Ik Ben Brood Recensie (Xbox, PlayStation, Switch & PC)

Van alle protagonisten in de wereld was het een snee brood dat me verachtte fysica. Ik kon omgaan met Goat Simulator, en ik kon net zo goed een oogje dichtknijpen voor Egging On. Maar Ik Ben Brood was een heel ander verhaal. En het was geen spel; het was een test – een bergopwaartse strijd die me dwong mijn verstand en mijn vermogen om zo geduldig mogelijk te blijven, terwijl de wereld in brand stond. Natuurlijk was het niet het doel dat het probleem was; het was figureren uit hoe het te bereiken met zo weinig als een incompetent stuk brood en een gebrek aan ligamenten. Ik wist wat ik moest doen: toasten – niet verbranden – een snee brood. Maar het was leren hoe ik de kachel kon bereiken zonder de kruimels te bevuilen, dat het moeilijker maakte dan nodig was. Ik haatte het. Maar toen kon ik het niet helpen om erbij te blijven, omdat ik echt voelde dat, als ik toast kon maken, ik bijna alles kon overwinnen wat de wereld ooit kon werpen. En ze zeiden me Dark Souls was moeilijk. Eet je hart uit, FromSoftware.

Het begon allemaal met een oversized keuken, een toaster en een antropomorfische snee brood die een eenvoudige droom had: om te zijn toast. Het doel was 20/20: elk hoekje van de snee bedienen en een wereld navigeren met de intentie om het te toasten. Dat was het gemakkelijke deel – het begrijpen dat het doel zo duidelijk was als de dag. Het moeilijke deel was dat het bedienen van zo’n personage niet zo eenvoudig was als slaan en klappen; het hield in dat elk van de vier hoeken werden samengedrukt en dat de kleverigheid van het brood had om handmatig te klimmen, te springen en een groot aantal obstakels te overwinnen. Om erger te maken, had ik geen glanzende coating om de snee te beschermen tegen vuil en vet. Dat was nog een probleem dat, na een goede vier minuten, ik kon oplossen. Ik moest niet alleen toasten het brood; ik moest ervoor zorgen dat het de toaster bereikte zonder extra kruiden. Conceptueel was het geen moeilijke taak om te verslaan, maar little did I know op dat moment dat het ook een recept voor rampen was. Ga maar na.

Ik Ben Brood is een hoofdpijn, een pijn in de nek, en helaas een behoorlijk goed spel, alles in aanmerking genomen. Zoals ik al zei, het idee is eenvoudig: gebruik vier knoppen – een trigger voor elk hoekje van het brood – en navigeer door verschillende obstakels die variëren van keukenapparaten tot garagetools, huiselijke souvenirs tot tuinmeubelen. Van het keukenblad tot het grote, grote buiten, je moet essentieel “kneden” om je verstand bij te houden terwijl je een schat aan frustrerende situaties overwint, terwijl je ook rommel en vuil vermijdt en unieke manieren ontdekt om te toasten het brood. Het maakt niet uit of het een toaster of een radiator is, het doel blijft hetzelfde: het een beetje warm maken en naar het volgende gebied gaan.

Als je alle stress en angst weglaat, is Ik Ben Brood een grappig spel met enkele geweldige en vreemd creatieve elementen. De mechanica zijn niet zo ingewikkeld, maar de omgeving en de oversized componenten zijn genoeg om de gebrek aan technische complexiteit te compenseren. Het is een beetje zoals Ik Ben Vis, in die zin dat het de frustrerend oncoöperatieve besturing compenseert met een ton aan oogcandy en originele decors. Het is nog steeds een gewoon huis met gewone dingen, maar vanuit het perspectief van een snee brood, alles ziet er een beetje beter en aantrekkelijker uit. Dat is, natuurlijk, totdat je jezelf vrij valt van een plank en opnieuw moet beginnen. Maar ga me niet vertellen over dat.

Ik Ben Brood is niet het langste spel op het snijvlak, maar het is een spel dat je gemakkelijk veel tijd aan kunt besteden. Het hangt ervan af hoe je het snijdt. Als je op zoek bent naar een snelle recept dat niet veel stappen vereist, dan kun je teleurgesteld zijn door het feit dat Ik Ben Brood veel meer stappen vereist. Het is niet dat het een langdurige reis is met veel hoofdstukken; het is dat een enkel hoofdstuk je veel langer kan kosten om door te komen, vooral als het meer finesse en berekening vereist. Bijvoorbeeld, in een gebied moet je naar de top van een garage klimmen – een taak die het beklimmen van planken, springen over tools en kleven aan verschillende voorwerpen om moeilijk bereikbare aanhechtingspunten te bereiken. Helaas, als je een fout maakt en valt naar je dood, moet je opnieuw beginnen. En eerlijk gezegd, diezelfde regel geldt voor het hele spel.

Laat het zo zijn, Ik Ben Brood is een spel dat je ofwel liefhebt of haat. Het zal niet ieders kopje thee zijn, en het zal je waarschijnlijk geen gunst bewijzen. Dat gezegd hebbende, als je voorbij de frequente mislukkingen en hartzeer kunt kijken, dan kun je het misschien wel genieten vanwege de komedie en zijn excentrieke aard. Het is nog steeds een belachelijk spel dat je het haar van je hoofd wilt trekken, maar het is ook een spel dat je misschien wel gaat liefhebben nadat je genoeg tijd met de toaster hebt doorgebracht. Hoe dan ook, je kunt echt niet winnen hier.

Oordeel

Ik Ben Brood is geschikt voer voor de lokale masochist – een vat van pijn en lijden dat alleen een selecte groep mensen plezier in zal vinden. Het is niet dat het conceptueel moeilijk is; het is dat het floreert op een irritant incompetent avontuur dat weinig anders te bieden heeft dan een korte uitbarsting van komische nonsens af en toe. Dit is niet om te zeggen dat het allemaal slecht is. Nee, Ik Ben Brood is, ondanks al zijn irritante gimmicks en zijn oncoöperatieve besturingssysteem, een behoorlijk leuk spel, en een spel dat veel goede dingen voor zich heeft. Laat ons niet vergeten, echter, dat dit geen spel is voor de faint of heart; het is voor de ervaren speler die genoeg geduld heeft om nederlaag te overwinnen. Het is brood, tenslotte – hoe moeilijk kan het zijn? We laten je dat zelf uitzoeken.