Coil’s Containment Recensie (PC)

Je zou denken dat na een dozijn uur of meer burgers flippen naast die holbewoner buurman van me, Toe, dat ik niet zou worden gestoord door de likes van een sinistere sneeuwman die zeezoutijsjes verkoopt aan een vrij saaie groep vreemden. En toch, hier ben ik, net uit mijn vorige baan bij Happy Humble’s Burger Farm, nog steeds net zo in de war als ik was over hoe ik in deze situatie terecht ben gekomen, en zit strak met een optimistische houding, me afvragend hoe ik genoeg geld kan verdienen om de elegante ondernemer die Mr. Coil heet tevreden te stellen. Het is vrijdagavond en mijn dienst hier in Coil’s Containment is net begonnen.

Het elfde uur is een ontmoedigende fase; het herinnert me eraan dat, zelfs met zo veel inkomsten, er gewoon niet genoeg ijs in de wereld is om de eisen van de baas te stillen en de gulzigheid helemaal af te schaffen. Maar vanavond, dat is mijn doel, of ik het leuk vind of niet: verkopen smakelijke scheppen van karamelgekruide room en andere dunne waferconfecties aan consumenten in de hoop dat ze me net genoeg fooi geven zodat ik kan investeren in andere weelde-artikelen – artikelen die, als ze correct besteld worden, me zullen helpen om deze weekse quota te overschrijden en de eindjes aan elkaar te knopen. Als ik niet genoeg geld verdien, denk ik dat Mr. Coil er iets over te zeggen zal hebben.

Het is duister hier, en helaas zijn de enige silhouetten die ik kan onderscheiden, behalve het boterwitte straatbord van de ijssalon, die eruitzien alsof ze naar me toe sluipen als een stam van verloren en hongerige zielen. Misschien moet ik de schakelaar omzetten en mijn beste schort aantrekken voor wat er gaat komen. Het is tijd om te scheppen – zelfs als het me de das omdoet.

Een Schep en een Half van Horror

Coil’s Containment is, bovenal, een first-person psychologische horror game die uitsluitend draait om – je raadt het al – ijs. Net als Happy Humble’s Burger Farm, een spel dat zijn premisse centreert rond een dreigende en sinistere burgerketen en een cast van verwrongen figuren die zich voordoen als vrolijke mascottes, ziet het spel je achter de toonbank in een klein ijssalon. Hier, in deze holle schil van een hel, word je begroet met een instructie: verdien genoeg geld in de loop van elf dagen om je baan te behouden en, daarmee, je baas, Mr. Coil, te weerhouden van het beëindigen van je arbeidscontract op een vrij ongebruikelijke manier. En dat is precies wat we hier doen – ijs verkopen. O, de horror.

Zoals ik al zei, het is een psychologische horror, en dus, terwijl het daadwerkelijke proces van het scheppen van room uit tubs en het serveren van kartonnen cut-out klanten kan zijn allemaal vrij onschuldig en, durf ik te zeggen, leuk, zijn er verschillende onderliggende bedreigingen die een gemoedelijke chore simulator in een dodelijke smeltkroes van ijs-geïnspireerde schrikmomenten en psychologische effecten veranderen. Oké, dus het is conceptueel gezien niet angstaanjagend, het idee om wafelcones te vullen met muntijs terwijl een teller je vorderingen bijhoudt. Echter, dit is niet waar Coil’s Containment zich onderscheidt; het is elders, in de onrustbarende sfeer en het gevoel van voortdurende angst dat iets op elk moment verkeerd kan gaan. Het is daar, terwijl je geest openstaat en geabsorbeerd wordt door een alternatieve realiteit, dat je je alleen voelt en verwrongen, alsof er iets achter je rug gebeurt, misschien.

Overwerken

Gelukkig is het daadwerkelijke proces van het verdienen van een snel verdiende euro niet al te ingewikkeld. Het blijkt dat het net zo eenvoudig is als het ontvangen van een bestelling, hetzij één scheep, twee scheppen, of wat de klant maar verlangt op het moment van aankomst, en het nakomen van die bestelling op tijd in ruil voor wat kleingeld. Zoals zo veel andere bedrijfssimulatiespellen die een tijd-gebaseerd gimmick hanteren, levert elke bestelling die je op tijd afrondt je fooi op – een extra in-game valuta die je af en toe kunt gebruiken om te investeren in betere vaardigheden en nuttige apparatuur. Bijvoorbeeld, tijdens het eerste kwartaal (dat zijn drie speeldagen, om precies te zijn) heb je toegang tot een gumballmachine (het is eigenlijk een gachamachine, maar het maakt niet uit), die je de kans geeft om meer snoepgoed te ontgrendelen, zoals sneeuw cones, om maar iets te noemen.

Geloof het of niet, er zijn enkele lichte strategie-elementen die je moet hanteren in Coil’s Containment. Naast de verantwoordelijkheid om ijsbestellingen op tijd te leveren, heb je ook de taak om te kiezen welke upgrades je wilt ontgrendelen. Simpel gezegd, als je de minst winstgevende upgrade kiest wanneer je wordt gepresenteerd met een carrousel van drie mogelijke opties, dan zal je in feite inkomsten mislopen. En dat is, in alle eerlijkheid, het hele punt van het spel: genoeg geld verdienen voordat de elfdaagse aftelling zijn climax bereikt. En dat, en om een goed oud spelletje te spelen met Mr. Coil en zijn band van… whatever they are. Collega’s, denk ik.

Van Burgers naar Cones

Ik kan niet zeggen dat de kunststijl geweldig is, omdat het zeker een paar componenten mist om iets adembenemend moois te zijn. Het is rommelig, maar misschien is dat het punt. Weer, het is veel zoals Happy Humble’s Burger Farm, in de zin dat het opzettelijk afziet van het adembenemend mooie visuals en authentieke panorama’s, en in plaats daarvan kiest voor abstracte beelden die je een ongemakkelijk gevoel geven. En dat doet het: het maakt je ongemakkelijk, bijna alsof je een alien bent op een vijandige planeet, vastgeketend aan een toonbank en gedwongen om ijs te serveren totdat je benen het begeven.

Uitspraak

Voor diegenen die houden van excentrieke en hoogst ongebruikelijke psychologische horrors met melancholische tonen en abstracte thema’s van een bovennatuurlijke aard, Coil’s Containment is een ideale voorgerecht dat je misschien wilt proberen de volgende keer dat je op zoek bent naar een verse indie om door te worstelen. Het is een vreemd spel, maar misschien niet zo vreemd als Happy Humble’s Burger Farm, geef ik toe. Nog steeds, als je over het feit heen kunt komen dat je waarschijnlijk niet wordt getrakteerd op een elegante maaltijd van rotisserie-lekkernijen en een overtuigend verhaal, dan moet je genoeg vinden om die vreemde eetlust van je te stillen.