Darwin’s Paradox! Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch & PC)

Darwinisme is aan het wassen met Pixar’s Finding Nemo in een geheel nieuw, enigszins vreemd vis-uit-het-water-platformspel—a nautische reis die de traditionele facetten van glibberige side-scrolling combineert met vreemde buitenaardse wereldbouw. Met een dichte laag van inkt-druppelende plotmateriaal en een fascinerend alien-georiënteerde landschap van verwarrende puzzels en vreemde gebeurtenissen, Darwin’s Paradox! verstrengelt zijn tentakels in een excentrieke wereld die voelt vaag vertrouwd, en toch oh-zo-onconventioneel tegelijk. Aan de ene kant, houd ik van de aandacht voor detail—de weldadige creaturen en de zoet geanimeerde cinematische infusies. Maar aan de andere kant, ben ik enigszins ambigu over een aantal van zijn gekozen gameplayvoorkeuren. Maak je geen zorgen, ik hou van het concept (we zullen daar zo meteen op ingaan) en ik kan niet helpen maar me erg aangetrokken voelen tot de personages — zelfs zonder het dialoog of de context. Toch is er hier iets dat mijn geduld prikkelt, en ik kan niet helpen maar voelen dat het een ongeschikte match is voor wat zou moeten zijn een uitstekende platformervaring met een ton aan buitengewone attributen.

Laten we even teruggaan. Om je in het beeld te zetten en niet, zeg, honderd nautische mijlen weg ervan, Darwin’s Paradox! is een puzzle-platforming avonturenspel dat zijn leidende tentakelheld—a bubbly blauwe octopus, natuurlijk—in de nasleep van een ongebruikelijke buitenaardse invasie plaatst. In de nasleep van deze nogal vreemde opening, vinden Darwin en een vriend zichzelf gescheiden op droge grond, waar de wereld essentieel in brand staat en een schroothoop, van alle plaatsen, roept de antropomorfe protagonist om niet alleen zijn weg terug naar huis te vinden, maar om te leren hoe te overleven buiten de oceaan, terwijl hun omgeving wordt teruggebracht tot as en stof. Een vreemde premisse, maar laten we er gewoon mee doorgaan.

Het spel zelf, dat plaatsvindt over een ruwe drie of vier uur durende reis bestaande uit glibberen, glijden en kleven aan verschillende richels en spleten, nodigt je uit om je los te maken van de ketenen van een nautische haven en te betreden de innerlijke kwartieren van een ogenschijnlijk post-buitenaardse borough. Als deze nogal moedige octopus, is het aan jou om uitgebreide gebieden te verkennen, verschillende puzzels te voltooien en de kracht van camouflage te gebruiken om stilletjes junkyard-biomen en sombere omgevingen te verkennen, opnieuw, allemaal terwijl de wereld in brand staat. Nou, zo ongeveer.

Darwin’s Paradox! is veel dingen—a knik naar moderne animatie, een knik naar geliefde franchises zoals Metal Gear Solid, en een glibberige liefdesbrief aan side-scrolling klassiekers zoals Limbo en Unravel. Toch is het niet alleen een knik naar verschillende namen; het is ook een volwaardige cinematische ervaring die veel van zijn eigen oorspronkelijke ideeën cultiveert, van zijn creatieve puzzels en zijn vreemd schattige personages, tot zijn geëxcommuniceerde esthetiek en zijn intrigerende visuele elementen. Laat het volstaan om te zeggen dat, voor zover concepten gaan, het een beetje ver gezocht is, en op geen enkele manier iets dat je zou verwachten te zien opkomen uit het blauw op een willekeurige lenteochtend. Maar misschien werkt dat in zijn voordeel.

Terwijl er geen twijfel over bestaat dat het spel is nogal kort en zonder de volle gewicht van alle acht tentakels, brengt het toch veel interessante lagen aan de oppervlakte. Natuurlijk is het een beetje een gemengde zak, en, waarheen de dynamische aard van een octopus, doet het een poging om in te passen bij meerdere genres. Er is een beetje platformen—aangezien het voornamelijk bestaat uit schieten, duiken en kleven aan verschillende stoffen, natuurlijk—and er is een redelijke hoeveelheid stealth-georiënteerd werk om jezelf in te pakken, wat essentieel bestaat uit het vinden van verschillende manieren om vooruit te komen door smalle gebieden en je door ongebruikelijke ruimtes te persen. Toch zou het Darwin’s Paradox! een generische platformspel noemen niet een accurate weergave zijn van wat het is en wat het nastreeft te zijn. Het is anders, maar misschien is dat een goed ding hier.

Ik geef toe dat, terwijl het feit dat tentakels platdrukken en in een post-apocalyptische wereld rondkruipen is veel plezier, Darwin’s Paradox! geen gebrek aan fouten heeft. De besturing, bijvoorbeeld, kan erg saai zijn om te navigeren, dankzij de onvoorspelbare aard van een octopus’ bewegingen en hun neiging om te kleven en te glijden wanneer je het het minst verwacht. Er is een beetje een leercurve, maar niets dat je humeur zal bederven, gelukkig. Bovendien, zelfs wanneer de algemene mechanismen en de stroom van de reis je verhinderen om soepel te gaan, weet het spel zelf om je grondig te entertainen, als het niet met zijn dynamische instellingen is, dan met zijn frequente cinematische wendingen en interacties.

Verdict

Darwin’s Paradox! vangt de essentie van een Abe’s Odyssey-achtige post-buitenaardse wereld en, door zijn eigen tentakel-geverwarde verbeelding, combineert de levendigheid en de stemloze charme van een Pixar-animatie om een vreemd, maar elegant weergegeven puzzle-platformspel te creëren dat je urenlang kan laten glibberen en glijden.

Met alles wat hierboven is gezegd, Darwin’s Paradox! heeft nog steeds zijn eigen deel van problemen. Toch, als je een blind oog kunt sluiten voor zijn ongehoorzame mechanismen en zijn glibberige leercurve, dan zou je in staat moeten zijn om een echt interessant platformspel te ontwarren met een ton aan dingen om te laten zien. Het is een ongebruikelijk een, geef ik toe, maar het is ook een die een ton aan geweldige functies laat zien, met zijn instellingen en creatieve uitbuitingen die een uniek gevoel geven aan een anders vertrouwd puzzle-platformachtergrond.

Er is veel om van Darwin’s Paradox te houden, en net zo veel om te haten. En toch, denk ik dat er een geweldig klein verborgen schat hier is die met de wereld gedeeld moet worden, ongeacht. Het mag niet ieders kopje thee zijn. Maar, voor de duidelijkheid, is het een spel dat zich gemakkelijk in je collectie zal nestelen, vooral als je collectie voornamelijk bestaat uit onconventionele indie-schatten die een breed spectrum aan smaken en thema’s bedienen. Met alles wat hierboven is gezegd, zou ik het niet aanbevelen als je actief op zoek bent naar een schone alternatief voor de gelijken van Octodad: The Dadliest Catch. Sorry, mensen.