Ominous Stew Recensie (PC)

Ik heb alles wat ik heb geleerd van de likes van Cooking Mama en Chef Life en, zoals een goede salade, rechtstreeks uit het raam gegooid om te kiezen voor nog een gerecht – een lichtelijk meer gebraden delicatesse. Simpel gezegd, ik heb die geliefde Bob Ross-energie van het snijblok verwijderd en Gordon Ramsay gekanaald – een strategie die, helaas, me de kans heeft gegeven om idioten-sandwiches te maken van halfgebakken connaisseurs en zwak verlichte fornuizen die inferno’s van neergestorte kippenbotten en porseleinen schotels veroorzaken. Ik voel me slecht – beschaamd, zelfs. Maar Ominous Stew heeft me een belangrijke les geleerd: De beste chefs wachten niet; ze wakkeren de vlammen aan en verbranden bruggen, zelfs als het betekent verlies van vrienden onderweg. En ik zal eerlijk zijn, ik kan me daarachter scharen. Als elk waardevol stuk advies, als het klinkt gunstig, dan zal ik de eerste zijn om toe te happen.

Ik heb genoeg ronden van Overcooked doorstaan om te weten hoe meedogenloos een culinair spel met een multiplayer-optie kan zijn. Hier, specifiek, zijn er geen vrienden. Er zijn echter wel vijanden, evenals een heleboel keukengerei, oorlog voerende restaurants die het uitvechten voor suprematie en Michelin-standaard lekkernijen, en genoeg vliegende vonken en culinaire trucs om een vuur aan te wakkeren op 4 juli. Er is een basisniveau van kameraadschap tussen gerechten, zal ik toegeven, maar dat is een zeldzaamheid in mijn boek, want waar er rook is, is vuur – en ik kan me niet herinneren wanneer iemand niet wilde urineren op de as. Maar dat is wat ik leuk vind aan spellen zoals deze: de brutaliteit – de roofzuchtig concurrerende aard van de ervaring. Ik veracht koken, maar ik houd van een beetje goede ouderwetse online rivaliteit.

Let’s Eat

Ominous Stew is een 1v1 kookgericht spel – een snel, vaak overdreven overstimulerend feest voor de ogen dat meer of minder witte recepten en brutale kooktechnieken prioriteert in plaats van kalmer, authentiekere strategieën. Een tijdgebonden spel in wezen, Ominous Stew nodigt twee spelers uit om oorlog te voeren tegen elkaar in een reeks niveaus, met elk niveau dat twee afzonderlijke restaurants, tientallen veeleisende eters met unieke dieetvoorkeuren en een royale handvol speelbare personages biedt, die allemaal hun eigen vaardigheden en wapens hebben. En ja, ik zei wapens. Maar meer daarover later.

Het idee hier is enigszins vergelijkbaar met Overcooked: twee spelers die doelloos tegen elkaar vechten in twee verschillende restaurants, die naast elkaar staan, en gerechten creëren voor hun gasten, met elk succesvolle maaltijd dat een inkomen (Foodji-punten, als we technisch zijn) biedt voor aanvullende boosters en voordelen. Naarmate het spel vordert, en naarmate een speler de eetlust van een gast stillen, worden nieuwe actiegebieden beschikbaar, met beide chefs die toegang krijgen tot vaardigheden die hun eigen spel kunnen verbeteren – hulpmiddelen zoals snelheidscontrole, bijvoorbeeld – of chaos kunnen veroorzaken in het spel van hun tegenstander, met het laatste dat drastische gevolgen heeft als het correct wordt gebruikt. Het doel van elk spel is eenvoudig: uw tegenstander uitmanoeuvreren en de tools in uw arsenaal gebruiken om zo veel mogelijk punten te verzamelen in een korte vijfminuten rondje om de klok.

Enige dieetvereisten?

Ominous Stew biedt geen menu, maar een lijst met meer dan honderd verschillende ingrediënten die u in de smeltkroes kunt gooien. In tegenstelling tot uw traditionele kookspeel, hoeft u hier geen gerechten te creëren, of zelfs receptinstructies te volgen om uw gasten tevreden te stellen. In plaats daarvan moet u strikte dieetvereisten en persoonlijke voorkeuren in de gaten houden, met elke gast die zijn eigen unieke smaak heeft. Daarvoor moet u ervoor zorgen dat de ingrediënten die u gebruikt, zijn gevuld met de beste mogelijke voedingsstoffen. Hoe beter het eten, hoe hoger de score, enzovoort.

Om het obvious te zeggen, Ominous Stew is een lot leuk om te spelen – vooral met vrienden. Het is zeker chaotisch, en het houdt niet exact terug op de stoten, met zijn steeds veranderende omgevingen en culinaire curveballs die alleen maar dienen om de ervaring te shaken en enige originele smaak toe te voegen aan elke sessie. Om die reden kunt u een leercurve verwachten, hoewel, waarlijk, niets dat zo ontmoedigend is als uw standaard authentiek gecreëerde kookspeel. Ook is de strijd bergopwaarts het halve plezier, aangezien uw volharding vaak wordt beloond met verschillende geschenken – nieuwe chefs om mee te spelen, ingrediënten om te koken, en restaurantlay-outs om te evolueren, enzovoort.

Meer bang voor uw geld, buck, buck

Het goede nieuws is, Ominous Stew is niet beperkt tot één spelmodus; in feite komt het met twee even vermakelijke modi – Versus en Single Player, met het laatste dat zijn eigen speciale verhaallijn en begeleidende niveaus heeft om door te werken. Voeg hieraan toe dat het een handvol unieke kaarten heeft over een breed spectrum van dynamische omgevingen, waaronder een weide en een begraafplaats, plus een grote hoeveelheid replay-waarde in zijn brood en boter multiplayer-modus, en u hebt uzelf heel het banket.

Uitspraak

Ominous Stew kookt die zelfde concurrerende rand als zo, zo veel van zijn tegenstanders hebben gedaan in het verleden, met zijn hoge octaan gameplay en bombastische stijl die een unieke en smaakvolle palet toevoegt dat we niet kunnen helpen maar liefhebben. Het is een beetje “uit de wereld” en verzonnen, maar dat is exact wat het zo naadloos bevredigend maakt om op te kauwen. Is het het beste multiplayer-spel op de markt? Waarschijnlijk niet, nee, hoewel het wel enige erkenning verdient voor het kunnen afvinken van veel van de vakjes die we voor onszelf hebben voor we in het spel gaan. Kunt het beter worden met de tijd? Als een goede wijn, absoluut – en ik ben super opgewonden om te zien welke koers van actie het zal kiezen om in de blender te gooien, echt.

Laat het dan zo zijn, dat als u van culinaire co-op-spellen houdt zoals Overcooked, dan zult u zeker genoeg van die geest vinden om op te kauwen in deze nogal ongeordende voorgerecht. Er is genoeg ruimte voor het om te groeien, ook, met de mogelijkheid voor verse restaurants, chefs en stat-boostende ingrediënten openlijk rijp voor de pluk. Als dat het soort diner-ervaring is dat uw smaakpapillen prikkelt – een ervaring die, met een beetje geluk, kan uitgroeien tot tweede desserts en koffie in de vorm van DLC – dan moet u uw geld waard krijgen van Ominous Stew – en dan nog wat.