Dark Souls Series Review (Xbox, PlayStation, Nintendo & PC)

Een bloedvlek die in keitjes en as is gedompeld, verlicht een lot dat erger is dan de dood, en smeekt met ambiguïteit om serieus genomen te worden door degenen die hetzelfde pad bewandelen. Een spook, wispelturig en wit, illustreert een patroon dat uiteindelijk leidde tot hun voortijdige ondergang. Een vuur, verliefd op rook en aanmaakhout, leidt me naar voren, naar een poel van demonische soldaten en reusachtige draken – machtige krijgers die ooit het gewicht van krachten droegen die verder gingen dan hun stoutste verlangens. Een lege huls zonder moed, alleen en zonder de rijkdom aan kennis om het vuur aan te wakkeren, stapt een donkere en gevaarlijke leegte in die geen formele introducties of voorbereidingen kent. Dit is, en zal voor altijd zijn, de enige rust die ik zal ontvangen. Het is onomwonden Dark Souls — en het zal me nooit loslaten.

Zo veel als ik zou willen zeggen dat, als het gaat om Dark Souls, “je het hebt of je hebt het niet”, zou het niet waar zijn. Eerlijk gezegd, als je in zijn wereld valt met het idee dat het een strijd is van vaardigheid en meesterlijke uitvoering, dan kun je jezelf vinden bij het verlaten van het vuur voordat je het aansteekt. Zie, Dark Souls is een beetje zoals een goede wijn, in die zin dat het langzaam beter wordt naarmate je het langer in het donker, enigszins vochtige water laat liggen. Het probleem is, met de serie die beroemd moeilijk is, veel beginnende krijgers verliezen hun interesse kort na hun eerste ontmoeting met de grote boze wolven van zijn wereld. En eerlijk gezegd, kan ik hen niet verwijten. Op papier klinkt Dark Souls als een grote hoofdpijn — en dat is het. Maar dan, naarmate je meer begint te leren en meer begint te begrijpen met de dood en de stappen die je moet nemen om je fouten te benutten, beter smaakt die wijn. Het is niet de zoete nectar van derde-persoon-gevechten; het is een klap in het gezicht die aanvoelt als warm en gastvrij.

In het algemeen is Dark Souls niet het type serie dat je in een oogwenk zou kiezen als je op zoek bent om jezelf los te maken van de wereld en te ontspannen. Nee, het is een uitdaging die je weet dat het je tot je limiet zal pushen, maar ook je frequente mislukkingen zal kruiden met reden en kansen om te verbeteren. Het is niet voor de zwakkeren; het is voor degenen die wanhopig verlangen naar het gesmolten vlees van een onverbiddelijke kerker. Het houdt je hand niet vast, maar het doet je geloven dat, als je jezelf hard genoeg pushen, grote dingen zullen gebeuren. Helaas, het is toegewijd zijn aan het hakken en leren omgaan met de klappen, dat is het moeilijke deel.

Als je een blinde oog kunt sluiten voor Dark Souls’ absurd barbaarse gevechtssysteem en ongunstige omstandigheden, dan zul je, geloof het of niet, leren dat, achter al zijn tekortkomingen en bochten, baasgevechten en doodsklokken, de serie zelf een heleboel fantastische verhalen en kenmerken, wereldlore en karakterontwikkelingsboog bevat. Met een ingeweven universum dat talloze vijanden, geheimen, uitrusting en kansen om je repertoire te verbeteren herbergt, brengt elk hoofdstuk nieuwe avonturen en epische vetes, iconische gevechten en verbazingwekkend complexe orkestrale momenten. En om duidelijk te zijn, Dark Souls heeft nooit gefaald om te voorzien in een heleboel hypnotiserende crescendo’s. Het is het vinden van de vreugde in de kleine dingen, echt, dat je dichter bij zijn vuur brengt.

Natuurlijk, terwijl je Dark Souls waarschijnlijk zou beschrijven als een domweg moeilijke ARPG met fatale gevolgen die je natuurlijk zou dwingen om een bloedvat te laten barsten een keer in de zoveel tijd, is de serie, gelukkig, in staat om je pijn te verdoven en met een fantastische selectie van progressiehaken en een diepgaande karakterontwikkelingsuite, om zo te zeggen. Met een enorme variatie aan klassen, pantser, wapens en synergies om te verkennen, zorgt elk hoofdstuk in de saga ervoor dat je altijd iets hebt om uit te geven met je kist van zielen. Het is niet altijd een gladde rit, maar de serie doet een gewoonte van het belonen van je voor het behoud en het boven water houden van je hoofd. Je zult nog steeds sterven, veel — maar dat is een beetje het punt. Helaas, de dood is slechts het begin; het is het hiernamaals dat je doet verlangen om je geloof te behouden en door te gaan.

Uitspraak

Terwijl het geen geheim is dat er talloze alternatieve vuurhaarden zijn om je zwaard in te bloeden, is het feit dat Dark Souls voor altijd zal blijven gesmeed in de vuren van de legende als een instrumenteel deel van het universeel geliefde Soulslike genre, niet als een vonk van as, maar als het aanmaakhout dat het aanwakkerde. En dat is iets dat we hier moeten vieren: het feit dat het de test van de tijd doorstaat als een van de meest invloedrijke saga’s in de gaming. Het is niet het einde van alle video games, maar het is er een die een enorme hoeveelheid invloed heeft over het spectrum en de buitenwijken van moeilijke ARPG’s. Neem daaruit wat je wilt, maar weet gewoon dat, zonder Dark Souls, we niet de dingen zouden hebben zoals Bloodborne, Sekiro: Shadows Die Twice, of Elden Ring. Dat gezegd hebbende, zouden we nog steeds veel meer haren op onze schedels hebben. Slingers en ronddraaien, je weet hoe het is.

Met al het bovenstaande in het openbaar, zal ik betogen dat, zolang je bereid bent om je verstand te laten afnemen tot een pulp, je in staat moet zijn om je plek te vinden in Dark Souls’ kannibalistische wereld. Je kunt een sterke afkeer ontwikkelen voor het vuur, maar, met een beetje geluk, kun je ook leren waarderen de bloed, zweet en tranen die ermee komen. Helaas, er is maar één manier om erachter te komen, en dat is recht in je gezicht staren.