Glover Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch & PC)

Als Bubsy ons heeft geleerd over de videogame-industrie, is het dat slechte games vaak meer kans hebben om kritische aandacht te krijgen en genoeg negatieve publiciteit te genereren om een sequel te rechtvaardigen, of in sommige gevallen, een nog slechtere port. Neem Glover, bijvoorbeeld; de oorspronkelijke versie was nooit een perfect platformspel om te beginnen, maar het had genoeg van een matige fanbase om het de nodige impuls te geven om een geestelijke opvolger en port te concepen. En dat brengt ons bij deze recensie: het feit dat een kleine fanbase collectief heeft besloten om Glover een platform te geven om zijn gemoderniseerde beeld op consoles en pc te laten zien. Zijn we blij hiermee? We zitten op de fence, maar zoals alle anderen in de gemeenschap, zijn we ook evenzeer verward over het feit dat het überhaupt hier is. Nog steeds — het is tenminste geen Bubsy.

Vanuit het hart, Glover is niet zo verschillend van Bubsy. En, terwijl dat niet exact een compliment is voor het handschoenpoppen en zijn levendige thuis, is het wel een compagnon dat gewoon goed bij elkaar past. Het past ook in een bredere spectrum van platformspellen—Croc, Super Monkey Ball, en Banjo Kazooie, bijvoorbeeld. Het is deze era van borrelende platform-puzzel hoofdstukken dat Glover voor het eerst zijn voet zette. Verkocht het goed in zijn gekozen markt? Eh, het was geen verschrikkelijke lancering; integendeel, verschillende publicaties prezen veel van zijn handtekeningenfuncties, met PC Zone die zelfs zo ver ging om te zeggen dat het “goed, schoon, onschuldig plezier in redelijk 3D-weergave” was. Maar dat was maar één kant van de medaille; PC Zone scoorde het later een 56, waarbij ze claimden dat het niet “bijzonder interessant” was. En raad eens? Dat dezelfde spel heeft net een port gelanceerd.

Als de handschoen past…

Om absoluut duidelijk te zijn, past het niet. Nee, wat je hier hebt, helaas, is iets van een schaamteloze grap — een twijfelachtige cashgrab die niet veel doet om de problemen die de oorspronkelijke versie teisterden op te lossen. Oh, Glover is hier allemaal, evenals zijn wholesom familiegerichte niveaus en opgeknapte puzzels — maar zo zijn de bugs en andere technische fouten die een slechte port vormen. Het is een beetje een gemengde zak, als je wilt, omdat het een aantal dingen goed doet — de implementatie van verschillende van zijn oorsprongskenmerken en -mechanismen, zo waarheidsgetrouw mogelijk zijn als de bron. Echter, het brengt ook veel van die slechtere aspecten die ooit de oorspronkelijke versie ontwrichtten en haar van haar glorie beroofden, zoals een gebrek aan technische polijst, en niet te vergeten een lading audiovisuele bugs en andere halfbakken trillingen.

Glover is geen slecht spel. Echter, het is niet zo’n goede port, omdat het niets strikt goed doet om de heropleving van zijn label te rechtvaardigen. Natuurlijk, als dit vijfentwintig jaar geleden was geschreven, dan had ik misschien iets anders gezegd; ik had natuurlijk veel van zijn functies geprezen en er lovend over gesproken. Helaas is dit 2025 — en we zijn een beetje meer sceptisch over dingen dan we waren in 1999. En het is vanwege dit dat ik niet eenvoudigweg over het gebrek aan polijst heen kan komen en het met eindeloze lof kan overladen. De waarheid is, er gebeurt niet veel hier, en het roept de vraag op of de makers van Glover de moeite hebben genomen om het opnieuw op te bouwen, of dat ze genoegen namen met het melken van de koe in ruil voor nostalgievoer en een snelle winst.

Tien punten voor nauwkeurigheid

Glover speelt als een old-school platformspel; mechanisch voelt het sluggish en houtachtig aan, en het doet niet veel om je te overtuigen dat het een grote prijzen waard is. Net als zijn voorganger, bestaat het spel grotendeels uit het navigeren door verschillende openlijk levendige biomen, het rollen van de betrouwbare bal over verschillende variaties van puzzelende terreinen, en het verzamelen van het een of andere item of het scoren van het occasionele punt in een toegewezen tijd. Tot dit einde, Glover is, als je wilt, een ware getuige van de voorvaderen van oud. Is het altijd een vermakelijke ervaring? Eh, het heeft zijn momenten, en het is niet exact schraal aan zijn nostalgiefactor, voor dat matter. Echter, vanwege verschillende kleine problemen met zijn audiovisuele eigenschappen, is het niet altijd mogelijk om van deze momenten te genieten. En hinderlijk, doet de port niet veel om deze tekortkomingen goed te maken.

Uitspraak

Glover was nooit een slecht spel; het was eigenlijk een geweldig spel — in 1999. Maar, de tijden zijn veranderd, en een moderne versie heeft meer nodig om de thuiskomst van zijn fans te rechtvaardigen dan een eenvoudige herhaling van zijn kartonnen snijfiguren. Helaas ontbreken de meeste dingen die maken een moderne port zijn van de pot hier, en het is vanwege dit dat er geen twijfel over bestaat welke de beter optie is. Simpel gezegd, als je nog steeds een oude Nintendo 64 hebt, dan kun je net zo goed bij de oorsprong blijven en je tijd besteden aan de bron, want de nieuwste versie zal waarschijnlijk niet anders of beter presteren dan de eerste. Maar anderzijds, het is een port waar we het over hebben — dus misschien komt dit soort dingen verwacht op dit punt.

Om de voor de hand liggende waarheid te zeggen, Glover is ongelooflijk verouderd — maar er is inderdaad een markt voor dit soort dingen, zelfs als ze vaak zijn aangetast door veel slechte componenten. Terwijl de port niet zo verfijnd is als de nieuw gerenoveerde versies van Spyro of Crash, is het wel een authentieke weergave van zijn voorvader — en dat is een goed teken, op zijn manier. Echter, het had de kans om veel gebroken bruggen te herstellen en verschillende van zijn eerdere wreedheden in een gemoderniseerde staat te brengen — maar het koos ervoor om dat niet te doen. En ik denk dat dat de reden is waarom Glover tekort schiet als een perfecte opvolger. Zeker, het is een accurate weergave van zijn verwant, maar ondanks het feit dat het de ruimte had om beter elementen te adopteren, koos het ervoor om zijn grootste tekortkomingen te belichten.