Flesh Made Fear Recensie (PC)

Isn’t het ironisch hoe we zeuren en mopperen over het gebrek aan moderne remakes, maar dan natuurlijk terugkeren naar de oorspronkelijke incarnaties om die jeuk te krabben? Neem Resident Evil, bijvoorbeeld. In de nasleep van zijn wederopstanding als een moderne remake, keerden we niet terug naar het vooruitzicht van een sequel; we gingen terug naar Alisa, Murder House en Rewind or Die. Misschien is er iets aan het feit dat het ons dat veel dichter bij onze jongere jaren brengt. En, ik denk dat dat is wat Flesh Made Fear zowel weet als, belangrijker nog, wil kapitaliseren: de ervaren gamende die hun eigen rechterbeen zouden opgeven om “nog één keer” door het bos te rennen. Het streeft niet naar perfectie; het verlangt alleen naar authenticiteit.

Flesh Made Fear is een klassiek survival horror-spel dat openlijk zijn hart op zijn mouw draagt, zonder de grapjes van een gemoderniseerde tribute, en zonder de onnodige vulstof die, eerlijk gezegd, weinig tot geen waarde toevoegt aan de algehele ervaring. Nee, Flesh Made Fear neemt de juiste route – het pad van nineties-achtige jank en nostalgische gameplay-mechanica, gehavende hoeken en twijfelachtige puzzels. Het is Resident Evil met een twist; het is een ode aan een tijdloos genre en, bovenal, onze gezamenlijke fixatie met old-school horrors, met alle gebreken en al.

Om de voor de hand liggende waarheid te zeggen, Flesh Made Fear is niet overladen met koolhydraatarme effecten en cinematische tranen. In plaats daarvan baadt het spel in zijn oerform – in een bijna naakte vat die minimalistisch ontwerp en slordige uitvoering bevoramt. Als dat niet klinkt als uw idee van een leuke tijd, dan kunt u misschien beter uit deze draad klikken en beschutting zoeken in een andere kust.

Terug naar de basis

Flesh Made Fear lijnt u op met de Reaper Intervention Platoon (R.I.P), een geheime taakgroep die werd opgericht met één doel voor ogen: om Victor “The Dripper” Ripper, een voormalige CIA-agent wiens “experimenten” een wat verwrongen wending namen in de latere periode van zijn carrière, te stoppen – en de bedreigingen die werden geboren als gevolg van zijn falen, te vernietigen.

In dit verwrongen verhaal, nemen we de rol aan van een elite-covert-operatief wiens enige doel is om de mysteries te ontrafelen met betrekking tot Victors experimenten en zijn werk. Alleen beginnen we onze reis door de verwrongen wereld van een mistige stad-afvalput – een ogenschijnlijk eindeloze kuil waarin monsters loeren en besmette realiteiten door het gordijn van nep-blauwdrukken heenlekken. Een landhuis hangt in het donker, en een schat aan puzzels loert in de spleten en kieren. Dus, we hebben onze eerste hindernis: een wereld die wordt overstroomd door mist en vreemde wezens, en een dozijn vragen zonder antwoorden.

Flesh Made Fear vertegenwoordigt de beste onderdelen van nostalgische PSX horror-verhalen. Het is zo op de neus, dat u gemakkelijk achter de trigger kunt glijden en dichtbij het hart van een Resident Evil-doppelganger kunt voelen. Het is oh-zo-pulp en passief vermaak, ondanks het feit dat het geassocieerd wordt met een kist vol lachwekkende rommel. Maar dat is het ding dat het zo speciaal maakt: het feit dat het leunt op zijn imperfecties om een authentieke ervaring te creëren. Het werkt niet altijd, maar het is duidelijk dat de ontwikkelaars door het oog van de naald zijn gegaan om een wereld te creëren die zowel herinnerend is aan een tijdloze cultklassieker als extreem vermakelijk is om door te bladeren, zowel als nieuwkomer als als terugkerende veteranen.

Een ode aan de klassiekers

Flesh Made Fear deinst niet terug voor de pulp-achtige aard van verouderde survival horror-games, dat is waar. Toch verbazingwekkend omhult het enkele van zijn eigen unieke twists, waaronder immersieve theatrics en een iets modernere besturingssysteem. Onder al dit natuurlijk zijn de vier ruiters van de PSX: beperkte opslagbestanden; vreemde puzzels; strikte inventarisbeheer; en vaste camera-gevechten. Natuurlijk leunt Flesh Made Fear op alle deze elementen als een soort kruk, maar neemt tegelijkertijd een moderne vorm aan om effectief alle slechtste mogelijke componenten van een traditionele camera-hugging third-person shooter te elimineren. En, om credits waar credits due zijn, doet het dat ongelooflijk goed.

Laat het zo zijn dat, voor een horror die buigt en afneemt naar de half-bakken slordigheid van de PSX-horror, Flesh Made Fear een behoorlijk spectaculair werk doet om alle beste aspecten te benadrukken. Naast het feit dat het alle pulp-achtige goedheid in ontvangst neemt, heeft het ook een grijpend verhaal dat veel geweldige verrassingen laat zien. Het is een beetje Silent Hill-achtig op zijn eigen manier, ik geef toe, maar voor elke tong-in-de-wang-referentie die het maakt, balanceert het gelukkig uit met zijn eigen speciale twist, hetzij een cinematische curveball of een in-huispuzzel van een of andere soort.

De audiovisuele elementen zijn precies wat u zou verwachten dat ze zouden zijn: gehavend, slordig en aan de rand van komisch. Maar opnieuw, dat is de algehele esthetiek die het bevoramt, en niet te vergeten een visueel palet dat, eerlijk gezegd, geen rechtvaardiging nodig heeft. Het feit dat het spel goed speelt, zet alles gewoon op zijn plaats, met alle gebreken en al.

Uitspraak

Flesh Made Fear keert terug naar zijn wortels als een volwaardige ode aan PSX-survival horror die eenvoudig verlangt om te resoneren met zijn doelgroep op de schoonste manier denkbaar. Met dank aan zijn nonsensical puzzels en tankbesturing, primitieve ontwerpkeuzes en benchmark-implementaties, Flesh Made Fear staat uit als een kracht om rekening mee te houden – een krachtpatser van een hommage die, ondanks alle kleine tekortkomingen, fantastisch aanvoelt om te spelen. En dat is precies wat ik hieruit haal: het feit dat het omarmt een concept en het recht doet zonder moderne middelen te gebruiken om zijn fouten te verhelpen. Het is niet perfect. Maar ik denk niet dat het probeert om perfect te zijn, ook.

Als u wanhopig op zoek bent naar een nieuwe steun waarop u kunt leunen – een podium dat bloedt verouderde componenten en PSX-audiovisuele elementen – dan kunt u misschien beter uw voeten in Flesh Made Fear dompelen de volgende keer dat u een nostalgische ervaring zoekt. Heck, zelfs als u alleen maar aan het klauwen bent en op zoek bent naar een nieuwe survival horror die het beste van beide werelden combineert, dan moet u deze tribute de aandacht geven die het verdient.