Dark Souls-serie Recensie (Xbox, PlayStation, Nintendo & PC)

Een bloedvlek op de keien en as verlicht een lot dat erger is dan de dood, en smeekt om ambiguïteit om serieus genomen te worden door degene die hetzelfde pad bewandelen. Een spook, wispelturig en wit, illustreert een patroon dat uiteindelijk leidde tot hun voortijdige dood. Een vuur, verteerd door rook en brandhout, leidt me verder, een riool van demonische soldaten en reusachtige draken—machtige krijgers die ooit de last droegen van krachten die verder gingen dan hun stoutste dromen. Een huls zonder moed, alleen en zonder de rijkdom van kennis om het vuur aan te wakkeren, stapt in een donkere en gevaarlijke leegte die geen formele introducties of voorbereidingen kent. Dit is, en zal voor altijd zijn de enige rust die ik zal krijgen. Het is onomwonden Dark Souls — en het zal me nooit loslaten.

Hoewel ik zou willen zeggen dat, als het gaat om Dark Souls, “je het hebt of je hebt het niet”, zou dat niet waar zijn. Eerlijk gezegd, als je in zijn wereld valt met het idee dat het een strijd is van vaardigheid en meesterlijke uitvoering, dan kun je jezelf vinden bij de vuurhaard voordat je het aansteekt. Zie, Dark Souls is een beetje zoals een goede wijn, in die zin dat het langzaam beter wordt naarmate je het langer in het donker, enigszins vochtige water laat liggen. Het probleem is, met de serie die beroemd moeilijk is, een heleboel beginnende krijgers de interesse verliezen kort na hun eerste ontmoeting met de grote boze wolven van zijn wereld. En eerlijk gezegd, kan ik het ze niet kwalijk nemen. Op papier klinkt Dark Souls als een enorme hoofdpijn — en dat is het. Maar dan, naarmate je meer de kneepjes van het vak leert en meer in staat bent om met de dood om te gaan en de stappen te nemen die nodig zijn om van je fouten te profiteren, wordt die goede wijn nog beter. Het is geen zoete nectar van derde-persoon-gevechten; het is een klap in het gezicht die aanvoelt als warm en comfortabel.

Over het algemeen gesproken, is Dark Souls niet het type serie dat je in een oogwenk zou kiezen als je op zoek bent naar ontspanning en loskoppeling van de wereld. Nee, het is een uitdaging die je weet zal pushen tot je limiet, maar ook je frequente mislukkingen zal zoeten met reden en kansen om te verbeteren. Het is niet voor de zwakkeren; het is voor degene die verlangen naar het gesmolten vlees van een meedogenloze kerker. Het houdt je hand niet vast, maar het doet je geloven dat, als je jezelf hard genoeg pushen, grote dingen zullen gebeuren. Helaas, het is toewijding aan het werk en leren om met de stoten om te gaan, dat is het moeilijke deel.

Als je een blinde oog kunt sluiten voor Dark Souls’ absurd barbaarse gevechtssysteem en ongunstige omstandigheden, dan zul je, geloof het of niet, leren dat, achter al zijn tekortkomingen en bochten, baasgevechten en doodsklokken, de serie zelf een heleboel fantastische verhalen en kenmerkende elementen, wereldlore en karakterontwikkelingsbochten, bevat. Met een ingeweven universum dat talloze vijanden, geheimen, uitrusting en kansen om je repertoire te verbeteren, herbergt, brengt elke hoofdstuk nieuwe avonturen en epische vetes, iconische gevechten en complexe orkestrale momenten. En om duidelijk te zijn, Dark Souls heeft nooit gefaald om te imponeren met zijn meeslepende crescendo’s. Het is het vinden van vreugde in de kleine dingen, eigenlijk, dat je dichter bij zijn vuurhaard brengt.

Natuurlijk, terwijl je Dark Souls waarschijnlijk zou beschrijven als een idioot moeilijke ARPG met fatale gevolgen die je natuurlijk zouden dwingen om een bloedvat te laten barsten een keer in de zoveel tijd, is de serie, gelukkig, in staat om je pijn te verdoven met een fantastische selectie van voortgangshaken en een diepgaande karakterontwikkelingsuite, om maar te zwijgen. Met een enorme variatie aan klassen, pantsers, wapens en synergies om te verkennen, zorgt elke hoofdstuk in de saga ervoor dat je altijd iets hebt om uit te geven met je kist van zielen. Het is geen gladde rit, maar de serie maakt een gewoonte van het belonen van je voor het behoud en boven water blijven. Je zult nog steeds sterven, veel — maar dat is een beetje het punt. Helaas, de dood is slechts het begin; het is het hiernamaals dat je doet geloven en doorgaan.

Het zij zo, Dark Souls is een serie die je binnenloopt met een liefde-haatrelatie die al in bloei staat. Aanvankelijk zul je het haten. Maar dan, naarmate je meer de verbindingen legt en je vakmanschap meester wordt, zul je meer wegen vinden om te betreden, evenals extra manieren om het beste mogelijke resultaat uit je ervaring te halen. Toegegeven, het is niet ieders kopje thee. Dat gezegd hebbende, is er een beloning hier die de uitdaging overtreft. Blijf er lang genoeg bij, en je zult zien wat we bedoelen. Hopelijk.

Uitspraak

Terwijl het geen geheim is dat er talloze alternatieve vuurharden zijn om je zwaard in te bloeden, is het feit dat Dark Souls voor altijd zal blijven gesmeed in de vuren van de legende als een instrumenteel onderdeel van het universeel geliefde Soulslike-genre, niet als een vonkje as, maar als het aanmaakhout dat het heeft aangestoken. En dat is iets dat we hier moeten vieren: het feit dat het de tand des tijds doorstaat als een van de belangrijkste saga’s in games. Het is niet het einde van de wereld, maar het is er een die een enorme invloed heeft op het spectrum en de buitenwijken van moeilijke ARPG’s. Neem daaruit wat je wilt, maar weet dat, zonder Dark Souls, we geen Bloodborne, Sekiro: Shadows Die Twice, of Elden Ring zouden hebben.

Met al het bovenstaande in het openbaar, zal ik betogen dat, zolang je bereid bent om je verstand te laten afnemen tot een pulp, je in staat zult zijn om je plaats te vinden in Dark Souls’ roofdierwereld. Je zult een sterke afkeer ontwikkelen voor de vuurhaard, maar, met een beetje geluk, zul je ook leren waarderen het bloed, zweet en tranen die ermee gepaard gaan. Helaas, is er maar één manier om erachter te komen, en dat is door ernaar te kijken.