Reverse Fishing Recensie (PC)

Ik floop als een vis uit het water, omhoog door de strontkreek zonder peddel of een aquatisch vaartuig om me terug te leiden naar de kust – en ik ben raar genietend van het gebrek aan H2O. Ik kan niet ademen en ik kan zeker niet zwemmen. Dus, waar ga ik van hier? Ik heb twee opties: ik kan het asfalt trotseren en als een klok jackknifeden, of ik kan doelloos flapperen met deze zwakke vinnen totdat iets – alles – me wegspoelt van deze goddeloze situatie en in de nautische wereld. Ik ben echt verloren en ik ben begonnen te verliezen hoe vaak ik mijn geloof verloor vanwege het ernstige gebrek aan vooruitgang. Maar dit is, voor beter of voor erger, Reverse Fishing, en het lijkt dat ik geen keuze heb dan om de haak te happen en, weet je, ermee om te gaan.

Plotseling ben ik terug in die verdomde kom, mijn bolle hoofd tegen de rand van het glas slaand in de hoop dat het wonderbaarlijk naar voren zal rollen en in een veiligheidsnet van aquatische genoegens zal tuimelen. Toch, aangezien ik al in die situatie ben geweest en een waardevolle les over geduld en zelfdiscipline heb geleerd, ben ik vreemd genoeg geneigd te geloven, kom wat wil, vis zijn waarschijnlijk de meest koppige protagonist in de geschiedenis van gamen.

Aanvankelijk wilde ik geloven dat Reverse Fishing zou proberen de slack los te maken en vis als meewerkend en competent te schilderen. Maar ergerlijk, dat beeld zag nooit het licht van de dag. Ik wens dat het wel meer moeite had gedaan om mijn perceptie van vis te veranderen, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat het minder kon schelen. Vreemd, dat.

Kom wat wil

Reverse Fishing is van een soortgelijke getijdenkracht als I Am Fish — maar met minder kommen en brakende mensen, en veel meer DIY-bouw en valse hoop op bevrediging in een zee van onverbiddelijke, bittere obstakels. Het idee is echter grotendeels hetzelfde: een vis vindt zichzelf plotseling buiten het water, en met de slechtste mogelijke kans om zijn weg terug te vinden, probeert het wanhopig terug te keren. En dat is essentieel waar u binnenkomt — aan de rand van de profetische kom, en onomwonden uitgerust om de vis terug naar de kust te slepen met alle middelen die nodig zijn. De rest, zoals u zich kunt voorstellen, is een makkie. Nou, zo ongeveer.

Reverse Fishing beschrijft zichzelf als een rage game — en met goede reden. Waarheidsgetrouw, biedt het spel zijn niche-klanten de kans om de teugels (of vin) van de verdwaalde vis te nemen en deze effectief te lanceren over een vreemd barbaars spectrum van obstakels. Maar, er is een addertje onder het gras: de objecten die in Reverse Fishing verschijnen, zijn niet ontworpen om uw hand vast te houden terwijl u de primrose pad navigeert; integendeel, ze zijn bedoeld om uw loyaliteit, geduld en uw gevoel voor richting te testen. Met andere woorden, het heeft weinig tot geen interesse in u boven water houden, maar het heeft als uiteindelijk doel om u te doen kapseizen lang voordat u zelfs maar een beetje vooruitgang boekt. En om te denken dat we betalen voor deze ervaringen.

Vis

Als u ooit een rage game heeft gespeeld, dan zult u “blij” zijn om te horen dat de meeste dingen die Reverse Fishing vormen eveneens even pijnlijk complex zijn. Van de oversize-gaten tot de irriterend smalle lanceerplatforms, de irritante plaatsing van bepaalde objecten tot het algemene gebrek aan competentie van de vis — Reverse Fishing is, voor beter of voor erger, een absolute nachtmerrie om te navigeren. Maar dat wil niet zeggen dat het niet leuk is; in feite zijn de eerste vijftien minuten veel plezier — vooral wanneer u de kneepjes van het vak leert en wennen aan de situatie. Maar dan slaat de realiteit toe als een goederentrein. De wereld haat u plotseling, en alles in het wil niet langer uw vriend zijn. Dat is wanneer Reverse Fishing zijn ware kleuren vertoont.

Er is niet veel te leren over de mechanismen. Kortom, u kunt uw vinnen flippersen en flapperen, en af en toe springen. Het leren van deze besturingen is niet het probleem; het is het juiste timen van sprongen en beslissen of u een online cursus in boosheidsbeheersing moet volgen voordat u met het spel verdergaat. Gelukkig zijn er slechts vijf niveaus om doorheen te floppen, dus de kans om een punt te bereiken waarop u uw haar uit uw hoofd trekt, is verrassend laag. En deze niveaus zijn vreemd genoeg leuk, alles in aanmerking genomen. Zeker, de visuals zijn een beetje aan de lichte kant van de schaal, en de niveaus hebben niets bijzonders indrukwekkends. Maar als u, net als ik, van intense obstakelbanen houdt die komische waarde boven grafische trouw stellen, dan is het onwaarschijnlijk dat u het gebrek aan kracht als een groot probleem zult zien.

Uitspraak

I Am Fish was genoeg om me ver voorbij het kookpunt te duwen, en dus kunt u zich mijn verbazing voorstellen toen ik toevallig in het volgende beste ding terechtkwam. Nou, ik zeg het volgende beste ding alsof ik het probeer te verfraaien als een nodige tribuut aan een cultklassieker, wanneer in werkelijkheid Reverse Fishing niets van dien aard is. Waarheidsgetrouw aan de aard van rage games, Reverse Fishing kan minder schelen om u of uw hoop en dromen ooit de finishstreep te bereiken, en het doet alles in zijn macht om ervoor te zorgen dat u faalt om uw vinnen te flappen bij elke gelegenheid.

Om het in zwart en wit te schilderen, u zult waarschijnlijk niet van Reverse Fishing genieten. Als iets, zult u het verdragen, en u zult waarschijnlijk eindigen met het haten van niet alleen vis, maar de nautische wereld in het algemeen. Toch, als u van het idee houdt om onderworpen te worden aan een wrede straf waarin u moet domme, lastige situaties doorstaan met alle odds tegen u, dan zult u waarschijnlijk iets vinden om van Reverse Fishing te houden. Maar als het een eenvoudig Fall Guys-achtig spektakel is dat u wanhopig zoekt, blijf dan zo ver mogelijk weg van deze kustsfeer.