Hitman: Blood Money — Reprisal Review (Switch & Mobile)

Het was een kwestie van tijd voordat het zou gebeuren — een mobiele en handheld-versie van Hitman: Blood Money. Ja, het heeft misschien meer dan een decennium geduurd voordat IO Interactive de sleutels heeft overgedragen aan Feral Interactive en toegang heeft gegeven tot hun kist met contracten en geliefde personages, maar kijk, het is gebeurd, en we zijn er allemaal blijer om. Agent 47 is terug, en die bloedrode das en vezeldraadcombinatie heeft nog nooit zo goed uitgezien. En ja, zelfs op Android en iOS — twee platforms die, eerlijk gezegd, ik vreesde dat ze de bitterzoete nostalgie van de originele versie van 2006 niet zouden kunnen evenaren. Maar jongens, hoe verkeerd bleek ik te zijn.

Natuurlijk zeggen ze dat je nooit een boek moet beoordelen op zijn omslag. Nou, ik ben de eerste die mijn handen opsteekt en zegt dat, toen ik Feral Interactive’s Reprisal binnenstapte, ik ambivalent was — vreemd voorzichtig, of beschermend, zelfs. In mijn hoofd was er geen behoefte om Blood Money te herscheppen; het was een tijdscapsule die, eerlijk gezegd, niet hoefde te worden heropend voor het sake van het oproepen van pure nostalgie. Maar opnieuw, nadat ik die doos had geopend en veel tijd had besteed aan het doorspitten van de nieuwe, vernieuwde inhoud, moet ik zeggen — ik ben, om het zo te zeggen, een idioot. Dat is tweemaal. Goed gedaan, Feral.

In zijn kern is Hitman: Blood Money — Reprisal hetzelfde fenomeen als zijn voorganger, dat in 2006 hard heeft gewerkt om te vangen. Maar er is meer, en het spreekt voor zich dat, als het gaat om standaardports, dit zeker niet een van hen is. Maar ik loop op de zaken vooruit. Laten we dus de klok terugdraaien naar dat eerste contract dat me de kans gaf om de Silverballers voor een tweede keer te hanteren.

Hallo, 47

Om het recht te zetten, Hitman: Blood Money — Reprisal is geen nieuwe game, noch is het een uitbreiding van een van de andere games in de serie. Integendeel, het is, meer of minder, een handheld-port van Blood Money uit 2006, een game die massale lof ontving en, naar onze beste kennis, wereldwijd meer dan 2,1 miljoen exemplaren verkocht. Reprisal is, kortom, een opgeknapte versie van hetzelfde product — alleen met een enorme collectie nieuwe audiovisuele verbeteringen en gameplay-elementen.

Wat is er dus nieuw in Reprisal, en hoe weet het om nieuw leven te blazen in het core-framework? Nou, om te beginnen, heeft de handheld-port een nieuwe vorm van Instinct Mode — een in-game mogelijkheid die Agent 47 in staat stelt om zijn omgeving te onderzoeken en bepaalde punten van interesse en andere waardevolle bronnen van inlichtingen te identificeren. Natuurlijk is dit geen nieuwe functie; het is al een actieve mogelijkheid in de meeste games na Absolution. Echter, in tegenstelling tot die games, laat Reprisal’s versie van de functie je niet toe om voor mijlen en mijlen te zien. Integendeel, het laat je alleen toe om te onderzoeken wat er werkelijk binnen 47’s gezichtsveld ligt. Dus, niet veel om over te pochen, gezien de gewone persoon dezelfde mogelijkheid heeft.

Naast de Instinct Mode biedt Reprisal ook een reeks kwaliteitsverbeteringen — een minikaart, om er een te noemen. Er is ook gyro-aiming — een knooppunt dat je in staat stelt om je slachtoffers handmatig te richten. Gegeven, dit is niet exact een revolutionaire zaak, maar het maakt het proces van het elimineren van je gekozen doelen een beetje meer hands-on, zogezegd. Kleine dingen, zeker, maar wanneer ze worden samengevoegd, vallen ze eigenlijk best goed op — vooral op een handheld-apparaat.

Een reis door het verleden

Los van de enkele update en visuele verbetering, Reprisal heeft niet veel meer te bieden dan de vorige functies en modi zoals te zien in de originele Blood Money. Dit is niet slecht, maar het is ook niet veel om over te schrijven, omdat het, meer of minder, een port is met een paar bijgewerkte interface-opties en visuele make-overs. En dat is prima, weet je, zolang je niet binnenstapt in Reprisal met de hoop om iets meer te zien dan dat.

Het goede nieuws is dat Reprisal op exact dezelfde manier werkt als het origineel, in de zin dat de gameplay glad genoeg is om te werken zonder ongewenste gevolgen of heuvels om over te klauteren. Voor mij hoefde ik het spel niet opnieuw te starten om dieper in de campagne te komen. Gelukkig rolde het uit als een stuk bloedbevlekte boter, wat eigenlijk betekende dat ik nooit uit de hete stoel werd gegooid en gedwongen werd om de opties te wijzigen en opnieuw van scratch te beginnen. Net zo goed, omdat sommige van die contracten — sheesh!

Het spreekt voor zich dat, als je nog niet de tijd hebt genomen om Blood Money te bingen op een ouder apparaat, je waarschijnlijk iets van waarde zult vinden in Feral Interactive’s Reprisal. Met dat gezegd, als de geur van Agent 47’s vorige bloedbevlekte slachtoffer nog steeds warm in je neusgaten zit, dan kun je misschien overwegen om een andere route te nemen; World of Assassination is een waardig alternatief, bijvoorbeeld. Als het echter om nostalgie gaat, dan kun je zeker erger doen dan Feral Interactive’s laatste reïncarnatie.

Thuis, zoet thuis

Met Hitman: Blood Money als de achttien jaar oude game die het is, komt de nieuwste incarnatie met zijn eigen deel van enigszins lachwekkende AI-technische fouten, die vaak NPCs en andere personages omvatten die doelloos rondzwerven en dingen doen die ze waarschijnlijk niet zouden moeten doen. Ook is het een spel met een enorme hoeveelheid positieve kanten, dus ik ben bereid om Feral Interactive het voordeel van de twijfel te geven en gewoon over het een of andere kleinigheid heen te komen. Het is niet exact perfect, maar het werkt op alle cilinders en levert een vloeiende stroom van inhoud die zelden ooit de remmen aantrekt.

Visueel ziet Reprisal eruit als een opgeknapte versie van een PlayStation 2-spel, en dat is, weet je, prima. Het is prima, vooral omdat de verfijnde mechanismen de gebrek aan moderne glans en levensechte karaktermodellen ruimschoots overtreffen. Het is duidelijk een port, maar vanwege de makers die ook veel tijd hebben besteed aan het verfijnen van de formule en het bijwerken van verschillende core-gameplay-mechanica, is het ook gemakkelijk om het te zien voor meer dan wat het eigenlijk is.

Uitspraak

Ik zou liegen als ik zei dat ik niet blij was om terug te keren naar de laarzen van Agent 47 in Feral Interactive’s Reprisal. En terwijl ik enigszins bezorgd was over het doorspitten van een handheld-port van een spel dat, in mijn hoofd, alle beste kwaliteiten op zijn originele platform had, was ik niettemin verkeerd om te oordelen voordat ik mijn handen vuil maakte. En als er iets is dat ik kan zeggen over mijn tijd in Reprisal, dan is het dat ik, eerlijk gezegd, absoluut genoot van het vuil maken van mijn handen — zozeer dat ik vaak bereid was om mijn zonden te herschrijven en opnieuw te springen om exact dezelfde fouten te maken, alleen met andere inkt en verzen.

Op een bepaalde manier is er een zekere schoonheid in Hitman; het vraagt eigenlijk om een reeks herhalingen, en het wordt steeds beter met elk nieuw perspectief dat je ontgrendelt tijdens de campagne. Hitman: Blood Money — Reprisal, ondanks alles, vangt eigenlijk elk van de bovengenoemde perspectieven, en doet dit door het introduceren van een vers gebatchte reeks kwaliteitsverbeteringen en technische verbeteringen. Zeker, het is een port van een ouder spel — maar zoals het spreekwoord zegt, ‘als het niet kapot is, repareer het dan niet.’ En ik denk dat ik spreek namens de Hitman-fanbase als ik zeg: Blood Money is niet kapot.

Om de vraag te beantwoorden, is Hitman: Blood Money — Reprisal het waard om een paar uur in te steken? Ja, het is het waard, en niet alleen om een core-herinnering of twee te ontgrendelen, maar om een reis te ervaren die, eerlijk gezegd, al ver vooruit was op zijn tijd, zelfs in 2006. Het is een port, zo helder als dag, maar als je van Hitman houdt genoeg om terug te keren voor nog een ronde, dan zul je waarschijnlijk niet teleurgesteld zijn in wat Feral Interactive’s Reprisal te bieden heeft.