DOOM Serie Review (Xbox, PlayStation, Nintendo & PC)

Wolfenstein, Doom en Exhumed vormden de (on)heilige drie-eenheid van first-person shooters in de jaren negentig, en veranderden het medium voorgoed, waardoor het een meer krachtige en immersieve ervaring werd die uiteindelijk duizenden franchises in de toekomst zou inspireren. Echter, waar Exhumed en andere minder bekende titels het af lieten weten en terugkeerden naar hun graftombe voordat ze de opkomst naar de moderne tijd meemaakten, gingen Wolfenstein en DOOM verder en ontstaken de fakkel voor anderen om te volgen. Kort daarna werd een machtige kracht geboren, en first-person shooters werden de meest gewilde games ter wereld. Daarvoor zijn we zowel id Software als DOOM onze dank verschuldigd; zonder hen zouden we de meeste franchises die we spelen en aanbidden vandaag niet hebben.

Er is een reden waarom ervaren gamers de franchise de “vader” van first-person shooters noemen — en dat is omdat, als alles gezegd en gedaan is, het zowel de pionier als de modernisering van het genre was. Voordat het populair werd, speelde DOOM een enorme rol in de uitbreiding van driedimensionale fysica, revolutionaire gevechtsmechanieken en een snel spelgevoel dat spelers in staat stelde om in actie te springen en de wereld te ervaren vanuit een geheel andere perspectief. Het was groot, gewaagd en episch — nog meer omdat, tenminste tijdens de lancering, het woord “episch” niet zo wijdverspreid werd gesproken, laat staan in verband met videogames.

Naar de Hel en Terug

Als franchise heeft DOOM sprongen en stappen gezet om een ogenschijnlijk ondoordringbare ijzeren vuist te vormen die geen enkele benchmark accepteert behalve diegene die het voor zichzelf heeft gesteld na zijn wereldwijde succes. Sindsdien is de serie in staat geweest om zijn trouwe handtekening te behouden, terwijl het ook met de tijd is geëvolueerd om nieuwe functies, mechanismen en technieken te adopteren. Het feit is dat het nooit nodig heeft gehad om nieuw leven in zijn hart te blazen; het sloeg al snel voordat de golf van doppelgangers opkwam. Maar dat is iets wat ik niet kan helpen bewonderen: het feit dat, ondanks dat het al de oorspronkelijke instrumenten had om onsterfelijk te blijven, de serie is doorgegaan om uit te breiden en te verkennen van enorme nieuwe gebieden en innovaties.

Zeg, als je aan het woord “metaal” denkt, dan pair je het bijna altijd met het woord “DOOM” ook. En er is een reden voor dit: DOOM is metaal. Scratch dat, het is het slechtste dat je ooit zult proeven. Het is een pulpconcept, zeker, maar het is ook redelijk om te zeggen dat, als je kogels en demonen, granaten en de vuurige putten van de Hel in één ketel gooit, dan ga je het perfecte cocktail van wazige smaken en een algemeen gevoel van stoutmoedigheid vinden dat je normaal gesproken nergens anders vindt. En dat is iets wat de franchise al in staat is geweest te produceren sinds dag één: de kogel-geïnspireerde chaos die niet alleen voelt barbaars schaamteloos, maar ook zo bevredigend en morbide vertederend is.

Beenderbouillon & Kogels

Hoewel de core-ontwerp en gameplay-elementen enkele grote aanpassingen hebben ondergaan in de loop der jaren, is het kloppende hart van de serie’s hellegelijke locatie en kogelpunten perfect consistent gebleven, met elk hoofdstuk dat een distinctief thema en niveau van kwaliteit heeft, zowel binnen de gevechten als de vooruitgang zelf. Eerlijk gezegd heb ik absoluut geen probleem met dat alles, aangezien DOOM in alle eerlijkheid al vloeibaar goud heeft vastgehouden voor het grootste deel van dertig jaar, plus of min. Het is een IP dat, terwijl het nog steeds onder dezelfde paraplu staat als duizenden fantastische series, niets nodig heeft om boven water te blijven. Dit wil niet zeggen dat het een onstopbare kracht is die geen zwakke punten heeft; het is gewoon accepteren van het feit dat, als serie, het altijd in staat is geweest om het juiste evenwicht te vinden tussen uitstekend en uitmuntend, en dat heeft het verschillende keren bewezen, echt.

Zo veel als ik zou willen zeggen dat DOOM altijd een voorstander is geweest van sterke verhalen, kan ik dat niet bevestigen. Maar dan, het weven van een overtuigend verhaal is niet zijn specialiteit; het is het creëren van verleidende gevechtssequenties die neigen naar gespannen ontmoetingen en risicovolle situaties, laatste reserves en brute gevechten. Eerlijk gezegd, DOOM is in staat geweest om dat mantra vast te houden sinds zijn eerste debuut, en het gaat alleen maar verder om meer functies, mechanismen en technieken te omvatten. Ik kan me niet brengen om me te beklagen over dat alles, zelfs als de serie nooit zo goed is geweest in het samenstellen van een intrigerend plot. Maar, in alle ernst, DOOM is geen verhalenverteller; het is een middelvinger naar de conventionele first-person shooter — een rebel met een pulserend hart van bloed en kogels, demonen en hellevuur. DOOM zal altijd dat zijn.

Uitspraak

Van alle voorvaders van first-person shooters was DOOM een van de weinige die durfde de appelkar te schudden en het genre voorbij de grenzen van normaliteit te brengen, met zijn brutale en bloed-geïnjecteerde gevechtsstijl en pulserende gameplay-mechanica die openlijk getuigden tegen de conventionele shooter. Eerlijk gezegd, niet veel andere intellectuele eigendommen kunnen die lof claimen. Maar, voor DOOM en zijn web van chaos-gedreven excursies naar de Hel en terug, is het een geboorterecht dat het trots op zijn mouw kan dragen voor generaties zonder dat het zich hoeft te verantwoorden of zijn rechtmatige plaats op het slagveld hoeft te verdedigen.

Er zal altijd een zachte plek in de achterkant van mijn geest zijn voor DOOM. Zeker, het is een mengeling van kinderherinneringen en een algemene genegenheid voor pioniersfranchises die dit soort schip besturen. Echter, ik heb absoluut geen probleem met het openlijk aanbevelen van DOOM aan diegenen die alleen maar willen gliiden in de rook en de nevel van een verfijnde slagveld. Natuurlijk, als het een verhaal-gedreven battler is met rijke karakterontwikkelingsbogen die je fantasie prikkelen, dan zul je dat hier niet vinden. Maar, voor een duivelse romp door de vuurige putten van de Hel, hoef je niet dieper te graven dan in de aderen van deze ongoddelijke wereld en zijn epische geschiedenis.