanten te bedienen, en nog een paar uur te gaan met het vermijden van oogcontact met de kruipende demon die op me wachtte om één kleine fout te maken zodat hij me kon consumeren.

Het ging nooit om het verdienen van een cent; het ging om bewijzen dat ik onder druk kon werken — dat ik kon werken zonder afgeleid te worden en een solide product kon leveren zonder te bezwijken voor de irrationele angst om alleen te zijn in de doodstille nacht. De baan? Nou, dat was het gemakkelijke deel, want die bestond meer of minder uit het toevoegen van de juiste toppings aan pizzabodems en het uitvoeren van andere generieke taken, zoals het herschikken van stoelen en het wegwerken van afval, bijvoorbeeld. Daar had ik geen problemen mee. Het probleem dat ik had met Night Shift was het doel om mijn perifere zicht intact te houden, of beter nog, de trucage die me op mijn tenen zou houden zolang ik actief zou kiezen om de vlieg op de muur te negeren. Daar had ik moeite mee om de eindjes aan elkaar te knopen in Night Shift.

De Elfde Uur

Night Shift houdt zich aan een soortgelijk patroon van gebeurtenissen als de likes van Happy Humble’s Burger Farm, of The Boba Teashop, met de protagonist, of ongelukkige ziel die, nogal smakeloos, terecht is gekomen in de nachtdienst in een somber uitziend restaurant aan de verkeerde kant van de stad. Het begint op een soortgelijke manier, met het spel dat een voorstel doet, van sorts—een exclusief aanbod dat, als het wordt aanvaard, zou inhouden dat jij, samen met welke gebeurtenissen die zouden of niet zouden plaatsvinden tijdens de dienst, de stippellijn van een driedaagse dienst in een restaurant zou tekenen.

Het idee hier is vrij rechttoe rechtaan: een korte reis maken door een driedaagse pizzamakersexpeditie, en alles in je macht doen om te vermijden de monsterlijkheden die tussen de naden en gaten van het restaurant loeren. Net als HHBF, is je baan om snel maaltijden voor klanten te bereiden, de tijd bij te houden terwijl die langzaam een nieuwe dageraad aankondigt, en relatief saaie taken uit te voeren, zoals het wegwerken van afval op tijd. Met al dit alles is er één enorm voorbehoud: hoe meer je doet, hoe waarschijnlijker het is dat je een van de verschillende demonische creaturen tegenkomt die het restaurant vlees geven. In een dergelijk geval moet je rennen, hun pad vermijden, of ervoor zorgen dat je ogen niet te lang naar hen kijken. Nou, dat is tenminste wat ik daaruit opmaakte.

Een Stuk Paranoia

Night Shift komt met één doel en één doel alleen: om je te isoleren van anderen, en om je te laten voelen dat je volkomen hulpeloos en kwetsbaar bent—paranoïde, om precies te zijn. En dat is waar het primaire kenmerk van het spel naar voren komt—een USP die vastzit aan een vertrouwd maar huiselijk hulpmiddel van een korrelige PSX-visuele palette en een dicht getextureerde stijl. Visueel doet het zichzelf geen plezier — tenminste, niet volgens moderne standaarden. Maar dat is niet waar Night Shift naar streeft; het is een handtekeninggevoel dat fans van heyday-console-horror kunnen waarderen en reflecteren. Het doet dat goed, met dank aan zijn opzettelijk slechte audiovisuele aspecten en erratische, bijna nonsensische AI-implementaties.

Natuurlijk heeft Night Shift geen grote geheimen of bonuscampagnes na voltooiing, zoals weerspiegeld in zijn korte driedaagse verhaalmodus. Toch is er één waardige zilveren rand aan zijn gebrek aan kracht en duurzaamheid, en dat is het feit dat het elke nieuwe duik in zijn wereld uniek maakt, met zijn AI en creaturen die commendeerbare inspanningen leveren om nieuwe bedreigingen en uitdagingen te creëren die je moet overwinnen terwijl je rondhobbelt en deegbollen hakket. Het is een kleine zaak, maar het voegt replay-waarde toe, wat op zichzelf een enorm voordeel is.

Uitspraak

Night Shift baadt in diezelfde PSX-excellentie die hielp om talloze palate-reinigende horrors en indie-edelstenen van console-gaming te vormen. Het doet niets major opwindends om de bestaande formule te veranderen, hoewel het wel de essentie van een gouden eeuw van innovatie weet te vangen met zijn opzettelijk beperkte bereik, ontwerpkeuzes en liminale mechanismen. Wat betreft de vraag of het de beter keuze is van de twee, drie of zesenzeventig andere PSX-geïnspireerde indie-horror-spellen op de markt, is een andere vraag, en een die waarschijnlijk een wig zal drijven tussen meerdere fan-bases over een spectrum van platforms.

Om het zo veel gemakkelijker voor je te maken, zou je de likes van The Boba Teashop even moeten bezoeken voordat je besluit of Night Shift genoeg calorische waarde heeft om je honger te stillen. En zelfs dan, gezien het feit dat het momenteel beschikbaar is voor een paar dollar of zo, hoef je je geen zorgen te maken dat je een gat in je zak brandt om zijn inhoud te proeven.

Als het een snelle rit door de pizzaoven is die je wilt, evenals een uur lang aanval van pure angst en paranoia, dan kun je zeker erger doen dan Night Shift. Het zal geen gat in de kuil van je maag vullen, maar het moet een goede baan doen om je smaakpapillen te reinigen terwijl je wacht op de volgende gang elders.