Clair Obscur: Expedition 33 Recensie (PS5, Xbox Series X/S, & PC)

Het is niet altijd somber. Tenminste, dat denkt de helft van de bevolking van Lumière. De andere helft berust zich bij het feit dat de dood eerder vroeg dan laat zal komen. 100 jaar geleden opgericht, heeft elk jaar sindsdien de Paintress een doodsklok getikt van 100 naar nul. Zodra ze op de doodsklok schildert, sterft iedereen in Lumière die overeenkomt met die leeftijd.

We zijn nu bij nummer 34 en iedereen die 33 wordt, bereidt zich voor om te sterven. Maar niet voordat ze nog een groep expedities hebben gestuurd om de doodsklok te onderzoeken en een einde te maken aan de Paintress. Iedereen die op expeditie is gegaan, is nooit teruggekeerd. Zal Expeditie 33 dan anders zijn? Tussen hoop, ellende en verdriet in, stappen we de ingewikkelde wereld van Lumière in en proberen we het lot nog een keer te slim af te zijn.

Hier is alles wat we dachten over Clair Obscur: Expedition 33 in onze review hieronder.

Nooit de hoop opgeven

Als het concept van Clair Obscur: Expedition 33 je hart niet al heeft gestolen, moet je een moeilijk te behagen gamer zijn. Ik was meteen verliefd na de eerste onthulling op de Xbox Games Showcase 2024-evenement. “Verliefd” omdat dit er meteen uitzag als een Triple-A RPG. Ik had geen idee dat het eigenlijk een indie-game is, en een debuutspel, van Sandfall Interactive.

Ik bedoel, wat voor lef is er nodig om een spel te ontwerpen dat zo stoutmoedig en innovatief is? Wat voor vertrouwen om te lenen van sommige van de meest populaire en vertrouwde JRPG-genre-tropen, en toch een volledig uniek ding van schoonheid te creëren? Maak geen fout, Clair Obscur: Expedition 33 is, op geen enkele manier, uit deze wereld. De uitvoering is echter, het combineren van het vertrouwde en het stoutmoedige resulteert in, misschien, een van de meest onvergetelijke spellen die je dit jaar, of ooit, zult spelen.

Een hopeloze wereld

Ik was aanvankelijk sceptisch dat het concept alleen een oogverblindende vermomming was om gamers te laten proberen Clair Obscur: Expedition 33 uit te proberen. Maar, o, mijn, hoe de proloog levert, en dan nog wat. Een wereld waarin je leeft onder de onderdrukking van een onvermijdelijk einde, verwachtte ik een zware, melancholische sfeer. Ik verwachtte hopeloosheid die niet alleen de atmosfeer en gebieden om je heen dicteert, maar ook de levens en persoonlijkheden die je ontmoet.

Kun je het jezelf permitteren om gelukkig te zijn in een wereld als deze? Kun je kinderen krijgen en een gezin stichten? En inderdaad, Clair Obscur: Expedition 33 bevat wanhopige mensen die schimmen van levens leiden van wat had kunnen zijn. Ze klampen zich vast aan een zwakke, fladderende sprankel hoop van de expedities die tot nu toe vruchteloos zijn gebleven. Dankzij topkwaliteit schrijven en sterke uitvoering, voel je je echt in contact met het verval van de cast. En toch, een paar hebben nog niet volledig losgelaten van de mogelijkheid van redding. Ze staren uit naar het vasteland dat Expeditie 33 in ernst en met verlangen naar succes verwelkomt.

Zelfs in een hopeloze wereld zijn er een of twee mensen sterk genoeg om de last te dragen en vooruit te gaan voor het geheel.

Onderdelen van het geheel

Maar het is niet alleen het verhaal — het sterke schrijven en de kathartische uitvoering — dat Clair Obscur: Expedition 33 verheft tot de grote hoogten waar het staat. De muziekscore is een schat om te bewonderen. Elk stuk voelt zorgvuldig ontworpen voor de fluctuerende momenten van hoop en wanhoop die je ervaart. Clair Obscur: Expedition 33 mixt briljante pianomelodieën met een diepe, verlangende, spookachtige vocalen die moeten zijn wat gevoelens klinken, en snellere, gestaagere strijkers en gitaarsolo’s, die je over de verhaalbeats en gevechtsmomenten tillen. Geen moment voelt saai, ondanks de specifieke, sombere toon die perfect past bij de tijden.

Voor de kers op de taart, of de taart zelf, zijn de prachtige Belle Époque Frankrijk-omgevingsontwerpen. Een wereld zonder mensen, maar vol van een intense adem van leven en dood. Het is dankzij de aandacht voor detail in de karakterontwerpen, hun surrealistische uitdrukkingen van het bochten van de wenkbrauwen tot het opzwellen van tranen in de ogen. Monsters voelen aan als een levende nachtmerrie, eng om te confronteren en bevredigend om te verslaan. En de omgeving portretteert adequaat de gevaarlijke reis Expeditie 33 moet ondernemen, met opgestapelde, bloederige lichamen en biotopen die druipen van atmosfeer.

Het verhaal, de muziekscore en de visuals dienen elkaar, elk intrigerend, hartverscheurend en prachtig op hun eigen manier.

De keerzijde

We zouden de nadelen kunnen opnoemen, maar het is nog steeds goed om ze te noemen. Als we concluderen, Clair Obscur: Expedition 33 laat de bal een beetje vallen. Het einde is onverwacht, maar onbevredigend. Dit is een spel dat zwaar leunt op zijn mysteries en eindeloze vragen. En het zou okay zijn geweest om halverwege het einde sommige van de gaten te beginnen te vullen.

Maar Clair Obscur: Expedition 33 houdt zijn kaarten verborgen tot de laatste momenten, en onthult een deck dat, rechtuit, lijkt te zijn getrokken uit het niets. En toch, dit is nog niet genoeg om de geliefde momenten die je deelt langs je reis met je partij bij het kampvuur en op hun meest hartverscheurende queesten, dichter bij De Paintress’ kwartieren te brengen.

Beurtgebaseerde actie

Genoeg over het verhaal. Laten we naar het vlees in de taart gaan: de gevechten. Clair Obscur: Expedition 33 gebruikt beurtgebaseerde RPG-gevechten en stukjes real-time actie. Het geeft je een behoorlijk fatsoenlijke set gereedschap en vaardigheden om te mengen en te matchen en aan te passen naar je smaak. Elk van de vijf personages in je partij, naast hun unieke persoonlijkheden, heeft unieke attributen en vaardigheden. Bovendien spelen ze anders op het slagveld, inclusief het opkrikken op verschillende manieren. Aangezien je drie actieve partijleden hebt op een keer, helpt het om ze regelmatig te wisselen om dingen gaande te houden.

Zodra een vijand je aanraakt, krijgen ze de eerste zet, en vice versa. Met een eenvoudige druk op de knop, kun je een basisaanval, een reguliere aanval of een speciale aanval lanceren. Maar timing is essentieel om schade te voorkomen. Ik ben er zeker van dat je snel genoeg kennis zult maken met schadegevende aanvallen, met de echte truc die komt in de verdediging. Er zijn vier verdedigingsmogelijkheden: ontwijken, pareren, een speciale parade voor vijandelijke speciale bewegingen en een speciale sprong om grote AoE-aanvallen te ontwijken. Elk heeft een korte tijdvenster, met pareren als moeilijker om te beheersen. En omdat vijandelijke aanvalspatronen variëren, kan het soms je bloed doen koken om een gevecht te verliezen vanwege onnauwkeurige timing.

Perfecte timing

En dus zijn de occasionele succesvolle parades echt een dopamine-kick. Om nog maar te zwijgen over de klim naar meesterschap. In ruil daarvoor verdien je Aanvalspunten voor succesvolle parades die voeden in de vooruitgang. Voel je vrij om te knutselen met meer dingen: vaardigheden, Pictos (passieve buffs), Luminas (passieve buffs voor Pictos), stats, vaardigheden die worden ontgrendeld door vaardigheidspunten, enz. Al deze zijn redelijk standaard in de JRPG-wereld, Final Fantasy en allemaal. Dus je zou geen moeite moeten hebben om je voet te vinden binnen de eerste paar uur.

Het belangrijkste is dat wanneer het klikt, het echt klikt. Gevechten zijn flashy en behoorlijk een show-off met hun over-the-top magische vaardigheden. Je voelt je echt als een almachtige mage of schermer, dansend tussen de verschillende vaardigheden die je partijleden je bieden en het ontgrendelen van meer spannende tools die je vaardigheidsbomen te bieden hebben.

Er is veel meer om van te houden in Clair Obscur: Expedition 33, zoals de willekeurige snuisterijen die je vindt als je van de gebaande paden afwijkt. Je vindt bijvoorbeeld journaals, achtergelaten door eerdere expedities, die je vertellen over de uitdagingen die ze hebben geconfronteerd en geheimen om bepaalde bazen te verslaan. Bovendien is de wereld zo mooi, dat het geen enkele moeite kost om af te wijken om het allemaal in te nemen.

Oordeel

Je kunt zeker kleine dingen vinden om over te klagen in sommige van de gameplay-elementen van Clair Obscur: Expedition 33. Toch zullen geen van de fouten die je vindt, ik kan je verzekeren, genoeg zijn om te schrijven dat dit spel zo goed is. Elke ontwerpkeuze, elke gevechtsmechaniek voelt alsof het in het spel is geplaatst met een doel. Het voelt als de ontwikkelaars een visie hadden en die met stoutmoedigheid en innovatie hebben uitgevoerd.

Ja, ze hebben misschien geleend van beproefde en vertrouwde JRPG-genre-tropen. Maar ze zijn niet vergeten de ene regel voor het creëren van een echte meesterwerk, namelijk ervoor zorgen dat het eindresultaat op eigen benen kan staan. Van de setting tot het verhaal en de gevechten, alles past perfect op zijn plaats. Je wordt meegenomen op een meest hartverscheurende tijd onder de mensen van Lumière om ze te redden van een bijna zekere ondergang. De muziekscore en visuals dienen het verhaal met gratie, dragend een sombere en spookachtige toon. Ondertussen zijn de gevechten goed uitgevoerd, waardoor een gestage uitdaging met ruimte voor groei en vooruitgang ontstaat.

Het is alleen aan het einde dat ik een beetje van mijn stuk was gebracht door de verhaalkeuzes om losse eindes te binden. Anders genoot ik enorm van mijn tijd in Clair Obscur: Expedition 33, kort en zoet, en zal ik graag terugkeren voor meer speelsessies.