Fears to Fathom-serie Review (PlayStation 5 & PC)

Fears to Fathom is een beetje als een Stephen King-novelle: kort, grijpend, en doorspekt met tijdloze horror-tropen die zelfs de meest wispelturige verhalen laten voelen als krachtige interactieve avonturen met een intieme, maar vaak ongemakkelijke aanraking. Hoewel het een stuk korter is dan een traditionele VHS-geactiveerde wandelingssimulator, weet elke aflevering in de serie een manier te vinden om een lege canvas te vullen met allerlei provocerende lagen, met een mengeling van B-film-pulp en een klassieke esthetiek die zelfs de zwakste pogingen om een meesterwerk te creëren omzet in boeiende verhalen die traditionele en ouderwetse slasher-filmvoer zijn.

Als je niet bekend bent met Fears to Fathom, dan is dit wat je moet weten. Allereerst is de serie – een tijdslijn van afleveringen die vaak korte, pittige en originele verhalen zijn gebaseerd op echte ervaringen – een episodische single-player psychologische horror-anthologie waarin jij, als protagonist van uiteenlopende verhalen, een netwerk van traditionele gangen en klassieke thriller-achtige diorama’s betreedt. Een wandelingssimulator in wezen, Fears to Fathom nodigt je uit om getuige te zijn van een reeks gebeurtenissen als een jong personage, of, in bredere zin, als “de personen die overleefden” een angstaanjagende ontmoeting met een ongoddelijke horror – een nachtelijke stalker, een verschrikkelijk wezen, of een verontrustende aanwezigheid, bijvoorbeeld.

Home Alone, dat dienst doet als de inleidende aflevering in de Fears to Fathom serie, zet je in de schoenen van een jonge tiener die, nadat hij zich alleen bevindt in afwezigheid van zijn ouders, ontdekt dat de troost van een vertrouwd huis een paar voorbehouden heeft. Als Miles, rust het op jouw schouders om de nacht te omarmen en, door de juiste keuzes, te overleven. En voor het grootste deel volgt de bredere Fears to Fathom serie een soortgelijke lijn, met elke aflevering die plaatsvindt in de loop van een enkele nacht – een periode die vaak verloopt over een periode van zestig minuten.

Tot op zekere hoogte is Fears to Fathom een beetje als een gedigitaliseerde, licht bewerkte versie van een Creeptpasta-verhaal. In het begin krijg je een strook tekst – een achtergrondverhaal, als je wilt – en enige context over de situatie. Vandaaruit neem je de rol van de verteller op je, waarna je het verhaal langzaam ervaart terwijl het wordt geschreven. In sommige gevallen vind je jezelf volgend van eenvoudige orders – voedsel koken, tekstberichten controleren of verschillende kamers in een huis of professioneel instituut verkennen, bijvoorbeeld. In andere gevallen kun je een vleugje stealth-gebaseerde inhoud tegenkomen, of, waarschijnlijker, een dodelijke ontmoeting met een jump scare die je angst een beetje verhoogt. Hoe dan ook, Fears to Fathom is geen diepe episodische serie; het is kort, lineair en net zo witknokkig als indie-horror zoals het hoort te zijn.

Fears to Fathom is niet helemaal op één lijn met een volwaardige survival-horror, aangezien het de wat-als-scenario’s tot een minimum beperkt en, in een poging om het kort en zoet te houden, kapitaliseert op een ervaring die in één zitting kan worden afgerond. Het kan niet aanspreken bij mensen die op zoek zijn naar een briljant verhaal met allerlei wendingen, draaien en einden, maar het doet een fantastische job om je op het puntje van je stoel te houden voor de korte tijd dat het rondhangt om een verhaal te vertellen. Het is alleen jammer dat het niet, nou ja, langer is. Maar hey, het is in ieder geval een episodische verhaal; het kan altijd nieuwe takken aan de boom toevoegen, zogezegd.

Natuurlijk probeert Fears to Fathom de wielen van de psychologische horror niet opnieuw uit te vinden met zijn eenvoudige en lichtgewicht gameplay-stijl. Met weinig tot geen grote actie- of puzzel-elementen om zijn verhalen te ondersteunen, is de serie als geheel redelijk rechttoe rechtaan en letterlijk. En, opnieuw, kan dit niet aanspreken bij een solide deel van de doelgroep, aangezien het is, tenminste voor het grootste deel, een basic verhalen-gedreven ervaring die de voorkeur geeft aan korte perioden van jump scares, lichte horror en spanning boven hoge verwachtingen. Maak je geen zorgen, het is nog steeds een perfect speelbare saga, alleen doet het niet echt iets speciaals om het genre te vernieuwen.

Aan de positieve kant is Fears to Fathom een ontzettend makkelijke serie om in te komen en te leren terwijl je speelt. Gezien het feit dat elke aflevering voornamelijk afhankelijk is van eenvoudige wandelmechanieken en exploratie, kost het niet echt een arm en een been om te navigeren. Bovendien, aangezien het geen kritisch denken of veel werk vereist, hoef je nooit naar de buitenkant van de doos te denken om de obstakels te overwinnen. Eerlijk gezegd, aangezien het een interactief verhaal is, is alles wat je nodig hebt om te doen luisteren, reageren en getuige te zijn van de horror die vaak uit je scherm springt. Misschien is dat alles wat een horror nodig heeft om succesvol te zijn. Fears to Fathom blijkt in ieder geval in staat te zijn om dat punt te bewijzen.

Met al het bovenstaande gezegd, kan ik zeker zien waarom Fears to Fathom een cult-hit is onder streamers. Gezien het feit dat het kort genoeg is om te consumeren en doorspekt met alle klassieke pulp die vaak komt met elke goede ouderwetse indie-horror-saga, hoeft het niet veel te kosten om het op te pakken en erdoorheen te rommelen. Zou het een beter serie kunnen zijn? Waarschijnlijk. Toch krabt het een jeuk – en dat telt voor veel.

Conclusie

Fears to Fathom heeft duidelijk het potentieel om een enorme tijdslijn van anthologische verhalen te omvatten, met een stevige greep op de kernstranden die maken B-film-pulp een universeel geliefd genre, en net genoeg origineel materiaal om naadloze episodische fragmenten te naaien in een briljant tapijt van beangstigende horrorverhalen die kunnen, en waarschijnlijk zullen aanspreken bij de doelgroep. Hoewel de serie als geheel tekort schiet in diepte en duur, blijft het een perfecte oplossing voor mensen die een jeuk willen krabben in korte periodes van zestig minuten.

Als je Fears to Fathom nog niet hebt uitgeprobeerd, dan zou ik je aanraden om de tijd te nemen om het in zijn geheel te ervaren. Hoewel je technisch elke aflevering als een zelfstandig verhaal kunt genieten, zou ik je aanraden om het vanaf het begin te nemen, als je tenminste de evolutie van de serie wilt zien. Met dat, kun je ons later bedanken.