Descending The Woods Review (PC)

In een poging om de kwijnende vonk die het hart is van moderne boerderij-simulatie-RPG’s te doen herleven, heeft ontwikkelaar AIONWARE LTD een vrij vreemde hybride game gelanceerd genaamd Descending The Woods — een open-wereld-zandbak-sim die toevallig de kloof overbrugt tussen traditionele landbouw en survival-horror. Dat klopt, zelfs onkruid verwijderen kan gevaarlijk zijn en van de looks van het kan het ook gevaarlijk zijn om door een afgelegen bos te wandelen bij zonsopgang. En toch, zelfs met twee polaire tegenpolen in het deck, Descending The Woods probeert het beste van beide werelden tot leven te brengen en doet dit door zijn enorme hoeveelheid landbouw-avonturen te combineren met een tapijt van angstaanjagende en verschrikkelijk slechte wezens. Kleur ons geïnteresseerd, denk ik?

Descending The Woods is een grappige, ik geef het toe. Het is grappig, voornamelijk vanwege het feit dat, los van het feit dat het een boerderij-simulator is, het nog steeds probeert om een heleboel onorthodoxe horror door je keel te duwen. Het is een beetje een gemengde zak, als je het zo wilt zien — en toch, ik ben helemaal voor het. De waarheid is, ik ben eigenlijk een beetje blij dat er een kandidaat is die bereid is om de norm te doorbreken en te streven naar iets dat niet alleen onconventioneel is, maar ook een beetje “uit de wereld” en een paar velddoelen verwijderd van wat universeel traditioneel is. De vraag is, werkt het wel? Eh, ja en nee — maar we zullen daar zo meteen op terugkomen.

Om je op de hoogte te brengen, Descending The Woods heeft net de rode loper uitgerold voor zijn wereldpremière op PC. Wil je meer horen als we een beetje dieper in zijn oorsprong duiken? Als dat zo is, pak dan je snoeischaar en Ouija-bord — de nacht is aan het komen!

Het Laatste Veilige Plek op Aarde

Descending The Woods is veel meer dan een standaard boerderij-simulatie spel; het is een hybride van een bovennatuurlijk avontuur, en het bestaat uit twee hoofddoelen: het cultiveren van een kleine lap grond die toevallig in het midden van een spookhout ligt; en het verzorgen van verloren dieren — metgezellen die, helaas, besluiten om de mist van de paranormale wereld een thuis weg van huis te noemen. In deze wereld, moet je uitvinden hoe je je kernverantwoordelijkheden als een dappere boer moet balanceren, of je nu je landbouwcarrière nastreeft, of afdalt in de entiteit-bevolkte diepten van het lokale bos om natuurlijke hulpbronnen te verkrijgen en, met een beetje geluk, de lokale inwoners te temmen. Maar, er is een addertje onder het gras: je geestelijke gezondheid is niet zo goed, en met elke nieuwe duik die je in het bos neemt, moet je getuige zijn van hoe het afneemt in twijfelachtige gebieden.

Gelukkig is er een zilveren rand aan al het bovenstaande: je hoeft jezelf niet te onderwerpen aan een avond van psychologische marteling; in feite, als je liever wat kwaliteitstijd doorbrengt met je gewassen en de troost van een brandend vuur, dan kun je dat — maar ten koste van het missen van enkele waardevolle voordelen. En dat is het met Descending The Woods: je hoeft niet zijn rijke hoeveelheid horror-verhalen te accepteren om deel te nemen aan veel van zijn kernscenarios. Zeker, het haalt de lol eruit, maar het feit dat je de ideologie van de dood uit de vergelijking kunt halen, maakt het allemaal toegankelijker voor diegenen zonder interesse in het.

In de Nacht

Natuurlijk, als je de kast openmaakt en er een beetje doorheen bladert, dan kom je erachter dat, los van de overheersende landbouwthema’s, het kloppende hart van Descending The Woods ligt binnen het bosarchipel zelf. Het is binnen deze wereld dat, als een “horror”-spel, de meerderheid van de spelletjes primaire waarden aan het licht komen — de paranormale activiteiten, psychologische effecten en dood-vermijdende prestaties, om er een paar te noemen. Vergelijkbaar met een solide deel van alternatieve survival-horror-verhalen van zijn soort, Descending The Woods dwingt je om je verstand intact te houden — een taak die inhoudt dat je elk route die je in het bos neemt, moet onthouden, wat nogal irritant is. Maar weer, er is een addertje onder het gras: als je willens en wetens jezelf onderwerpt aan de psychologische trauma’s, dan zal je toegestaan worden om nog dieper te graven.

Descending The Woods draait allemaal om het leren hoe je met twee kanten van dezelfde munt omgaat, met één kant die draait om de kunst van relatief onschuldige en generieke landbouwverantwoordelijkheden, en de andere die de bovennatuurlijke wereld en zijn effecten op de menselijke psyche beslaat. En eerlijk gezegd, het lukt om beide gebieden verrassend goed te belichten, met elk een voldoende tijd besteed aan het vlees maken van de mechanismen en het creëren van een echt interessant stuk originele inhoud. Zeker, zijn landbouwaspecten zijn niet iets bijzonders, maar eerlijk gezegd, dat stoorde me niet zo veel; het was de landbouw die me niet aantrok — het was de grote onbekende, en de verborgen monsters die ver achter de mist loerden.

Schommels, Rondritten en Paranormale Activiteiten

Ik heb tot nu toe vrij hoog over Descending The Woods gesproken, en met goede reden. Met dat gezegd, kan ik niet helpen maar voelen dat er een aantal dingen zijn die we moeten bespreken voordat we de contouren voor de finale conclusie trekken. Om te beginnen, de visuals — eh, die zijn niet geweldig. Krabbel dat maar uit, ze zijn acceptabel, op zijn minst in korte uitbarstingen, om te zeggen. Los van het feit dat het een kunststijl genereert die genetisch vergelijkbaar is met die van zijn peers, komt het vaak tekort in andere gebieden — de dierontwerpen en -animaties, bijvoorbeeld. Maar dat is een kleine prijs om te betalen voor het feit dat je fysiek het spel speelt, om eerlijk te zijn — wat verrassend vermakelijk is, gezien de onwaarschijnlijke combinatie van de twee thema’s. Schommels en rondritten, denk ik.

Wat goed is aan Descending The Woods is zijn slimme gebruik van procedurally gegenereerde functies — elementen die, afhankelijk van verschillende factoren, je leven een stuk gemakkelijker of een absolute nachtmerrie kunnen maken. Naast de psychologische effecten die bij het terrein horen, omvat de campagne ook talloze willekeurig toegewezen punten van interesse, bezeten voorwerpen en natuurlijke hulpbronnen om door te spitten. Wat meer is, het roept nog een vorm van ellende op om mee om te gaan — een afbrokkelende buitenrand die de macht heeft om in te breken op je thuis en je gewassen af te breken. Laat staan dat er veel te doen is hier, en dus, terwijl het niet de meest comfortabele boerderij-simulatie game is, is het zeker een die je op je tenen houdt voor de duur van je reis.

Uitspraak

Descending The Woods maakt gebruik van een concept dat, naar mijn mening, niet is aangeraakt in, ik weet niet, maanden — misschien zelfs jaren. Zeker, als ik de survival-horror uit de vergelijking zou halen, dan zou ik waarschijnlijk niet zo veel hebben om voor te juichen, want wat het zou achterlaten, zou eigenlijk niet meer zijn dan een generieke boerderij-simulatie game met een sombere coating. Maar wanneer de twee samensmelten tot één, is het een heel ander verhaal, en een die, zelfs op de slechtste tijden, verrassend soepel werkt. Maar dat wil niet zeggen dat het zonder zijn fouten is; een voorbeeld is dat de graphics niet perfect zijn, noch de animaties, om eerlijk te zijn — maar het feit dat beide in een onafhankelijk project zitten, maakt me moreel geneigd om krediet te geven waar het due is en om bijgones te laten zijn.

Er is een behoorlijke hoeveelheid kwaliteitsinhoud om doorheen te werken hier, en misschien zelfs een beetje meer dan wat op het eerste gezicht zichtbaar is, dankzij de unieke ontwerp en procedurally gegenereerde elementen van het spel. Is het een waardige drager van de survival-horror-scène? Dat is twijfelachtig, maar gezien zijn aandacht voor detail en zijn inclusie van alle passende attributen — psychologische mechanismen, crafting en gerandomiseerde effecten, bijvoorbeeld — denk ik dat het meer dan capabel is om de banier te dragen. Is het een geweldige boerderij-simulatie game? Eerlijk gezegd, de jury is er nog uit; het is geen origineel blauwdruk, maar het weet wel heel goed in te passen in het algemene verhaal. Dus weer, ik ben op de fence over het, en het lijkt dat de enige manier waarop ik dit kan finaliseren is door te wachten tot een patch wordt geïmplementeerd in de code of, als dat niet lukt, door nog een nacht in het titulaire bos door te brengen.