Goat Simulator Remastered Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Het is het seizoen om anarchisch te zijn, beginnende boeren. De rammer met gewelddadige neigingen is terug voor een nieuwe ronde, en met alle DLC en eigenaardige versieringen erbij. Laten we zeggen dat Goat Simulator 2 niet gebeurt (bedankt voor die tong-in-cheek grap, Coffee Stain Studios…), maar Goat Simulator Remastered wel, en dat is alle reden voor ons om terug te keren naar de wereld van wijze onzin en mysterieuze misdaadgolven. De levendige omgeving zit weer vol met obstakels om te vernietigen, bruiloften om te verstoren, en, zoals het het handelsmerk van de serie is, kruisen om te verpulveren. Wat meer wilt u?

Voor degenen die nog niet de heup van een oudere voorbijganger hebben gebroken, hier een citaat uit de beschrijving van het spel: ‘Goat Simulator is een spel over het veroorzaken van zoveel mogelijk vernietiging, als een geit.’ En dat is echt alles wat u hier nodig heeft: Coffee Stain Studios’ ruwe kijk op dierensimulatie is, om het zacht uit te drukken, entertainment zonder hersenen met een flinke snuf crass humor en vreemde gameplay. Er is geen verhaallijn om te volgen, maar eerder een open einde-setting die u in wezen toelaat om uw weg te banen door een reeks willekeurige taken en, tja, totale chaos te veroorzaken in ruil voor punten en relatief zinloze opkikkers. Met andere woorden, u moet hier geen prijswinnende materialen verwachten. Houdt u van wraakzuchtige boerderijdieren? Welkom aan boord, u verdorven zo-en-zo. Laten we eraan beginnen.

De GOAT van Goat Simulators

Goat Simulator is niet veel anders dan de andere mayhem-georiënteerde sandbox-spellen van zijn kaliber; het is meedogenloos in zijn eenvoud, en het maakt duidelijk vanaf het begin dat serieusheid niet echt zijn sterkste punt is. Het premise van het spel is allemaal vrij eenvoudig: neem een geit – een gehoornde troubelmaker met een neiging om havoc te veroorzaken op de anders zo serene en schilderachtige straten van een stereotiepe stad – en laat hem een reeks taken uitvoeren die alleen maar als, u weet, extreem zinloos kunnen worden omschreven. Van het slaan van hoofden met een natuurliefhebber tot het jousting met een giraffe, de plot zelf draagt geen echte betekenis; het is meer of minder het geval van het presenteren van een kist met objecten, en vervolgens de vrijheid geven om te concurreren, te vernietigen en uiteindelijk de levens van degenen die u tegenkomt te verwoesten. Dat is Goat Simulator: een excuus om futiele inspanningen te vieren om mensen te ergeren.

Goat Simulator wordt gepresenteerd in een enigszins verteerbare (maar thematisch rommelige) formaat. Om het simpel te zeggen, zijn er geen formele richtlijnen om te volgen, noch enkele overkoepelende doelen om te voltooien, om te beginnen. Er is een open-wereldomgeving om in rond te rijden, zeker – maar het is uiteindelijk aan u om te beslissen welke wegen u wilt verkennen en welke voetgangers u wilt opwinden. Met andere woorden, er is letterlijk geen structuur in het spel. Om het punt te maken, er zijn talloze doelen om aan te pakken, maar nauwelijks enkele die enige echte betekenis hebben voor de ontwikkeling van het spel. En het is vanwege die kale eenvoud dat, eerlijk gezegd, u geen genie hoeft te zijn om veel van zijn uitdagingen snel te doorstaan. Kan het echt niet klagen.

Een Goede-Kijkende Geit

Wat is er nieuw in deze tweede komst van de geliefde geit? Nou, allereerst is er de visuele weergave; Goat Simulator Remastered doet vrijwel hetzelfde als zijn opvolger, Goat Simulator 3. En met dat bedoel ik dat het zich presenteert als een schoner, glanzender versie van wat het oorspronkelijk in 2014 op tafel bracht. Maak me niet wijs, het ziet er nog steeds een beetje rommelig uit – maar dat is gewoon de esthetiek die Goat Simulator kiest om te benadrukken, eerlijk gezegd. Nogmaals, ik kan niet zeggen dat de opgeknapte graphics die het probeert te genereren de moeite waard zijn om te vieren, maar, met respect, ze zijn een stuk beter dan de meeste alternatieve sandbox-spellen daarbuiten.

Natuurlijk is de kern van het spel meer of minder in de DLC – een kist met afzonderlijke hoofdstukken die de hele levensduur van tien jaar van de serie bestrijken. Naast de basisport van het originele spel, bevat de Remastered-editie ook Goat City Bay, Goat MMO, Goat Z, PAYDAY, Waste Of Space en Buck to School. En nogmaals, het is niet moeilijk om te raden wat elk van deze vlezige add-ons eigenlijk zijn: reskins van hetzelfde product, alleen met een paar meer setstukken, taken en gebieden om te verkennen. Maar dat is prima, omdat, grappig genoeg, zelfs de ontwikkelaar zegt dat de DLC een “pure cash-grab” is, en dat, zelfs met de structueel solide ondersteuning van een nieuwere visuele palette, de 2.0-versie zelf nog steeds “een compleet dom spel” is. Hun woorden, niet de mijne.

Geen Kwaad Gedaan

De mensen bij Coffee Stain Studios hebben zichzelf opgesteld om te slagen met Goat Simulator Remastered, voornamelijk vanwege hun basisinfatuatie met niet om woorden te draaien, maar eerder hun vermogen om het precies zo te zeggen als het is. Tot dit doel, de ontwikkelaars vertellen ons niet echt “grote” dingen over zichzelf en vertellen ons een heleboel leugens; integendeel, Coffee Stain vertelt ons dat, kleine grafische tweaks daargelaten, Goat Simulator Remastered nog steeds vol technische fouten en andere problemen zit. En dat is een normale zaak hier, geloof het of niet. Eerlijk gezegd, de vernieuwde versie kon nog wel een extra laag complexiteit gebruiken om het een beetje meer, weet ik, speelbaar te maken. Niettemin, het is Goat Simulator – dus neem het met een korrel zout, eigenlijk. Dingen zullen breken, maar u zult waarschijnlijk te druk zijn met het omkeren van de kaart om iets om te geven.

Gelukkig zijn er nog steeds talloze redenen om terug te keren naar de rommelige oevers van Goat Simulator voor een nieuwe rampage-avontuur. Ja, het is een niche-spel, en het is een beetje patchy in termen van zijn algemene mechanismen en fysica-gebaseerde gameplay, maar dat betekent niet dat het zonder zijn talloze kwaliteitscomponenten is. Ik zeg niet dat het in staat is om iets speciaals te produceren, of zelfs iets van waarde of verdienste – maar het is, aan de andere kant, absoluut volgeladen met enkele geweldige scenario’s en humoristische momenten. Voeg hierbij dat u ook een handvol DLC-pakketten heeft die elk hun eigen respectieve personages, settings en trials brengen, en u heeft uzelf een behoorlijk feest van ingrediënten. O, en ik noemde al dat er ook een functie is die u toelaat om tussen geiten te schakelen via een handig Mutator-systeem? Geen slechte toevoeging, dat.

Uitspraak

Als u op zoek bent naar de definitieve manier om Goat Simulator te spelen en de schatkist van add-ons die sinds zijn lancering in 2014 zijn uitgekomen, dan hoeft u eigenlijk niet dieper te graven dan hier, in de gepolijste kwartalen van de Remastered-versie die Coffee Stain expres heeft gemaakt om zijn monsterlijke creatie te vieren, met alle gebreken en al. Gegeven, er is niets bijzonders nieuws in de herschreven versie, minus, misschien, de toevoeging van enkele geraffineerde visuele en enkele kwaliteitsverbeteringen. Met dat gezegd, voor de prijs van $30, en niet te vergeten de hoeveelheid inhoud die u direct toegang tot heeft, ben ik enigszins geneigd om te zeggen dat de prijs redelijk is voor wat u ontvangt.

Als u in Goat Simulator kunt duiken met relatief lage verwachtingen, dan kan ik garanderen dat u uw geld waard krijgt – tenminste voor een handvol uren voordat het volgende “eigene” dierensimulatiespel langskomt om uw interesse te wekken, enz. Als u echter al de originele versie van het spel hebt gevonden en, door een of andere kans, moeite had om een aanleiding te vinden om door te gaan, dan zult u zichzelf waarschijnlijk voor de kop slaan omdat u overweegt wat anders een eenvoudige herschrijving van een halfbakken spel kan worden genoemd.

Ik zal het gewoon zeggen: Goat Simulator is nog steeds net zo leuk om te spelen in 2024 als het was in 2014. Ja, het is lachwekkend slecht, maar als alles is gezegd en gedaan, dat is eigenlijk het punt, nietwaar? Het is een slecht spel, en toch is het ook iets dat ik niet zou ruilen voor enig ander geit-georiënteerd simulatiespel van zijn soort, eerlijk gezegd. Noem het Stockholm-syndroom. Ik weet het niet, man.