Recensies
Recensie van de DOOM-serie (Xbox, PlayStation, Nintendo & PC)
Wolfenstein, Ondergang en opgegraven smeedde de (on)heilige drie-eenheid van first-person-shooters In de jaren negentig transformeerden ze het medium permanent en verlegden ze de focus naar een krachtigere, meeslepende ervaring die uiteindelijk honderden, nee, duizenden franchises in de daaropvolgende jaren zou inspireren. Waar echter bijvoorbeeld... opgegraven en andere minder bekende titels flopten en verdwenen in hun kisten voordat ze de opmars naar het moderne tijdperk konden meemaken. Wolfenstein en DOOM Ze gingen vol gas vooruit en staken de fakkels aan zodat anderen konden volgen. Kort daarna werd een grootmacht geboren en werden first-person shooters de meest gewilde games ter wereld. Dat hebben we te danken aan zowel id Software als DOOM Onze verdienste; zonder hen zouden we de meeste franchises die we vandaag de dag spelen en bewonderen niet hebben.
Er is een reden waarom doorgewinterde gamers de franchise de "vader" van de first-person shooters noemen: uiteindelijk heeft de franchise het genre zowel baanbrekend als moderniserend vormgegeven. Voordat de populariteit toenam, DOOM Het speelde een enorme rol in de ontwikkeling van driedimensionale fysica, revolutionaire gevechtsmechanismen en een snelle gameplay die spelers in staat stelde direct in de actie te duiken en de wereld vanuit een compleet ander perspectief te ervaren. Het was groots, gedurfd en ronduit episch – des te meer omdat het woord 'episch', in ieder geval ten tijde van de lancering, nog niet zo wijdverbreid was, laat staan in verband met videogames.
To Hell and Back

Als franchise DOOM Het heeft enorme sprongen voorwaarts gemaakt om een schijnbaar ondoordringbare ijzeren vuist te ontwikkelen die geen andere maatstaf accepteert dan die welke het zichzelf heeft opgelegd na het wereldwijde succes. Sindsdien heeft de serie die trouwe signatuur weten te behouden, terwijl het tegelijkertijd met de tijd is meegeëvolueerd door nieuwe functies, mechanismen en technieken te omarmen. Het punt is, dat het op geen enkel moment nodig om nieuw leven in het hart te blazen; het klopte namelijk in een razend tempo. lang vóór de golf van dubbelgangers. Maar dat is iets wat ik wel kan bewonderen: het feit dat de serie, ondanks dat ze al over de oorspronkelijke middelen beschikten om onsterfelijk te blijven, toch... voortgezet om uit te breiden en enorme nieuwe gebieden en innovaties te verkennen.
Als je bijvoorbeeld aan het woord 'metaal' denkt, dan associeer je dat bijna altijd met het woord 'metal'."DOOM," ook. En daar is een reden voor: DOOM is metal. Laat dat maar zitten, het is het meest brute wat je ooit zult tegenkomen. Het is een pulpachtig concept, zeker, maar je kunt ook stellen dat als je kogels en demonen, granaten en de vurige hel in één ketel gooit, je de perfecte cocktail van wazige smaken en een algemeen gevoel van stoerheid krijgt dat je nergens anders zult vinden. En dat is iets wat de franchise al vanaf dag één meer dan capabel is gebleken: de kogelvrije chaos die niet alleen voelt zich Op barbaarse wijze verlegen, maar o zo bevredigend en morbide vertederend.
Bottenbouillon en kogels

Hoewel het kernontwerp en de gameplay-elementen in de loop der jaren een aantal grote aanpassingen hebben ondergaan, is de essentie van de helse omgeving en de kern van de serie perfect consistent gebleven. Elk hoofdstuk heeft datzelfde kenmerkende thema en kwaliteitsniveau, zowel in de gevechten als in de voortgang. Eerlijk gezegd heb ik daar absoluut geen bezwaar tegen. DOOM Het is, om eerlijk te zijn, al zo'n dertig jaar een goudmijn in handen. Hoewel het onder dezelfde paraplu valt als duizenden fantastische series, heeft het niets bijzonders nodig om te overleven. Dit wil niet zeggen dat het een onstuitbare kracht is zonder zwakke punten; het is simpelweg een acceptatie van het feit dat de serie altijd al de juiste balans tussen uitstekend en buitengewoon heeft weten te vinden, en dat heeft het meermaals bewezen.
Hoe graag ik dat ook zou willen zeggen DOOM Hoewel ik altijd een voorstander ben geweest van uitstekende verhalen, kan ik daar niet voor instaan. Maar het weven van een meeslepend verhaal is dan ook niet hun sterkste punt; het gaat hen om het creëren van boeiende, gevechtsgerichte scènes die draaien om spannende confrontaties en risicovolle situaties, wanhopige pogingen tot wanhoop en brute veldslagen. Om eerlijk te zijn, DOOM De serie heeft zich sinds de eerste release aan dat motto vastgehouden en blijft zich ontwikkelen en steeds meer elementen toevoegen om het vuur verder aan te wakkeren, zowel in de gevechten als in de gameplay in het algemeen. Eerlijk gezegd kan ik daar niet over klagen, ook al is de serie er nooit echt goed in geweest om een intrigerend verhaal te vertellen. Maar even serieus, DOOM Het is geen verhalenverteller; het is een middelvinger naar de conventionele first-person shooter – een rebel met een kloppend hart vol bloed en kogels, demonen en hellevuur. DOOM, echt, zal altijd dat zij het.
Vonnis

Van alle grondleggers van first-person shooters, DOOM was een van de weinige die het aandurfde om de gevestigde orde te doorbreken en het genre buiten de gebaande paden te tillen, met zijn brutale en bloederige gevechtsstijl en pulserende gameplaymechanieken die openlijk ingingen tegen de conventionele shooter. Eerlijk gezegd kunnen weinig andere intellectuele eigendommen diezelfde eer claimen. Maar voor DOOM En met zijn web van door chaos gedreven uitstapjes naar de hel en terug, is het een geboorterecht dat het generaties lang met trots kan uitdragen zonder zich te hoeven verantwoorden of zijn rechtmatige plaats op het slagveld te hoeven verdedigen.
Ik zal altijd een speciaal plekje in mijn hart blijven koesteren voor DOOMNatuurlijk is het een mix van jeugdherinneringen en een algemene voorliefde voor baanbrekende franchises die dit soort keuzes drijft. Maar ik heb er absoluut geen probleem mee om openlijk aan te bevelen... DOOM Voor degenen die zich gewoon willen onderdompelen in de rook en nevel van een sfeervol slagveld. Natuurlijk, als je meer houdt van een verhaalgedreven actiegame met diepgaande personageontwikkeling, dan zul je dat hier niet vinden. Maar voor een duivelse tocht door de vurige krochten van de hel hoef je niet dieper te graven dan in de aderen van deze goddeloze wereld en haar epische geschiedenis.
Recensie van de DOOM-serie (Xbox, PlayStation, Nintendo & PC)
Kogels en Ecstasy
Van alle grondleggers van first-person shooters, DOOM was een van de weinige die het aandurfde om de gevestigde orde te doorbreken en het genre buiten de gebaande paden te tillen, met zijn brutale en bloederige gevechtsstijl en pulserende gameplaymechanieken die openlijk ingingen tegen de conventionele shooter. Eerlijk gezegd kunnen weinig andere intellectuele eigendommen diezelfde eer claimen. Maar voor DOOM En met zijn web van door chaos gedreven uitstapjes naar de hel en terug, is het een geboorterecht dat het generaties lang met trots kan uitdragen zonder zich te hoeven verantwoorden of zijn rechtmatige plaats op het slagveld te hoeven verdedigen.