Expeditions naar de Backrooms Review (PC)

Tussen eindeloze gangen en een geelachtige tint van de misselijkmakend felle lichten, vind ik mezelf weer eens met een ultimatum geconfronteerd – weer een kruispunt om over na te denken. Ga ik deze weg verder, wetend dat het me naar nog een gang leidt, of keer ik terug en hoop ik dat de geluiden die van achteren komen vriendelijk zijn en geen truc van de geest? Ik heb deze paden eerder gezien, maar nog nooit een glimp van licht met mijn eigen ogen gezien. Geloof me, dit is niet mijn eerste Expedition to the Backrooms, maar zelfs zo, voel ik alsof een schat aan kennis niets waard is als het gaat om dit rijk. Het maakt niet uit of ik weet wat zich aan de andere kant van het gordijn bevindt, want ik weet dat er geen uitweg is. Ik ben weer een gevangene.

Er is geen structuur hier – geen doel. Ik kan mijlen lopen en toch nog geen betekenis vinden. Er zijn punten die ik kan verbinden, en er zijn puzzels die ik kan oplossen. Maar hier, in de onderbuik van de legendarische Backrooms, wordt vooruitgang niet beloond; het wordt bespot, en vaak gevolgd door nog een vraag voor je om te beantwoorden – nog een kruispunt om over na te denken. Er is geen uitgang, alleen gangen die mijlen ver strekken, en kamers met objecten en ankerpunten die geen plaats hebben in de echte wereld. Het enige dat ik kan doen, is deze oude zak botten vooruit duwen en de volgende deur openen. Het lijkt er hier dus op dat nieuwsgierigheid me dieper in het konijnenhol zal storten. Ik hoop alleen dat deze expeditie vergevingsgezinder zal zijn dan de vorige.

Een enkeltje

Expedition to the Backrooms volgt een soortgelijk script (of het ontbreken daarvan) als veel Backrooms-gerelateerde horror, met zijn fundamenten meer of minder omhuld in eindeloze gangen, illogische ideeën en ongebruikelijke patronen. Met andere woorden, het vertrouwt op de verbeelding om zijn verhaal te sturen – een verhaal dat, hoewel zonder duidelijke signalen en dialoog, je zelf moet leren samen te vormen terwijl je geleidelijk dieper in de cortex van kamers en andere nonsensuele structuren doordringt. Natuurlijk zijn er puzzels voor je om op te lossen, en er zijn objecten voor je om mee te interacteren, net als de meeste, zo niet alle Backrooms. Ook zoals zijn peers, strekt het zijn arm naar je uit met de belofte dat, als je ervoor kiest om dieper in zijn nexus te graven, grote dingen wachten aan de andere kant van het labyrint. Maar, als je ooit een van deze games hebt gespeeld, dan weet je beter. Hopelijk.

Verhaaltechnisch volgt Expedition to the Backrooms een ontdekkingsreiziger die, na per ongeluk de innerlijke boroughs van de Backrooms te hebben ontdekt, een hopeloze reis begint om zijn geheimen te ontrafelen op weg naar de uitgang. Daarmee is je taak zo transparant als maar kan: zink dieper in de tunnels, en verbind de punten terwijl je een beeld van de Backrooms en zijn inhoud vormt – inclusief afwijkingen en creaturen. En ja, er zijn creaturen die zijn wereld bevolken – vijanden die, om eerlijk te zijn, geen intentie hebben om je te vrienden te zijn terwijl je het bord samenstelt en je eigen conclusies trekt. Maar meer daarover straks.

Een Perpetueel Cyclus

Expedition to the Backrooms is verdeeld in twee soorten activiteiten, een daarvan gebaseerd op exploratie, en de andere draait om puzzeloplossing en mind mapping. In een notendop, vraagt het spel je niet noodzakelijkerwijs om het wereld te begrijpen, maar veeleer om hoe het te doorkruisen, evenals manieren te vinden om één brug te bouwen zonder een andere in brand te steken. Bovendien vereist het spel ook dat je zorgvuldig je opties overweegt, met spirituele bedreigingen die vaak onder het houtwerk uitkomen om een andere obstakel voor je te overwinnen.

Zoals bij de meeste Backrooms-achtige horror, is de ervaring meer of minder beperkt tot een reeks perpetueel cycli – cascaderende lussen die vaker verwarrende kamers met talloze deuren of trappenhuizen, evenals talloze andere verontrustende beelden en ambient-elementen bevatten. En terwijl deze wereld in het bijzonder niet uit de naden loopt met muur-tot-muur-schrikmomenten, is het wel meesterlijk in zijn vermogen om spanning te creëren op de manier waarop het zijn instellingen samenstelt. Het geeft dat bepaalde gevoel van dreiging dat vaak komt met de meeste natuurlijke thrillers – een angst voor isolatie, verwarring en zonder de helpende hand van een glinsterend baken of waypoint om te volgen. En het vangt dit allemaal goed, ook, met een retro-achtige VHS-esthetiek en een sombere soundscape, om maar te zwijgen.

Oordeel

Laat het zo zijn dat, als je de gedachte van alleen en zonder leiding in een perpetueel nachtmerrie dat je ketent aan een reeks verontrustende gebeurtenissen, waardeert, dan is de kans groot dat je niet alleen Expedition to the Backrooms zult genieten, maar de meeste Backrooms in het algemeen. Ik zeg niet dat dit ode aan de internetcultuur de beter keuze is van de rest, want het voedt veel van dezelfde basisideeën – smetteloze faciliteiten, verleidelijk donkere verlichting en zelfs de rubberen eendjes, om maar te zwijgen. Maar dat is iets dat we vaak kunnen verwachten van een liefdesbrief aan Backrooms-lore, dus het is niet alsof we het kunnen beschuldigen van zijn gebrek aan authenticiteit.

Als je enigszins vertrouwd bent met VHS-horror en het Backrooms-fenomeen, dan is de kans groot dat je je hier thuis voelt in deze donkere gangen. En zelfs als je onbekend bent met deze besmette wateren, is de kans groot dat je een paar uur uit Expedition to the Backrooms kunt halen, voornamelijk vanwege het feit dat, evenals het een geweldige ode is aan de bron, het ook een behoorlijk fatsoenlijke horror is met een geweldig niveau van diepte en atmosferische complexiteit. Gegeven, het VHS-formaat is enigszins verouderd, en het is nagenoeg onmogelijk om een Backrooms-spel te vinden dat niet leunt op al dezelfde attributen om zijn eigen verhaal te vormen. Toch, zoals alles dat in de vorm van een episodische format komt, als je één hoofdstuk leuk vindt, dan zou je geen probleem moeten hebben om van alles in het boek te genieten.